Tarihimizi hiç bir zaman unutmayalım, ama bazı yabancıların beslediği kînîde beslemiyelim, bize kin ve nefret beslemek yakışmaz. Örnek birer Türk olalım onların yansıtmak istediği barbar imajına inat.
Şu ilkel düşüncelere bakın hele Yunanıda severim Bulgarıda her sevdiğimiz yer için oralaramı gideceğiz..Bence sevmeyenler gitsin kutuplara yaşasın oradada Eskimolara düşman olursunuz ya neyse [/quote]
Bende Turk -Yunan dusmanligima biraz tuz biber katayim.
*Lutfen metnin sonunda imamin dediklerini biraz dikkatlice okuyun.(Kalin harflerle yazdim)
Genc arkadaslara diyecegim : Paranin daima iki tarafi vardir. Diyeceksiniz ki, ben (sizlerden bahsediyorum) yalniz paranin bir tarafini gormek istiyorum, keyfiniz bilir. Kafanizi kaplumbaga kafasi yapmayiniz, gercekleri gormek icin fazla cesarete gerek yok.
Sihhatli ve kinsiz gunler dilerin.
Gökçeadalı Stelyo ile İzmitli Pelin
Ersin KALKAN
10 Haziran sabahı telefonum çaldı. Arayan dostum Stelyo’ydu. Beş dakika sonra buluştuk. Motosikletine yaslanmış beni bekliyordu. Hiçbir şey söylemeden elime üstünde ismimin yazılı olduğu iki zarf tutuşturup "Aç" dedi. "Nedir" diye sordum. "Sürprizdir" dedi. İlkini açtım, baktım. İkiye katlanmış bir kart, kartın kapağında 18. yüzyıl başlarından kalma olduğu anlaşılan bir gravür. Galata’nın sırtlarından İstanbul’u betimleyen gravürde, Tarihi Yarımada resmedilmişti. Kapağa bakınca, bir kitap ya da bir kent etkinliğinin davetiyesi sandım.
Ama şunlar yazıyordu: "İstanbul’da başlayıp İstanbul’da devam edecek olan bir çağ masalı daha yazılıyor. Aşkın evrensel ezgisi eşliğinde, bir kez daha buluşuyor, kültürler, diller, dinler, hayatlar... Tüm dostları, nikah törenimizde yanımızda görmek istiyoruz. İmza: Pelin ve Stelyo. Beyoğlu Evlendirme Dairesi, 17 Haziran 2006..."
İkinci kartta Yunan alfabesiyle yazılmıştı adım. "Bu diğerinin Rumcası mı" diye sordum Stelyo’ya. "Hayır bu Vula’nın davetiyesi" dedi. Benim en eski arkadaşlarımdan biri olan Vula yani. Stelyo’nun sevgili ablası. İki kardeş aynı gün evleniyorlardı.
İmam nikahı ile kına gecesinde bulunamadım ama Pelin ile Stelyo’nun ve Vula ile Yorgo’nun düğününe gittim. Bir gazeteci olarak değil bir dost olarak. Düğünün en güzel saatiydi. Marmara’nın doğusundan ay yükseliyordu. Pelin’le Stelyo, ay ışığının ve arkada yükselen Sultanahmet ve Ayasofya’nın ışıklı siluetinin önünde tango yapıyordu. Düğüne hoş geldiniz...
Patrikhane avlusunda başörtülü türbanlı, ıstavrozlu davetliler papazlar ve bir de imam
17 Haziran günü hafifçe esen rüzgar, ipekten bir dalga gibi çarpıyordu insanların yüzüne. Güzel bir İstanbul günüydü. Resmi nikah saat 14.00’te Beyoğlu Evlendirme Dairesi’nde yapıldı. Vula ile Yorgo’nun nikahları daha önce yapıldığı için onlar törende yoktu. Ama her iki taraftan çok sayıda aile mensubu oradaydı. Nikah salonunun koridorlarında telaşlı ve neşeli Rumca ve Türkçe sözcükler uçuşuyor, farklı kültürden insanlar hiç kendilerini kasmadan birbiriyle kucaklaşıyordu.
Nikahın ardından Stelyo kulağıma eğilip, "Az sayıda arkadaşımla bizim evde damat tıraşı yapacağız. Sen de gel" dedi. Yarım saat sonra Beyoğlu’nun eski, güzel apartmanlarından birinin beşinci katındaydık.
