Ademv
14 yıl önce - Prş 26 Şub 2009, 02:35
Evet bence de bu sorunun kaynağı ailelerdir. Şu tür vakalarla çoğu zaman karşı karşıya kalmışımdır. Çocuk merak edip "abi sen göremiyormusun?" gibi bir soru sorsa aile çocuğun yanında ise "oğlum! kızım! çok ayıp!" diye çocuğu engeller. Ben bu tür durumlarda ailelerden rahat olmalarını, çocuğu bu konularda engellememelerini istiyorum. Onun gördüğü farklı bir durumu öğrenmek istemesi kadar doğal ne olabilir?
Çocuklar engellilik konusunda önyargısız oluyorlar. Bu güne kadar hiçbir çocuk bana "abi sen tek başına neden sokağa çıktın?" diye sormadı. Ancak yetişkinlerden "senin sahibin yokmu, seni sokağa salıp bırakmışlar" diyenler bile oldu. Gerçi benim aklıma bir daha böyle diyen birine "korkma ısırmam, hem aşılarım da tamam" demek geldi.
Burada üzüldüğüm nokta bana bunları demesi değil, çünkü ben kendimle barışık biriyim bu tür sözlere gülüp geçerim. Hatta bir defasında yağmurlu bir gün işimden eve dönerken biri "bu yağmurda neden evinden çıktın?" demişti. Dayanamayıp adama; "hadi ben bir eşşeklik ettim, ya senin ne işin var bu yağmurda dışarıda?" deyiverdim. Bazen birşeyleri uzun uzun anlatmak işe yaramayabiliyor.
Demekki bu tür insanların engelli bir yakını olsa hiç dışarıya çıkarmayacak. Benim üzüldüğüm nokta bu. Engelli de bu Dünya'nın bir sakini; yağmurda ıslanacak, güneşte terleyecek, çalışacak, trafik kazası geçirme ihtimali olacak.
Bir kaç yıl kadar önce bir okulda öğretmenlik yapan bir görme engelliyi veliler bu kişi bizim çocuklarımıza birşey öğretemez diye istememişlerdi. Ancak çocuklar öğretmenlerinden çok memnun olduklarını ifade etmişler.
Birçok firma özellikle müşteri ile iç içe çalışılan birimlere engelli almazlar. Gerekçe: Müşteriye karşı hoş bir görüntü olmazmış!
Tehşis: İnsan ruhu hassas bir terazi gibidir. Ne yazıkki bu terazinin madde ve mana dengesi bozulmaya başlamıştır. Bence bütün bu sorunların kökeninde bu dengesizlik yatmaktadır.
|
