Yurtdışındayım, yalnızım ve fakirim

[Tarlan Bara]

Ben de bu konu altında bir iki şey yazayım dedim ama Sayın Halil2006 arkadaşımız söylemek istediklerimin hemen hemen hepsini yazmış. Türkiyede filimlerden gördüklerimiz, medyadan duyduklarımız, genelde sadece bir taraflı, ve umumiyete yabancı memleketler hakkında yanlış bir fikir veriyor. Hatırlarım, Bakırköyde büyürken "New York un sokakları altın kaplıdır" diyenleri ne kadar çok duymuştum, ve hayalimde bu sözü hakikat olarak görüyordum. Nereye giderseniz gidin hakikat ile hayalinizin arasındaki fark bir uçurum gibi olacak. Size gayet kısa bir fizik formulası vereyim: yaşam tarzı = kaabiliyet. Bu her yerde aynıdır. Eğer yabancı bir ülkede yalnızlık duyuyorsanız sorun kendinize, niye? Cevap verdiğinizde o yolun yarısını geçmiş olacaksınız.
Vatan hasretine gelince, bu da halledebileceğiniz en zor konu olacak. Buna cevap verebilmek için kendi kendinize gayet samimi olarak düşünmeniz lazım. Neye hasretsiniz, dünemi bu günemi? Düne dönmek imkansız ama hakikatte çoğumuz düne hasretiz. Ben memlekete en son 1990 da gelmiştim.
Hayalime yerleşmiş şeylerden ortada hiç bir tanesi kalmamış. Kendimi doğup büyüdüğüm yere değil de yabancı bir memlekete geldim zannettim. Vatan hasreti hala içimde ama dünkü vatan için.

[Engin]

[umit1]

[Osman Yavuz]

[Güzel fatih]

[erdogans]

çok göreceli bir kavram ama yıllar içindeki tecrübelerimle bir yeri değerli yapan şeyin oradaki insanın olduğunu tespit ettim. Bir akrabam yıllarca Türkiye de bir şehrin yolunu tuttu. düzenli olarak o şehre yakınını görmeye gitti. Bu seyahatlerinden de hep mutlu oldu, Fatma teyzesini görecekti orda. Günlerden bir gün kara bir günde, Fatma teyzesi vefat etti. cenazeye gidişi son gidişi oldu, o şehre. Daha sonrada bir daha gitmedi oraya. Peki dedim, yılarca gittin. hiç mi içinden gidip şöyle bir şehirde gezmek gelmiyor içinden.. Hayır dedi. O şehri şehir yapan. Fatma teyzemdi.

iki seneden beri Amerika'dayım. ilk gelişimde, uçak biletimi alıp dünyanın öbür ucu olan buraya yoka geldim. ne göreceğimi ne yaşayacağımı bilmeksizin. Tam bir macera duygusu. Bütün değerlerimi Türkiye'de bıraktım. Herkeze hoşçakal demeyi ve el sallamayı eksik etmeden. Amerika'ya gelişimle birlikte hem bir şaşkınlık hem bir beklediğini bulamamayı hemde elimi çabuk tutup iş güç bulup sokakta kalmamanın stresini yaşadım. insan çok şeyde öğreniyor bu çabalama içinde. Bir çok insan maddi durumları el vermediği için evleri mutlaka bir başkalarıyla paylaşıyor. Bende öyle yaptım. Ayrıca bir çok insan, sıfırdan başladığı için, artık restorant, cafe ne bulursa giriyor çalışıyor. Bende öyle yaptım. Burası insanlarla dolu, cıvıl cıvıl bir şehir. aslında yalnızlık yok. bunun adı anca kalabalık içinde yalnızlık olur. Eğer hasta olduğunuzda bir sıcak çorba getireniniz yoksa, işinizi kaybettiğinizde gel kardeşim deyip seni yanına çekeniniz yoksa, sıcak bir sohbet edeniniz yoksa, kalabalık içinde yalnızsınızdır. yaşadığınız şehirde, gittiğinizde her zaman bulduğunuz, sıcak gülüşünü gördüğünüz, yaşadığı yere senin için anlam katanlarınız yoksa, yalnızsınızdır. Pişirdiğiniz yemeği, paylaşabilecek, bencil olmayan, paylaşmasını bilenleriniz yoksa, yalnızsınızdır.

[erdogans]

Ben Avrupa da da belli bir süre yaşama şansına sahip oldum. şimdi ise amerika. Avrupa ile amerika arasında ilk belirlediğim tespit, avrupadaki milliyetçilik duygusunun (aslında bence milliyetçilik bastırılmış ırkçılıktır) Amerika ya göre çok daha aşırı olduğunu tespit ettim. Avrupadaki ülkeler milletlerden oluşur. yani ırklardan. ingiliz ırkı, alman ırkı, fransız ırkı. Malesef biz türkler Avrupa'nın zencileriyiz. Tıpkı Amerika daki zenciler gibi. ötekiyiz, istenmeyeniz. belki bu bizim az gelişmişliğimizle ilgilidir. çimlere basarak geçen, etrafı kirleten insanlarımızla ilgilidir. Yada belkide aslında bizim cahilliğimizle ilgili değildir. belkide Almanya'da 40 seneden beri yaşayan, yada orda doğmuş Türklerin Almanya'da iyi eğitim almamalarıyla, alman politikalarıyla ilgilidir.

sebebi her ne olursa olsun, bizden farklı olan insanları ötekileştirmek, kabullenememek bence ırkçılıktır. ırkçılık sadece, ırk ayrımı yapmak değildir. kadınları ayırmak, gay ve lezbiyenleri ayırmak, başı örtülüleri ayırmak, örtüsüzleri ayırmak, en büyük ırkçılık kendinden olmayana iş vermemektir.