Yunanistan’dan iki müzisyen arkadaşı, birkaç yakın akraba ile Stelyo’nun damat tıraşı için bir araya gelmiştik. Masada Yeni Rakı ile Girit’in o meşhur boğma rakısı vardı. Ádet olduğu üzere kadehlerimizi doldurup damat ve gelinin şerefine kaldırdık. Sonra buzukinin nağmeleri girdi devreye. Salonun ortasına bir sandalye koyuldu, damat oturtuldu ve tıraş başladı. Tek eksiğimiz bir berber ve usturaydı. Tabii bir de eski usul tıraş fırçası ve sabunu.
Misafirlerden biri banyodan bir tıraş köpüğü getirdi. İlk köpüğü kulak memelerine sıktı damadın. "Evlilik ciddi bir iştir, sakın unutma. Bu senin kulağına küpe olsun" dedi. Sonra ikinci köpüğü tam alnına oturtarak, "Çocuklarına ve karına her zaman sahip çıkarsan alnın böyle ak kalacak" diye sürdürdü mizanseni. "İyi bir erkek gücüne rağmen yüzü yumuşak olandır" diyerek son köpüğü yanaklarına sürdü. Ve beni işaret ederek, gel tıraşı başlat dedi.
KIVRAK HAVALARLAKİLİSE AVLUSUNA GİRDİK
Aslında Stelyo, sinek kaydı bir yüzle oturmuştu sandalyeye. Bana sadece bir bıçağın tersiyle yüzündeki köpükleri almak kaldı. Eğlence ve oyun faslı uzun sürmedi. Çünkü saat 17.00’de Patrikhane’deki dini tören başlıyordu.
Patrikhane’nin avlusu davetlilerle doluydu. Başörtülüler, türbanlılar, boynunda ıstavroz taşıyanlar, papazlar, ladini olanlar oradaydı. Pelin-Stelyo ve Vula-Yorgo çiftinin dini nikahları birlikte kıyılacaktı. Patrikhane’nin sokağından müzisyenlerin eşliğinde Yorgo ile Stelyo göründü. Sokakta kıvrak havalar çalan müzisyenler, kilisenin avlusuna girince ağır havalara geçtiler. Müzik bitti ve damatlar Aya Yorgi Kilisesi’nin hemen önünde vaziyet alarak gelinleri beklemeye koyuldu.
Birazdan kapıdan babalarının kollarına girmiş iki gelin göründü. Damatlar eğilip babaların elini öperek kızların duvağını açtı ve yanaklarına (dudaklarına değil çünkü burası bir Ortodoks kilisesi) birer buse kondurdu.
Kilise nikahı bizdeki dini nikah gibi şipşak bitmiyor. Uzun uzun ilahiler okunuyor, ritüeller birbiri peşi sıra geliyor, tam bir ayin havasında geçiyor. Nikahın sürprizlerinden biri de imam nikahını kıyan imamın orada olmasıydı. Stelyo, "Hocam arzu ederseniz, kilisedeki nikahımıza buyurun" demiş çekinerek. "Hay hay" demiş alim din adamı. "Bugüne kadar hiç Hıristiyan nikahı görmedim, benim için iyi bir tecrübe olur" diyerek kabul etmiş. Kenarda durup pür dikkat izledi töreni. Bir ara avluda karşılaşıp sohbet ettik. "Herkesin dini kendine muhterem" diyerek başladı söze ve şunları söyledi: "Tarih bize ırkların, dinlerin, dillerin sevdayı engelleyemediğini gösterdi. Şimdi bu çocuklar evlenmek istiyor. Hayır, siz ayrı dinlerdensiniz, kavuşamazsınız dersek Ortaçağ’ın melunlarına döneriz. Allah zorlaştıranı değil, kolaylaştıranı sever..."
BU TANGO İÇİN İKİAYDIR ÇALIŞIYORLARDI
Gün batımına doğru Armada Otel’in terasında toplandık. Akordeoncu Muammer Ketencoğlu, grubuyla sahnede. 77 yaşındaki Domna Samiu, eski türküleri öğrettiği öğrencisinin düğününde o türküleri parlatmak için ta Atina’dan kalkıp gelmişti. Buzuki Orhan da oradaydı.
