İsrail İran savaşı kapıda

[Kazandibi]

[Kazandibi]

Bu arada Lübnan ekonomisini küçümsemeyin.

Oldukça güçlü bir "gizli ekonomi" ve 1970'lerden beri de ne yazık ki kötü ellerin hakimiyetinde.

Beyrut bir zamanlar "Ortadoğu'nun Paris'i" idi ve İstanbul'dan bile daha renkli bir gece hayatına sahipti. Bütün Arap dünyasının "nispeten medeni" zenginlerinin Nice, Cannes, Monte Carlo ve St. Tropez'deki villalarına gitmeden önce ilk soluğu aldıkları yer Lübnan idi.

Daha sonra iç savaş, Suriye tarafından işgal, İran rejiminin eğitip beslediği Hizbullah terör örgütü, ASALA, PKK, derken güzelim Lübnan bir terörist cenneti haline geldi.

[erdemivrizli]

http://www.haber7.com/haber.php?haber_id=171766

[Adem_in_Chemistry]

Arkadaşlar İsrailin lübnana girmesi bizimde ırağa girmemiz için önemli bi sebep...neden mi çünki israilin istilası bütün g-8 ülkeleri tarafından neredeyse onaylandı onaylanma sebebide terör örgütü olan ve israile tehdit oluşturan hizbullahın lübnanda yerleşmesi...Yani israilin amacı Hizbullah kesilikle lübnanı ve filistini ele geçirmek değil    Bizim için senelerdir bir tehdit olan Pkk nın hertürlü eğitim ve lojistik destek aldığı merkezinide  k.ırak olduğu herkesçe bilinmektedir...ve zannediyorum ki bataklığı kurutmak için k.Irağa gireceğiz ve kurutacağızda...bu arada türk kardeşlerimizn yoğunlukla bulunduğu yerlerden musul ve kerküğün de bizim sınırlarımıza dahil olması hiçde uzak bi sonuç değil...zaten k.ırağı bulunduğu kaostan çıkarabilecek tek ülkeyiz.. bakalım zaman ne gösterecek.....

[Lidra]

http://www.armedforcesjournal.com/2006/06/1833899

Blood borders
How a better Middle East would look
By Ralph Peters
International borders are never completely just. But the degree of injustice they inflict upon those whom frontiers force together or separate makes an enormous difference — often the difference between freedom and oppression, tolerance and atrocity, the rule of law and terrorism, or even peace and war.

The most arbitrary and distorted borders in the world are in Africa and the Middle East. Drawn by self-interested Europeans (who have had sufficient trouble defining their own frontiers), Africa's borders continue to provoke the deaths of millions of local inhabitants. But the unjust borders in the Middle East — to borrow from Churchill — generate more trouble than can be consumed locally.

While the Middle East has far more problems than dysfunctional borders alone — from cultural stagnation through scandalous inequality to deadly religious extremism — the greatest taboo in striving to understand the region's comprehensive failure isn't Islam but the awful-but-sacrosanct international boundaries worshipped by our own diplomats.

Of course, no adjustment of borders, however draconian, could make every minority in the Middle East happy. In some instances, ethnic and religious groups live intermingled and have intermarried. Elsewhere, reunions based on blood or belief might not prove quite as joyous as their current proponents expect. The boundaries projected in the maps accompanying this article redress the wrongs suffered by the most significant "cheated" population groups, such as the Kurds, Baluch and Arab Shia, but still fail to account adequately for Middle Eastern Christians, Bahais, Ismailis, Naqshbandis and many another numerically lesser minorities. And one haunting wrong can never be redressed with a reward of territory: the genocide perpetrated against the Armenians by the dying Ottoman Empire.

Yet, for all the injustices the borders re-imagined here leave unaddressed, without such major boundary revisions, we shall never see a more peaceful Middle East.

Even those who abhor the topic of altering borders would be well-served to engage in an exercise that attempts to conceive a fairer, if still imperfect, amendment of national boundaries between the Bosporus and the Indus. Accepting that international statecraft has never developed effective tools — short of war — for readjusting faulty borders, a mental effort to grasp the Middle East's "organic" frontiers nonetheless helps us understand the extent of the difficulties we face and will continue to face. We are dealing with colossal, man-made deformities that will not stop generating hatred and violence until they are corrected.