Yıllarca ingiltere'de yaşadım. ingiltere yi de ingilizleride severim. ama orası hep ingiltere olarak kalacaktır. ingilizlere aittir. siz ingiliz vatandaşıda olsanız hiç bir zaman ingiliz olamayacaksınız. hep türklüğünüz olacak. bazı basamakları çıkarken ingilizlere göre daha çok zorlanacaksınız.

Amerika içinse genel kanı, burdaki beyazların bir çok alanda öncelikli olduğu yargısı. Bunu zaman içinde yaşayıp tespit edeceğim. şuan için birşey söyleyebilmem zor.

bazıları diyor ki, türkiyedeki üniversitler berbat... bakın türkiyede muhasebeciydim. gayet te iyi bir muhasebeciydim. adım gibi biliyorum. burda bir fırsatım olsa, bir yerde muhasebe asistanı olarak işe başlasam, daha ilk günden itibaren çok iyi bir performans sergileyip paramı kazanacağım. ama, amerika da okumamışsan ollllmazzzz çıkıyor karşına, durum avrupa da da aynı. neden olmasın ki, ne yani, türkiyedeki muhasebe burdakinden çok mu farklı. aksine yüzde doksan aynı. peki o zaman niye işe alınmıyorum yada alınmıyoruz. iş konusunda bu liste daha uzayıp gider. neyse ben yinede iş konusunda amerika yı avrupa dan ayrı tutuyorum. burası avrupaya göre daha açık bir ülke. ama yurt dışı gerçeği burda da değişmiyor. çoğumuz, ilk gelişlerimizde alt düzey işlerle başlıyoruz. şanslılarımız yükseliyor. şanslı olmayanlarımız ya aynı şekilde devam ediyor. yada türkiye ye dönüyor.

[erdogans]

Bayan yada erkeksiniz, yurt dışındasınız, gece olmuş, siz yine yalnız odanızdasınız. yalnız uykuya dalıyorsunuz. ikinci gün oluyor. işe gidip geliyorsunuz. yine gece, yine yalnız yatıyorsunuz. üçüncü gün oluyor, yine gece yine yalnız uyuyorsunuz. günleriniz böyle geçiyor. şevkat yok, aşk yok, seks yok. bir gün karşınıza biri çıkıyor. güzel yada yakışıklı. beğeniyorsunuz. ama paracı. başka bir gün, bir başkası çıkıyor. beğeniyorsunuz ama o sizi beğenmiyor. zaten kültürleride farklı, bir türk gibi hiç bir zaman sizi anlamıyor. hiç bir zaman bir türk gibi olmuyor. sonra yine gece, yine yalnızlık. aşk olmayınca, aklınıza çocukta gelmiyor. aşksız, eşsiz, çocuksuz bir hayat yaşıyorsunuz.

kimileriniz diyecek ki, bu kişilere göre değişir, göreceli bir kavramdır. hem aynı şeyler türkiye içinde geçerli. belkide söylediğiniz şey doğrudur. yada değildir. ama gerçekler ise yalnız geceler..

[serkanen]

Bu durumun kaynağını Engin açıkça söylemiş. Yurtdışında yaşıyorsanız Türkiye'ye ait, Türkiye'yle ne varsa silmelisniz kafanızdan. Sadece Türkler değil Avrupa'daki ülkelerideki tüm azınlıklar aynı şekilde yaşıyor ne kadar uzun yaşarlarsa yaşasınlar onlar her zaman yabancı olarak görülüyor.

Dil konusunda Avrupa ülkeleri tutucu. Nedense bize yeterince hümanist olmadığımızdan dem vurup dururlar ama kendileri azınlıkların kendi dillerini konuşmalarını pek istemezler. Kendi ülkelerinde yaşayacaksanız dillerini bilmeniz gerekli.

Yalnızlık konusu da biraz Türkiye özlemi ile alakalı çünkü gittiğiniz ülkede arkadaşlıklar her zaman umduğunuz gibi olmayacaktır. Hemen bir dost bir kanka bulamayacaksınız. Arkadaşım dedikleriniz sizi anlamayacak belki, çoğu zaman hayal kırıklığına uğrayacaksınız.

Sonuç olarak tüm bu sorunlar beklentilerimizle alakalı yurtdışına çıkarken aklınızı zengin olacam, çevre yapacam diye koşullandırıp beklentilerinizin karşılanmadığını görünce umutsuzluğa düşmeniz kaçınılmaz olacaktır.

[Karaman Ahmet]