Önce tango çaldı orkestra. Pelin ile Stelyo, iki aydır birlikte çalışmışlar bu geceki tangonun eksiksiz olması için. Öyle de oldu. Mükemmeldi. Sonra zeybek oynadılar, sonra da sirtaki.
O gece Cankurtaran’ın semalarına birbirine kardeş şarkılar, sesler, nefesler yükseldi. Halaylar çekildi hep birlikte, amaneler, gazeller okundu, çiftetelliler oynandı. Bir barış, aşk ve güzellik masalı yaşandı...
Dans bitti kalabalığa karışıp kayboldu
Stelyo, Gökçeadalı Rum bir ailenin çocuğu. Yorgo ve Stella Berber çiftinin ikinci çocukları olarak 1974’te İstanbul’da doğuyor. Beyoğlu’nda Zoğrafyan’dan mezun olduktan sonra Atina’da okuyan ablası Vula’nın yanına gidiyor. Sınavlara giriyor ve Pire Üniversitesi Ekonomi Bölümü’nü kazanıyor. Mezun olunca tekrar memleketine, Türkiye’ye dönüyor.
Ekonomi okumuş ama aklı fikri müzikte. 7-8 yaşlarından beri de kiliselerdeki ilahi korolarında muganni olarak şarkı söylüyor. Üniversite yıllarında ise bir müzik topluluğuna katılarak bütün Yunanistan’ı geziyor. Yunanistan dönüşü, akordeoncu Muammer Ketencoğlu ile tanışıyor, grubuna giriyor. Bu arada bir şirket kurup turizm ve ticarete başlasa da müzik, hep hayatının merkezinde oluyor. Ketencoğlu ile 1999’da İstanbul’da Babylon’da verdikleri bir konserde de büyük hikaye başlıyor...
"Aşağıda dans eden gruba bakıyordum. Birden gözlerim kamaştı. Önce sahne ışıklarından sandım. Oysa ışıklar yukarıdaydı. Bir kızdan yayılıyordu. İndim ve elinden tutup sahneye çıkardım. Biraz şaşkın ve mahcup, neye uğradığını anlayamadan benimle dans etmeye başladı. Nasıl güzel dans ediyordu! Kendimi kaybettim. Dans faslı bitince aşağı indi ve kalabalığın arasından mekánı terk etti. Şarkının, son dörtlüğünü okuyordum. Bitirdim, sahneden deli gibi inip Asmalımescit’e çıktım. Aradım, aradım ama bulamadım. Üzerimde sahne kıyafetleri vardı. Bir beyaz gömlek, bir kuşak ve bir siyah pantolon. Ararken o kadar uzağa gitmişim ki, kendimi Galata’da buldum. Ansızın bir yağmur başladı. Babylon’a vardığımda gömlek üzerime yapışmıştı. Sahneye tekrar çıkıp sırılsıklam son şarkıyı söyledim. Kendi kendime söyleniyordum. Nereden çıktı şimdi bu Külkedisi hikayesi..."
Stelyo’nun o akşam gözünü alan kızın adı Pelin Suer. 1978’de İzmit’te doğuyor. Saime Hanım’la Arif Bey’in en küçük çocuğu. Liseyi İzmit’te bitirip sınavlara giriyor, Stelyo’nun kapısından döndüğü İTÜ Türk Müziği Konservatuvarı’na giriyor. Pera Güzel Sanatlar’da da dans dersleri alıyor. Çeşitli topluluklarda hem dans edip hem şarkı söylüyor.
Babylon’daki o akşamın ardından iki yıl geçiyor. 2001’in Şubatı’nda bir gün Muammer Ketencoğlu, Stelyo’ya "Bir kız var rebetiko söylüyor. Bir yandan da Rumca öğreniyor. Ama aksanı biraz bozuk. Sen ona yardım eder misin?" diyor. Stelyo filoloji okuyan ablası Vula’nın yardım için daha uygun olacağını düşünüyor. Ama Ketencoğlu, "Bu kız müzisyen. Önce sen de bir tanı" diye ısrar ediyor.
O günlerde başı çok sıkışık olan Stelyo, oflayıp puflayarak buluşma saatinde Ketencoğlu’nun stüdyosuna geliyor. Kızı görünce ağzından sadece uzunca bir "Aaahhh" duyuluyor. Gelen kız, iki yıldır unutamadığı Pelin çıkıyor...