As for those who refuse to "think the unthinkable," declaring that boundaries must not change and that's that, it pays to remember that boundaries have never stopped changing through the centuries. Borders have never been static, and many frontiers, from Congo through Kosovo to the Caucasus, are changing even now (as ambassadors and special representatives avert their eyes to study the shine on their wingtips).

Oh, and one other dirty little secret from 5,000 years of history: Ethnic cleansing works.

Begin with the border issue most sensitive to American readers: For Israel to have any hope of living in reasonable peace with its neighbors, it will have to return to its pre-1967 borders — with essential local adjustments for legitimate security concerns. But the issue of the territories surrounding Jerusalem, a city stained with thousands of years of blood, may prove intractable beyond our lifetimes. Where all parties have turned their god into a real-estate tycoon, literal turf battles have a tenacity unrivaled by mere greed for oil wealth or ethnic squabbles. So let us set aside this single overstudied issue and turn to those that are studiously ignored.

The most glaring injustice in the notoriously unjust lands between the Balkan Mountains and the Himalayas is the absence of an independent Kurdish state. There are between 27 million and 36 million Kurds living in contiguous regions in the Middle East (the figures are imprecise because no state has ever allowed an honest census). Greater than the population of present-day Iraq, even the lower figure makes the Kurds the world's largest ethnic group without a state of its own. Worse, Kurds have been oppressed by every government controlling the hills and mountains where they've lived since Xenophon's day.

The U.S. and its coalition partners missed a glorious chance to begin to correct this injustice after Baghdad's fall. A Frankenstein's monster of a state sewn together from ill-fitting parts, Iraq should have been divided into three smaller states immediately. We failed from cowardice and lack of vision, bullying Iraq's Kurds into supporting the new Iraqi government — which they do wistfully as a quid pro quo for our good will. But were a free plebiscite to be held, make no mistake: Nearly 100 percent of Iraq's Kurds would vote for independence.

As would the long-suffering Kurds of Turkey, who have endured decades of violent military oppression and a decades-long demotion to "mountain Turks" in an effort to eradicate their identity. While the Kurdish plight at Ankara's hands has eased somewhat over the past decade, the repression recently intensified again and the eastern fifth of Turkey should be viewed as occupied territory. As for the Kurds of Syria and Iran, they, too, would rush to join an independent Kurdistan if they could. The refusal by the world's legitimate democracies to champion Kurdish independence is a human-rights sin of omission far worse than the clumsy, minor sins of commission that routinely excite our media. And by the way: A Free Kurdistan, stretching from Diyarbakir through Tabriz, would be the most pro-Western state between Bulgaria and Japan.

A just alignment in the region would leave Iraq's three Sunni-majority provinces as a truncated state that might eventually choose to unify with a Syria that loses its littoral to a Mediterranean-oriented Greater Lebanon: Phoenecia reborn. The Shia south of old Iraq would form the basis of an Arab Shia State rimming much of the Persian Gulf. Jordan would retain its current territory, with some southward expansion at Saudi expense. For its part, the unnatural state of Saudi Arabia would suffer as great a dismantling as Pakistan.

A root cause of the broad stagnation in the Muslim world is the Saudi royal family's treatment of Mecca and Medina as their fiefdom. With Islam's holiest shrines under the police-state control of one of the world's most bigoted and oppressive regimes — a regime that commands vast, unearned oil wealth — the Saudis have been able to project their Wahhabi vision of a disciplinarian, intolerant faith far beyond their borders. The rise of the Saudis to wealth and, consequently, influence has been the worst thing to happen to the Muslim world as a whole since the time of the Prophet, and the worst thing to happen to Arabs since the Ottoman (if not the Mongol) conquest.

While non-Muslims could not effect a change in the control of Islam's holy cities, imagine how much healthier the Muslim world might become were Mecca and Medina ruled by a rotating council representative of the world's major Muslim schools and movements in an Islamic Sacred State — a sort of Muslim super-Vatican — where the future of a great faith might be debated rather than merely decreed. True justice — which we might not like — would also give Saudi Arabia's coastal oil fields to the Shia Arabs who populate that subregion, while a southeastern quadrant would go to Yemen. Confined to a rump Saudi Homelands Independent Territory around Riyadh, the House of Saud would be capable of far less mischief toward Islam and the world.

