Engelli İnsanlar Çocukların Psikolojisini Bozar mı?

[Zafer]

[erkanyure]

[Rabia Aydın]

Engelli insanlar hakkında belli bir fikri olan çocuklar ilerde erişkin olduklarında onların toplumdaki konumuve hakları gibi konulara ilgi duyarlar, belki de sorunlarını çözme konusunda fikirler geliştirirler.

[Akın Kurtoğlu]

Çocukluğumda -4 ya da 5 yaşlarımda iken- hiç unutmuyorum; Boğaz'da, Hisar'daki büyükteyzemlere gideceğimiz vakit, şayet o gün hava biraz poyraz veya lodosa çevirdiyse, yani deniz yolculuğu keyifsiz olacaksa, bizimkiler Eminönü'nden Büyükdere-Sarıyer vapuruna binmezler, Yenicami'nin hemen berisinden, Nimet Abla gişesinin karşı çaprazından kalkan Emirgân halk otobüslerine doğru meylederlerdi. Böylece denizin dalgalarından rahatsız olmadan, Hisar'a karayolundan, sahilden gidilirdi.

Bense çocuk aklımla bu halk otobüslerine binmeyi hiç istemezdim. Çünkü başdurakta bekleyen araca bindikten sonra, olabildiğince fazla yolcu toplamak için otobüs hemen hareket etmez, Yenicami'nin önünde bayağı bir süre beklerdi. İşte bu bekleme esnasında otobüsün ön kapısından iki kolu da dirseklerinden itibaren olmayan ortayaşlı bir nane şekerci biner, yolculara şekerlerini satmaya çabalar, sonra da arka kapıdan tekrar inerdi.

Adamcağızın maalesef elleri olmadığı için, tıpkı bu üstte görülen ecnebi kız gibiydi. Omuzlarından itibaren normal bir şekilde başlayan her iki kolu da, dirseklerinin bitim noktasında giderek incelmiş, adeta birer kalem şeklini almıştı. Dirseklerini birbirine bitiştirerek, arasına sıkıştırdığı "nane şekeri" dolu torbaları otobüsün koltuklarında oturan yolculara uzatır, nane şekeri almak isteyenler bu öbekten bir torba koparır ve adamın boynuna astığı para cüzdanına ücretini bırakırlardı.

Bense doğrunun-yanlışın ayırdına varamamış aklımla ve mukayeseye henüz açık olmayan tecrübesizliğimle; hayatını helâlinden kazanmaya çabalayan bu adamcağızın ön kapıdan otobüse bindiğini gördüğüm anda yaygarayı basardım (-İçime öyle işlemiş ki, aradan geçen bu kadar uzun seneye rağmen meseleyi unutmadığım gibi, engelli satıcının sûreti dahi kalemle çizilmişçesine hafızamda capcanlı, gözümün önünde). O'nu görmemle birlikte başlayan feryadımı farketse de, bu tarz küçük tepkilere alışık olsa gerek, hiçbir şey olmamış gibi yanımızdan geçer gider ve hatta bizim koltuğa nane şekeri dahi uzatmazdı (Biran önce görüş alanımdan çıkma kaygısı belki de ).

Birkaç defa tekrarlanan bu anlamsız korku gelgitleri sonrasında validemin bana bu satıcının durumunu uygun bir dille uzun uzun anlatması, aslında ortada korkulacak hiçbir şey olmadığı, akşam evdeki çocuklarına ekmek götürebilmek için çalışması gerektiği, ama elleri olmadığı için mecburen bu şekilde satıcılık yaptığını benim çocuk aklıma öyle bir ustalıkla nakşetti ki; bir sonraki Emirgân otobüsüne binişimizde O'ndan hiçbir şekilde çekinmediğim gibi, ilk nane şekeri alışverişimi de artık çekinip korkmadan, bizzat bana doğru uzattığı o engelli kollarının arasındaki küçük torbalardan birine uzanarak gerçekleştirdim.

Şimdi düşünüyorum da, hem ağlayıp bağırınarak, alınteriyle para kazanma derdine düşmüş bu tertemiz insanı üzdüğüm için hayıflanıp pişman oluyorum, hem de O'nun sayesinde validemden ömrüm boyunca unutmayacağım son derece anlamlı bir hayat dersi aldığım için de seviniyorum.

Netice; herşey ana-babada biter. Atılan tohumu olması gereken şekilde ve ölçüde öyle bir ustalık ve maharetle sulayın ki, ileride asla pişman olmayacağınız meyveler verebilsin...

Akın KURTOĞLU

[Zafer]

Bir de şu var ki; engelli insanlarımızın psikolojisi bozuluyor mu? aileler çocuklarını yetiştirirken onlara sağlıklı bilgi vermedikleri için engelli insan gördüklerinde sorun çıkartan çocuklardan etkilenen engelli insanların psikolojisi ne olacak?

Karmaşık ama böyleyken böyle.

Engelli insanların psikolojisi de önemli.

[Ali T]

Bana göre engelli insanlar çocukların psikolojilerini ve kişiliklerini geliştirir.

[nur_34]

Engelli insanlar çocukların psikolojisini asla ama asla bozmazlar. Çünkü çocuklar engelli bireyleri engelini görmeden tanırlar ve severler.Ama ebeveynler çocuklarını engelli bireyler hakkında yanlış düşüncelerle yönlendirerek engelli bireyleri yanlış bir şekilde tanıtmaktadırlar. Bu da çocukların güncel yaşantılarında karşılaştıkları engelli bireylere karşı önyargılı davranmalarına neden olmaktadır.
Aslında bu programdan çocukların değil, ailelerin psikolojisi olumsuz yönde etkilenmiş.
Bence çocukların psikolojisini engelli bireyler değil, cahil aileler bozar.

[erkanyure]

[nur_34]

[Ahmet Arif Hoca]

Şu gerçeğide görmek lazım aslında, çocuklar gördüğü herşeyi taklit etmek isterler, ederler de...
Aksayarak yürüyen birisi gibi yürümek, gözü görmeyen birini taklit etmek vs., bunlar çocuğun doğasında var olan şeylerdir
Çocukların hafızalarında olumsuz görüntüler daha fazla yer tutar. Kolay unutamazlar.
Korsancılık oyunları vardı bizim zamanımızda ve tek gözü bantlı ve bir kolu çengelli kaptan sen olacaksın ben olacağım kavgası...
Ama bunlar psikolojimizi bozdu mu, asla...
İtirazı olan aileler fazla korumacı olan tiplerdir. Bu görüntüleri çocuklardan kaçırmak yerine bunların hayatın bir parçası olduğu, bugün sağlam olan insanların da potansiyel birer engelli olduğunu anlatması gerekir. Bütün engellere rağmen yaşamın güzelliği işlenmeli, dayanışma, dostluk, yardımlaşma hasletleri kazandırılmaya çalışılmalıdır