BİLGE İMAM İLEPATRİK’İN KARARI
Kısa sürede "Saga poli" diye seni seviyorum mesajları atacak kadar aşık oluyorlar birbirlerine. Aradan yıllar geçiyor. Sonunda evlenmeye karar veriyorlar. Ama Stelyo bir Hıristiyan, Pelin de Müslüman. Stelyo’nun üzerinde yaşadığı cemaatin baskısı var: "Bu ülkede zaten bin küsur kişi kaldık. Bir Rum kızıyla evlenmelisin!" Pelin için durum daha da zor.
Direniyorlar. Ve dört yılın sonunda herkesi ikna etmeyi başarıyorlar. Düğün gününe bir hafta kala Pelin’in ailesi, "İyi de geleneklerimiz var. İmam nikahı, kına gecesi gibi..." diyor. "Tamam" diyor Stelyo, ne gerekiyorsa yapalım. Fakat, tüm aramalara rağmen bu nikahı kıyacak bir imam bulunmuyor.
İmamlardan biri, "Çocuk sünnet olmuş mu" diye soruyor. Öteki, "Erkek Müslüman olsaydı da kız Hıristiyan kalmakta ısrar etseydi bu nikahı kıyardım" diye geri çekiliyor. Sonunda bilge bir din adamı buluyorlar. Son imam diyor ki, "Ne olacak, Fatih Sultan Mehmed’in annesi de Hıristiyan’dı. Hıristiyan doğdu, Hıristiyan öldü. Ama bir Fatih doğurdu." Ve imam nikahı kıyılıyor. Kına gecesi yapılıyor.
İş kalıyor kilise nikahına. Episkoposlar, papazlar toplanıp günlerce tartışıyor. Patrik Bartholomeos, bütün tartışmaları oturduğu yerden sessizce dinliyor. Ve nikaha birkaç gün kala, asasını üç kez yere vurup ruhbanları susturuyor. "Gönül ferman dinlemez" diyerek, sözü bağlıyor.
Kim bilir belki de bu kararı alırken Patrik, büyük şair Hacopulos’un o çok sevdiği şiirini hatırlıyor: "Hayat serin bir nefes, ipekten bir dalgadır / Rüzgar bildiği gibi, istediği gibi sürüklesin..."
Hayır, siz ayrı dinlerdensiniz, kavuşamazsınız dersek Ortaçağ’ın melunlarına döneriz. Allah zorlaştıranı değil, kolaylaştıranı sever..."
Çok güzel bir yazı herşeyi açıklıyor işte, sevgili imamın şu sözünden bir nebze ders çıkarın derim ırkçı düşüncede olan insanlara, Ortaçağ melunlarından beter düşünceler var çünkü çoğu arkadaşımızda yazıkk
arda 84 adlı (sansür) sadece bir cümleme dikkat etmiş diğer bölümleride okusun
[Kullanıcı, parantez içindeki kendisi tarafından sansürlenen kısımdan dolayı siteden uzaklaştırılmıştır. Bu tarz mesaj yazan üyeler tereddütsüz siteden uzaklaştırılacaktır. - Hakan Aydın - Pzr 02 Tem 2006, 12:35 ]
Halklar birbirine düşman değil dostum bunu unutma, sorun devletlerde..
Biz gercekten saf insaniz, Devletler arasinda cikarlar var ozelikle Kaptilasimde dost-dusman diye birsey yok, para, cikarlar ve menfatlar var.
Turkler Ruma karsi dusman degil haklisin, ama burada yaniliyorsun, saniyorsunki biz Turkler onlardan nefret etmedigimiz icin onlarda ayni sekilde dusunuyor ISTE bu tamamen yanlis.
Rum Halki Turk Halkindan nefret ediyor ve ona gore biz dusmaniz, bunlar gerceklerdir.
Istersen gidiniz Bati Trakyaya, oradaki Turkleri sorun, onlarin aralarina gir ve kendini Turk olarak tanitmakla buyuk sorunlar yasayabilirsin.
Gelin Avrupaya, burada Rumlarla ayni sehirlerde yasiyoruz, ve bir gercek var Rumlar bizi sevmiyor.
Kim ne derse desin, ozelikle Erkekleri bizden nefret ediyor, yani onlarda bir "paranoya" var gercekten boyle, hep Turklerden bas ederler, hep kendileri Turk#den korkar ve korkusu sonra nefrete donusuyor, hep Turklerin hakinda konusurlar, onlar hayatlarini Turklere kotulestirmekle geciyor.