Iran, a state with madcap boundaries, would lose a great deal of territory to Unified Azerbaijan, Free Kurdistan, the Arab Shia State and Free Baluchistan, but would gain the provinces around Herat in today's Afghanistan — a region with a historical and linguistic affinity for Persia. Iran would, in effect, become an ethnic Persian state again, with the most difficult question being whether or not it should keep the port of Bandar Abbas or surrender it to the Arab Shia State.

What Afghanistan would lose to Persia in the west, it would gain in the east, as Pakistan's Northwest Frontier tribes would be reunited with their Afghan brethren (the point of this exercise is not to draw maps as we would like them but as local populations would prefer them). Pakistan, another unnatural state, would also lose its Baluch territory to Free Baluchistan. The remaining "natural" Pakistan would lie entirely east of the Indus, except for a westward spur near Karachi.

The city-states of the United Arab Emirates would have a mixed fate — as they probably will in reality. Some might be incorporated in the Arab Shia State ringing much of the Persian Gulf (a state more likely to evolve as a counterbalance to, rather than an ally of, Persian Iran). Since all puritanical cultures are hypocritical, Dubai, of necessity, would be allowed to retain its playground Reklam_link for rich debauchees. Kuwait would remain within its current borders, as would Oman.

In each case, this hypothetical redrawing of boundaries reflects ethnic affinities and religious communalism — in some cases, both. Of course, if we could wave a magic wand and amend the borders under discussion, we would certainly prefer to do so selectively. Yet, studying the revised map, in contrast to the map illustrating today's boundaries, offers some sense of the great wrongs borders drawn by Frenchmen and Englishmen in the 20th century did to a region struggling to emerge from the humiliations and defeats of the 19th century.

Correcting borders to reflect the will of the people may be impossible. For now. But given time — and the inevitable attendant bloodshed — new and natural borders will emerge. Babylon has fallen more than once.

Meanwhile, our men and women in uniform will continue to fight for security from terrorism, for the prospect of democracy and for access to oil supplies in a region that is destined to fight itself. The current human divisions and forced unions between Ankara and Karachi, taken together with the region's self-inflicted woes, form as perfect a breeding ground for religious extremism, a culture of blame and the recruitment of terrorists as anyone could design. Where men and women look ruefully at their borders, they look enthusiastically for enemies.

From the world's oversupply of terrorists to its paucity of energy supplies, the current deformations of the Middle East promise a worsening, not an improving, situation. In a region where only the worst aspects of nationalism ever took hold and where the most debased aspects of religion threaten to dominate a disappointed faith, the U.S., its allies and, above all, our armed forces can look for crises without end. While Iraq may provide a counterexample of hope — if we do not quit its soil prematurely — the rest of this vast region offers worsening problems on almost every front.

If the borders of the greater Middle East cannot be amended to reflect the natural ties of blood and faith, we may take it as an article of faith that a portion of the bloodshed in the region will continue to be our own.

• • •

WHO WINS, WHO LOSES

Winners —

Afghanistan

Arab Shia State

Armenia

Azerbaijan

Free Baluchistan

Free Kurdistan

Iran

Islamic Sacred State

Jordan

Lebanon

Yemen

•

Losers —

Afghanistan

Iran

Iraq

Israel

Kuwait

Pakistan

Qatar

Saudi Arabia

Syria

Turkey

United Arab Emirates

West Bank


İki yeni ülkeye dikkat:

Free Baluchistan
Free Kurdistan

[fatih kocaoglu]

Arkadaşlar  Lübnan'daki terörist hava saldırısında Bekaa Vadisinde hedef alınan TIR'lardan birinin Türk TIR'ı olduğu,ortaya çıktı şoför Musa Sevim'in kaçarak kurtulduğu söyleniliyor.Allah Kızılay Konvoyununda Yardımcısı olsun,Dünkü Arap ve D8 ülkelerinin yardım konvoyunu yok eden teröröist israil bugün bunuda yaptı  

