İsrail İran savaşı kapıda

[İsmail Erdoğan]

TSK’nden  İsrail’e tepki
Genelkurmay İkinci BAŞKANI Orgeneral Işık Koşaner 10-12 Temmuz tarihlerinde İsrail’de yapılan "Yüksek Seviyeli Askeri Diyalog" toplantısına katılmadı. Türkiye, katılım seviyesini orgeneralden albaya düşürdü.
Cumhurbaşkanı Sezer'in Haziran ayında İsrail'e yaptığı ziyarette gündeme gelen, Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt'ın Temmuzda İsrail'e bir ziyaret düzenlemesi konusu da askıya alınmış gözüküyor.
Ziyaret Büyükanıt'ın Temmuz resmi programında yer almıyor.

http://www.milliyet.com.tr/2006/07/14/siyaset/siy02.html

[mhalis]

Savaş Rüzgarı Kapımızda

Suriye’ye yönelik bir İsrail saldırısının çok sert bir karşılık göreceğini söyleyen İran, İsrail’i Suriye’ye saldırmaması konusunda uyardı.

http://www.milliyet.com.tr/2006/07/14/son/sondun04.asp

[CAN]

Zaten bu kadar belalı komşuların arasında ne ticareti ağız tadı ile yapabilirsin ne istikrarın olur ne de mutlu olabilirsin ve birgün olur mutlaka bu belaya sen de bulaşırsın.

[Atilla DÜNDAR]

ABD'nin Büyük Ortadoğu Projesi heves ve özleminde her dalda zıplatmayı çok iyi başardığı, İsrail, Amerika'nın stratejilerinin uygulamasında rol üstlenmiş en büyük piyonudur. Irak'tan sonra Suriye ve İran'a yönelik hedeflerinin oluşması için her türlü yolu deneyen Amerika sınırlarımız etrafında bu amacına ulaşmak için İsrail'i çok iyi kullanmaktadır. Bu günlerde Filistin ve Lübnan'da yaşanan insanlık dışı İsrail girişimli saldırıların kınanmasına, oradaki insan katliamlarının önlenmesi için harcanan çaba girişimlerine karşı, Birleşmiş Milletler'in devreye girmesini isteyen ülkelerin bu talepleri Amerika tarafından veto edilmiştir.

Elbette hiç bir ülkenin diğer hiç bir ülke askerine, vatandaşına ve siyasi kişiliklerine karşı kaçırma ve öldürme teşebbüsleri tasvip edilemez. Ama Türk askerini senelerdir kalleşçe tuzak ve oyunlarla şehit düşüren katil terör örgütüne karşı dünyanın jandarmalığına soyunan ülkenin sessiz kalışı çok çelişkilidir.

Bir taraftan İsrail'in diğer taraftan Hizbullah terör örgütünün ortadoğu üzerinde oynamaya kalkıştıkları bu çirkin oyunun senaristleri Irak batağından kurtulabilmenin yollarını yine bu bölgede kendilerine İran ve Suriye'yi çıkar olarak görmektedirler.

Oynanan bu oyunun amacı ne olursa olsun, kim tarafından yapılırsa yapılsın, sonucu ne olursa olsun, acı gerçek sivil insanların daha ne için bile olduğunu bilemeden ölmeleridir.

[BEHÇET VOLKAN]

İsrail’in karşısında nükleer güç olmak isteyen bir diğer Ortadoğu ülkesi var: İran. Üstelik İran, Irak ile karşılaştırılamayacak kadar güçlü ve diplomatik davranıyor. Nükleer tesislerinin adı bir ölüm tanrısından esinlenmediği gibi, İran ‘diplomasi oyununu’ da nispeten daha iyi oynuyor. Dahası Irak işgalinden sonra ne ABD’nin ne de İsrail’in uluslararası arenadaki kredibilitesi yüksek bir seviyede. Buna rağmen tüm dünya merakla soruyor: İsrail, İran’ın nükleer tesislerini vuracak mı? Hatta bazı gazeteler bu tür bir operasyon için tarih bile belirlemeye çalışıyor. Çünkü İsrail’in güvenliği sözkonusu olduğunda hem ABD’nin, hem de İsrail’in rasyonel davranmadıkları herkesin malumu. 1.250 mil uzunluğunda füzelere sahip olduğu söylenen İran’ın nükleer başlıklar geliştirmesi halinde İsrail’in güvende olamayacağı da ortada. Buna karşın tesisleri vurulmuş bir İran’ın bölgede tüm dengeleri değiştirebileceği de açık bir gerçek