"En Iyi Turk OLU Turk"
Bu bir Rum ATASOZU, inabilirmisiniz, bu bir Atasozu bu ne bicim bir kultur nebicim bir medeniyet AtaSozlerin arasina bukadar irkci nefretci sozler nasil girebilir.
Bizim kulturumuz yakin degil, onlar yuzlerce sene Turklerin altinda yasadigi icin bizim kulturumuzu yasatiyorlar ama onlarin gercek kulturun icinde NEFRET ve IRKCILIK var.
Ben hic bir nefretle buyutulmedim, Anam Babam Ailem hic bir Millete yada halka yoneli nefretle beslemedi. Okula baslayinca cocuklarin bir cogu zenciydi, evime geliyorlardi ve halen iyi dostuz, ailem onlarin benden kara oldugu icin hic birsey demedi. Yani Anadolu kulturunde insan severlik var, bu Yunus Emreden, Haci Bektas Veli'den, Mevlana v.s gibilerden inen bir kulturdur.
Bir kelime var, "Xenophobia" bu bir Yunan kelimesi, anlamasi sudur, "Tum farkli insanlar/halklar/milletleri sevmemek, asagalamak, kendini ustun hisetmek ve nefret etmek" bu onlarin kulturun bir parcasi.
Burada Rum Yuruyusler olur bazi zaman, hep Turk bayragina yakarlar Turklere karsi laflar atarlar ve bunun en kotu yonu sudur, yuruyusun Turklerle alakasi yok ama her geldigi firsatda Rumlar Turklere kotulestirmeye calisirlar.
Yunanistandan dost olmaz, ne Devletden ne Halkdan, tabi iyileri var ama bunlari asil Turklerden nefret etiren kiliseleridir. Kucuk yastan oralarda Turk nefreti beslenir cok aci bir durum ama gercekleri anlatmaliyiz.
Insani insan olarak gormeliyiz, iyi Yunanlila bulusursam onun Yunanli oldugu icin dostlugumuzu sondurmem cunku bu benin gibi bir insandir. Ama tum Yunanlilari dost gormek gormemizlik ve aptalik olur, kendimi kandirmis olurum cunku gunun sonunda onlar
"EN IYI TURK OLU TURK" diye AtaSozlerle besleniliyorlar.
Bizim insan severligimizi bazilari kulanmaya calisiyor, bizi Rumlari sevdireceklerde ve uyutucaklar ayni zamanda sirtimiz donunce Yunanlilar bize arkadan yine hancerlicekmis, BEN OYLE OYUNLARA DUSMEN TURK MILLETI OYLE KOLAY KOLAY KANDIRAMASIN OYUN BOZULUYOR VE BOZULACAK BUNU BIL.
Baska Milletmi kalmadi, niye biz Yunan sahtekar sevgi mevgiyi konusuruzda Irak savastan once hic Irak Turkmenleri konusmayiz? niye Bati Trakyaki Turklerin halini gormuyoruz? niye Kosovo, Bosna, Arnavut, Kafkas, Turk Devletleri, Cezayir, Fas, Pakistan, Malasiya, Indonesya SEVGISINDEN BAS ETMIYORUZ!!! BIZIM GERCEK DOSTLARIMIZ KUCAK ACIYOR BIZDE SIRT DONEREK YUZ VERMIYORUZ, BU GERCEKTEN COK AMA COK UZUCU!!!!!!
Eger Rumlarin Anadoluda katliamlari, soykirimlari Turkler Yunanistanda yapsaydi EMIN OLUN tum dunyada simde tum Runlara Turkler bize soykirim etti idialar uretecekti. Ama biz ne yapiyoruz? oooooooh bosverin, o 90 sene oncemis ozamanlar savasmis sumus bumus v.s v.s
Bize citti Lobbi faaliyete gerek var, bu Rumlarin gercek yuzunu gostermeliyiz!
kahvemizi,
hacivat karagözü,
lokumu,
cacığı,
baklavayı,
horonu,
dolmayı,
döneri,
rakıyı,
peyniri,
tesbihi,
.......