[cevattok]

tarih 1896 da yahudi thedeore herzıl uderjuden tart eseriyleyahudi devletini kurma fikrini ortaya attı isviçrenin bazel şehrinde 1897 de 1 siyonist kongresi yapıldı.17 devletten gelen delegeler bir yığın kararlar aldılar.ama bunlardan en önemlisi şunlardır 1-yahudi devleti kurulacak 2-bunu temin için filistin,den türk ve arap olanların kovulması gereklidir. 3-bazı araplara dost görünüp türkler aleyhine isyana teşfik edilecek.4-ikinci sultan abdülhamid han tahttan indirilecek.5-osmanlı devletini yıkmak için,birinci cihan savaşı çıkarılacak ve gerekli şartlar sağlanamazise 2.bir cihansavaşının tohumları atılacak .6-yüz yıl sonra 1997 de nilden fırata büyük israil gerçekleşecektir.evet 1896basel birinci siyonist kongresinde alınan 6 kararın 5,i gerçekleşmiştir. sıra 6ıncı maddeye gelmiştir bunuda türkiyedeki kürt vatandaşlarına dost görünüp bizi zayıflatmak için ve çökertmek için onların sırtından pkk,yı desteklemektedirler bir yandanda biz pkk ile uğraşır iken komşularımızı çeşitli bahane ve entrıkalarla savaşa sürükleyip enson darbeyi bize vuracaklardır amaaaaa kuranda derki onların toplu olarak bulundukları yer onların toplu  imha yerleri olacaktır.bukadar zulum çektiren hiç bir güç paidar kalamaz.

[erhanthunder]

Bakalım bundan yıllar önce bu konuda neler demiş site sakinlerimiz.
İsrailin o günden beri işlerini nasıl tıkırında ilerletip istediğini aldığını görmemiz içinde bir fırsat ...
işte size linki

http://wowturkey.com/forum/viewtopic.php?t=3344

[esraca]

...
Cezzar Dede hikâyesini bitirdiğinde Ölüm şunları söyledi:

-"Hâl böyle iken, cennet gerçekten de çocuklara lâyık bir yer gibi görünüyor. Eğer doğru anladıysam, senin kafandaki cennet tablosunda ciddi ve ağır başlı insanlara yer yok. Peki oranın öyle bir yer olduğuna inanıyor musun?"

İhtiyar ise ona, "Bak, orasını bilmem" dedi, "Ama surat asmayı huy edinmiş birinin cenneti görebileceğine aklım yatmıyor. Çocuklar böyle değiller. Onlar için her şey oyun."

(Efrâsiyâb'ın hikâyeleri syf:219, İ. O. Anar)
----------------

Bir çocuğun gülümsemesindeki cennetten bahsediyor roman kahramanı...
Ya bir çocuğun masumiyetindeki tedirgin bakış, ya bir çocuk oyunundaki hüzün...

[Lidra]

Yeni bir başlık açmamak için konuyla ilgili olduğu gerekçesiyle bu güzel yorumu eklemek istedim.


Savaş tersinden başladı


İsrail’in Lübnan’a girmesi savaşı tersinden başlattı. Yapılan tahlillere göre savaş Amerika’nın İran’ı havadan bombalamasıyla başlayacaktı. İran’a ilk bombalar düşerken, Irak’ta Şiilerin İran özel kuvvetlerine bağlı güçlerle birlikte Amerikan ve İngiliz askerlerine karşı harekete geçecekleri; Hizbullah’ın İsrail’le savaşa tutuşacağı ve Afganistan’da gücünü toparladığı izlenimi veren Taliban’ın da Amerikan üslerine saldıracakları bekleniyordu.

Bunlar İran’ın Amerika’ya karşı İran toprakları dışındaki silahlarıydı. Ama Hizbullah’ın İsrail askerlerini kaçırmasıyla bu senaryo tersine döndü ve İsrail-Hizbullah savaşı başladı. Savaşın genişleyerek Suriye’yi de içine katacağı henüz bilinmiyor. İsrail’e karşı direnen Hizbullah’ın beklendiğinden çok daha çetin bir ceviz olduğunun anlaşılması Suriye senaryosunu önümüzdeki günler itibariyle geriye itmiş olabilir. Ancak hadiselerin olabildiğince hızlı seyrettiği bu ortamda senaryolar da hızla değişebilir.

