 sayfa 18  |
 |
Zulfikar
16 yıl önce - Prş 12 Tem 2007, 18:56
Fobi demem yanlıs olur ama ben palyacolari hic sevmem.. O boyadan olusan sahte yayvan gulusun altinda psikopat bakislar hissederim hep.. ((Stephen King'in "O" romaninin film uyarlamasini izleyenler sanirim bahsettigim palyaco tipini hatirlayacaktir:) ))
|
|
Fatih_Yıldırım
16 yıl önce - Prş 12 Tem 2007, 22:09
Böceklerden özellikle örümceklerden çok korkarım.
|
|
Olgun AKBAL
16 yıl önce - Prş 12 Tem 2007, 22:29
| Alıntı: |
Hani şu böcek fobisi denir ya işte tarifi tam bu
yürümelerini görmeye bile dayanamıyorum "ayyyyyy",elim ayağım birbirine karışıyor,o an yanımda kim varsa adını sayıklayıp duruyorum "kurtarın beniiii" diye |
Aynen, benimkisi daha da abartılı, ben böceği gördüğüm vakit daha uzağa yada masa sandalye gibi yüksek yerlere çıkıyorum.  Bir de en çok hamamböceklerinden korkarım, o uzun antenleri ve jet hızında ilerlemeleri benim için en korkunç anlardır. Geçen hafta banyoda iken hamamböceklerinin dedesini gördükten sonra kafayı yedim, neredeyse elim kadar bir şeydi. 
|
|
kemalsoylemez
16 yıl önce - Prş 12 Tem 2007, 23:32
| Faruk Öncan demiş ki: |
| Ama birçok insanın korkmadığı ve aslında benim hobim olan uçaklardan korkardım. İnanın 40 yaşıma kadar uçağa binmedim. |
Sevgili Faruk Öncan ile günün birinde küçük bir pırpır uçakla fotoğraf çekme şansı yakaladık. Havaalanına gidene kadar bana uçaktan nasıl korktuğunu, ilk uçuşunu ve bu korkuyu yenmek için yaptıklarını anlattı. Bende içimden "yav koskoca adam uçaktan neden korkar" diye düşünüyordum.
Minik uçağımıza bindik ve İstanbul semalarında fotoğraf çekmeye koyulduk.
Bilin bakalım ne oldu?
Ortaköy üstlerine geldiğimizde uçağın kuyruğunun bir bölümü koptu. 
Biz heyecanlı bir şekilde zorunlu inişe geçtik. Uçağın dönmesini sağlayan kuyruk parçası koptuğu için ilk denemede pisti ıskalayıp ikinci kez denedik ve güç bela iniş yaptık. Yerdeki teknisyenler kefeni kıl payı yırttığımızı söylediler. 
Galiba Faruk abi korkmakta haklıymış.
|
|
Ayseni Toker
16 yıl önce - Prş 12 Tem 2007, 23:55
bende panik atak var
bende panik atak var ve dolayısı ile herşeyden ürken biriyim, yani hastanelere yakın olmalıyım, kapalı yerde kalmamalıyım, saat 20.0 den sonra gelen telefonlar hayır habercisi değildir diye bir çarpıntı ile bakarım telefona, yüksek sesli müzik dinleyemem hani gelebilecek tehlikelerin sesini duyamamaktan endişe duyarım, birini aradığımda telefonu açmıyorsa tamam türlü senaryolar bende eyvah birşey oldu, açamıyor telefonu bir korku bir panik ömrümü yerim yani, ama velhasıl kandan korkmuyorum ölüm çok normal geliyor bana galiba ben yaşarken acı çekmek istemiyorum... anlayacağınız ben bitmişim ama var arkadaşlar hepsinin bir sebebi...
|
|
Süha
16 yıl önce - Cum 13 Tem 2007, 00:00
valla ben çok yüksekten korkuyorum içim bir garip oluyor uçucakmışım gibi oluyorum Sıkışık dar bir alanda kalmak beni sıkıyor. 
|
|
harun bilgen
16 yıl önce - Cum 13 Tem 2007, 00:17
fareden ve yılandan korku değilde tiksinirim
uzaktan görsem bakarım ama uyunca yanına
gelmesini düşünmek işte o,tiksindiriyor
|
|
MAHMUT AYAN
16 yıl önce - Cum 13 Tem 2007, 00:29
Yüksekten hep kormuşumdur çabuk düşerim diye ve filmlerde bazen camdan aşağı atıyorlar ya insanları sanki başıma o gelecek zannederim. Yılan fare .. resminden bile nefret ederim. it yani kibar tarifiyle köpek 500 metre yanına bile yaklaşamam
En son MAHMUT AYAN tarafından Cum 13 Tem 2007, 15:17 tarihinde değiştirildi, toplamda 1 kere değiştirildi
|
|
Mine Beyaz
16 yıl önce - Cum 13 Tem 2007, 00:30
Yıllar önce Beyoğlu'nda bir binanın 7. katında çalışıyorum. Asansör çelik kapılı, yanlara doğru açılanlardan. Pek matah birşey değil. Asansörde bir kaç kez kalıyorum. Iş yerinin görevlilerinden biri her seferinde 'Sen merak etme Mine Hanım ben seni hemen kurtarırırım' diyor ve gerçekten de beni dışarı çıkarıyor.
Istanbul'un 33-34 derece olduğu sıcak günlerden birinde asansör yine takılıyor, içeride havalandırma yok! Görevli de aksi gibi tatilde. Iş yerinin Idare Müdürü kurtarma işlemini üstüne alıyor. Aradan on, on beş dakika geçiyor,'Mine Hanım'ı dışarı çıkaramıyoruz' diye bir ses duyuyorum asansörün tam önünde. Işte o an içime bir sıkıntı basıyor ve terlemeye başlıyorum. Yarım saat kadar sonra dışarı çıktığımda bir daha asansöre binmemek üzere kendime söz verip yeni fobimi kucaklıyorum! Uzun bir süre merdivenleri tırmanıyorum, ama öyle yerler var ki yangın merdivenlerini kullanmaya kalksam deli diyecekler, onun için de elimden geldiğince bu fobinin üstüne gitmeye çalışıp, çok gerektiği zaman asansöre biniyorum.
Tamamiyle atlatmamış olmama rağmen fobilerin üstüne gitmenin yardımcı olduğuna inanlardanım. Herkese fobisiz bir yaşam dileklerime
|
|
Yusuf ÖNAL
16 yıl önce - Pzr 15 Tem 2007, 23:56
benim ise en büyük fobim
1:aşırı yükseklik
2:arabanın içinde iken sıkışıp nefes alamamak
|
|
| sayfa 18 |