(e yuh yani, yüzsüzlüğün bu kadarı)
-sayamadığım o kadar değerimizi "çaldıklarını" (kesinlikle hırsızlık)
-batı trakya'da yaşayan türklere din, dil, tarih yoluyla "baskı uyguladıklarını"
-şimdi de kalkıp ermenilere destek vermeleri yetmiyormuş gibi "pontus soykırımının hesabını soracağız" dediklerini öğrendikten sonra açık konuşuyorum, ben nötr falan olamam! (nefret başladı maalesef...)
(diğer komşularımızı yunanlılardan daha fazla seviyorum)
mesajıma da bi türlü son veremiyorum çünkü çok doluyum.
camisi olmayan tek avrupa başkenti atina iken ve minareye tahammül edemezlerken bizden sürekli ekümeniklik talep etmelerine ne demeli!
İngiltere'de yoğurt marketlerde greek yoghurt diye satılıyordu.İşin ilginci yoğurt İngilizce'ye Türkçe'den aynen geçmiş ama orda adamlar pazarlamasını yapmış işte.
ya bu ne seviyesizliktir ya.
hiç mi kendinize ait birşeyiniz yok sizin.
insan düşman gördüğü milletten çalar mı bunları.
üstelik kültürel hiç bir ilinti kuramazlar şu çaldıkları şeylerle.
kahveye kıbrıs barış harekatından sonra yunan kahvesi deme kararı almışlar.
adamlara bak ya, bir kültürü karar alıp zimmetlerine geçiriyorlar güya.
ben yakında
nazar boncuğu,
mevlana hazretleri,
nasrettin hoca,
höşmerim,
pişmaniye,
şiş kebap gibi değerlerimizi de sahiplenmelerini bekliyorum.
çünkü şu ana kadar aldıkları ile yüzsüzlük bakımından hiçbir farkı olmaz bunları da sahiplenseler.
misilleme yapıp biz de onlardan şunu alalım diyecem ama hiç özenecek bi tarafları yok ki!
1955’in 6 Eylülü. Başta İstanbul olmak üzere, İzmir ve Adalar’da Rumlara ve diğer gayrimüslimlere karşı büyük bir linç ve yağma hareketi gerçekleşti. İki gün boyunca devam eden olaylarda birçok gayrimüslim yaralanırken, yaşamını yitirenler oldu. Maddi hasar ise çok büyük boyutlardaydı. Kalabalık güruhun önüne çıkan tüm dükkânlar, kiliseler yağmalanmıştı. Devletin kolluk kuvvetleri önceden haberdar oldukları halde herhangi bir müdahalede bulunmadan olayları izlemekle yetindiler. Olayların ardından birçok Rum ve gayrimüslim, sahip oldukları her şeyi geride bırakarak yaşadıkları alanları terk etmek zorunda kaldılar. Olayların tarihsel gelişimi, eski despotik devlet geleneği üzerinde yükselen yapının yeni sahiplerinin sınıfsal ihtiyaçlarıyla örtüşmekteydi.
Değerli arkadaşlar, düşmanlık gütmek hiç bir tarafa yarar getirmez. Paylaşılamayacak ne var. Her iki toplumda Akdeniz' li. Kültür benzerliği var, Karakteristik Akdeniz kültürü paylaşılmış. Tabiiki onlarda olduğu gibi bizde de fanatik ırkçı yaklaşımlarda bulunan kişiler vardır, olacaktırda ama aklıselim sahibi insanlar bu gidişe dur demek mecburiyetindedir.
Ben halklar arasında bir problem olduğuna inanmıyorum. Problem bu kötü politikaları körükleyen her iki tarafın politikacılarıdır. Yukarya koyduğum belge yani 6 7 eylül olayları Türkiye için utanç verici bir hadisedir. Lütfen bu konuyu araştırmadan ön yargıyla, hamasi çıkışlarla hemen yanıtlamayın. Elinizin altında bilgisayar denen alet var. Google sitesine girin ve 6 7 eylül olayları yazın, orada çıkan tarihi gerçekleri okuyun. Burada tarihi gerçeklere göre analiz yapalım. Türk' ün Türk' ten başka doştu yok demeyelim ve dostluklarımızı geliştirelim. Despotlukla hiçbir yerde dostluklar gelişemez.
En son A.ŞAFAK TOMRUK tarafından Pts 03 Tem 2006, 00:06 tarihinde değiştirildi, toplamda 1 kere değiştirildi
[/quote]