[mesutsuat]

[umit1]

Beni Guldurmeyin,BOP filan diye birsey yoktur,ABD nin 70 lerde hazirladigi 15 sene kadar once uygulamaya basladigi projenin adi "Eurasia Projesi" dir.
Bugun ABD ve Bati Arap ulkeleriyle iliskilerini mumkun olan en az duzeye indirmeyi ongeren politikalar,yani "disengagement" politikalari uygulamaktadirlar.Bunun nedeni ise Arap ulkelerinde petrol uretiminin zirve yapmis olmasi ve Arap petrollerinin 10-12 sene icinde tukenecegi gercegidir.
Tabii petrol tukenince ne Arap hukumdarlarina ne de o bolgeye bati cikarlarinin koruyucusu olarak "ilistirilmis" bir ulke olan Israile ihtiyaci kalmamistir batinin.

Bunu ise Israilliler Araplardan cok daha evvel ve cok daha iyi anlamislardir.

[Kazandibi]

İsrail pek çok açıdan bize faydası dokunmuş bir ülke olsa da "küstah" bir dış siyasete sahip ve bu şekilde de kimsenin sevgisini ya da saygısını kazanabilmesi mümkün değil.

Allah, İsrailoğulları'na bir şans daha verdi ama görünen o ki tarihten bir türlü ders alamadılar. Umarım "küstahlığın" ve "megalomaninin" bedelini pahalı bir biçimde ödemek zorunda kalmazlar. Zira Allah'ın en çok nefret ettiği ve "anında cezasını verdiği" günahtır. "Cezası genelde öbür dünyaya kalmayan" günahlardan biri. "Ben ne kadar da üstünüm, karşıma çıkan herkesi dağıtırım" diyen birisi (veya bir devlet) eninde sonunda kendini yere yapışmış olarak bulur. Bulacaktır. Tarihin değişmez kuralıdır.

Ancak şu da bir gerçek ki, Lübnan hiçbir Türk'ün sempatisini hak etmeyen bir ülke.

1970'lerde ASALA'yı, 1980'lerde de PKK'yı Bekaa Vadisi'nde barındırıp silahlandıran ve eğiten ülke Lübnan idi. ASALA'nın tüm liderleri Ermeni asıllı Lübnan vatandaşı idiler, ve "terör eylemleri ile kendi imajlarını zedelediklerinin farkına varınca" pis işlerini yaptırmak için "maşa" olarak PKK'yı ve Kürtleri kullanmaya karar verdiler.

(Zaten ASALA hiçbir zaman yok olmadı, PKK'ya dönüştü)

Atalarımız "ne ekersen onu biçersin" demişler.

Bünyesinde bu kadar çok terörist örgüt barındıran (ASALA, PKK, Hizbullah, Hamas, vs...) Lübnan'ın zaten huzuru bulabilmesi mümkün değil.

[Gökhan Gök]

[Meryem Berk]

Bugün haberleri izlerken, Irak'in bombalanmasi, tecavüz ve iskence fotograflari, Bosnali kadinlar ve cocuklar, toplu mezarlar hatirladim ve bunlari bir insan olarak bir daha görmek istemedigimi düsündüm. Savasin ve siddetin cözüm olmadigina inaniyorum ama birileri karsimizda bu sucu islerken, vahseti seyrederken icimdeki siddete hakim olmakta zorlaniyorum.
Lübnan'da bu gece ( hicbir ülkenin masum insani savasi haketmiyor), gönlünce, evinin duvarlarinin kursun gecirmez, füze vurmaz kadar saglam olduguna inandirmaya calisarak bir lokma ekmeyi yutmaya, bir nebze gözlerini kapatmaya calisanlar, yavrusunun ne idügü belirsiz bir kursuna, bombaya kurban gidebilecegini beyninden kovmak isteyipte kovamadigi bir kabus gibi tekrar tekrar yasayan analar-babalar ve ölümü ensesinde hisseden gencler olacak. Amerika'da ve Dünya'nin bir yerlerinde insanlar Amerikan rüyasina (!) yatacak. Insanlar büyük ortadogu projelerini konusacak, Amerika konusacak, herkes susacak, Iran yalniz ve son cigliklarini atacak ve bazilarinin hatirinda üzerinde sinekler ucan kanli vücutlar, basi parcalanmis cocuklar, soluk benizli, umutsuz insanlar kalacak.