Acaba savaşı Hizbullah isteyerek mi çıkarttı? İsrail askerlerini kaçırırken, savaşın çıkacağını biliyorlar mıydı? Yoksa, İsrail’in bir kaç operasyon yaptıktan sonra kendileriyle rehine takasına mecbur olacağını mı düşündüler? Eğer savaşın çıkmasını isteyerek bu işe giriştilerse, İran üzerindeki baskıyı azaltmaya çalışıyorlar demektir. İran’ın nükleer silah temin etmesini engellemek için Amerika tarafından tasarlanan hava harekatını uzatmak amacıyla İsrail’i üstlerine çekmiş olabilirler. O durumda Hizbullah’ın zannedildiğinin de ötesinde güçlü ve profesyonel bir ordu olduğunu kabul etmek gerekir.

Eğer İsrail’in bir kaç operasyon yaptıktan sonra kendileriyle takas müzakeresi yapacağı beklentisiyle bu işe giriştilerse, o zaman belki de hata yaptılar. Ama her halükarda İsrail’e epeyce zarar verecek şekilde güçlü bir profesyonellik düzeyine ulaştıkları açık. Zaten Hizbullah, Ortadoğu coğrafyasında İsrail’e askeri manada zarar verebilen ve profesyonellik katsayısı itibariyle İsrail’e bile dudak ısırtan yegane Arap organizasyonu.

İsrail’in çoluk-çocuk demeden herkesi acımasızca öldürmesi ve Amerika’nın da ahlaksızca destek vermesi kabul edilemez olmakla birlikte; yakın zamanda İsrail ve Amerika’nın giderek küstahlaşan tavırları dikkate alındığında beklenen bir gelişme. Mısır, Suudi Arabistan, Ürdün ve Körfez ülkelerinin İsrail’i yeterince kınamaktan bile kaçınmaları da beklenebilirdi. Çünkü bu rejimler bütün geleceklerini artık tamamen Vaşington’a bağlamış durumdalar.

Türkiye’nin Başbakan Erdoğan’ın ağzından gösterdiği tepkiler yerinde olsa da, yeterince inandırıcı mıdır, yoksa değil midir? Bunu henüz bilmiyoruz. Çünkü Başbakan Erdoğan ve AKP polit bürosu ne zaman Amerika ve İsrail’i eleştiren açıklamalar yapmışlarsa akabinde adeta diz çökerek özür diler gibi davranmışlardır. Dolayısıyla hafta sonunda Başbakan Erdoğan’ın açıklamaları doğru olmakta birlikte henüz inandırıcı değildir.

Bu açıklamaların inandırıcı olması için, Büyük Ortadoğu Projesi denilen ve gerçekte İsrail’in gözüyle Ortadoğu’nun yeniden tasarlanması anlamına gelen çabalara destek vermekten geri durulmalı; tam tersine bu çabalara direnilmelidir. Bu projenin temel hedefi Irak’ı etnik olarak bölmek, Suriye ve İran rejimlerini çökertmek, Hizbullah gibi İsrail karşıtı güçleri devre dışı bırakmaktır. Bu proje bizim milli çıkarlarımızla taban tabana zıttır. Çünkü Irak’ın parçalanmasının ardından sıra bize gelecektir ve bu, gün gibi açıktır.

O halde İsrail ile ilişkileri askıya almak, Habur’u kapatmak ve Amerika ile Irak konusunda yürüttüğümüz işbirliğini tamamen askıya almak ve İsrail Lübnan’da masum insanlara kıyarken onlara alkış tutan; öte yandan Türkiye’yi Kuzey Irak’a girmemesi konusunda tehditkar idafelerle uyaran şom ağızlı Amerikan büyükelçisini de ‘istenmeyen adam’ ilan edelim. Hadi bakalım Tayyip Bey!!! O zaman söylediklerine inanmaya başlayacağız. Yoksa bunların hepsi milletin gazabından kurtulmak için yapılan manevralar; ama senin de gördüğün gibi millet bu numaraları yemiyor...


Doç. Dr. Hasan Ünal
Bilkent Üniv. Uluslararası İlişkiler Blm. Öğr. Üyesi
hasanunal@yahoo.com
18.07.2006