Fotoğrafların Hikayesi.. Gel Sen Ne Çektiğimi Bir de Bana Sor...

[SON SONER UĞUR]

İkinci hikayemi yazmak için uygun zamanın gelmesini bekliyorum. Hoş oluyor be gerçekten.Her ne kadar da okuyanların hepsi -bu ne yaaa -dese de,bana hoş geliyor,hem yazdıklarım hem de okuduğum bu hikayecikler.

[emrullah]

Ordu'da amcaoğluyla sohbet sırasında keşke İstanbul'da olsaydım dedim amcaoğluda niye diye sordu dedim bi helikopter kiralayıp havadan fotoğraf çekerdik dedim.O zamanlar da Fotoğraf çekmek Ordu'da sıkıcı bi hal almıştı artık çek çek aynı yerler.Amcaoğlu dediki abi sen havadan mı fotoğraf çekmek istiyorsun dedi evet dedim.Tamam o zaman bizim mahalledeki caminin minaresi normal minerelerden yani standartların üzerinde uzun bir minare değilmi; o zaman oraya gidip fotoğraf çekiyoruz aklıma yattı birden tamam dedim ama akşam ezanına 15 dakka kala gidelim mavi saati çekmiş oluruz dedim.
Neyse imama kırk yerden yalan uydurup çıktık minareye ama ne minara çık çık bitmiyor.En üst balkonuna çıktık beni aldı bir titreme amcaoğluna lan korkuyom ben diyorum oda belli etmiyor ama sapsarı oldu neyse biraz soluklandık ufak tiripot ve bolkonun üstlerine makinları koyarak fotoğraf çekmeye çalışıyoruz.İşin aksi tarafı namaz saati insanlar gelip geçiyor ve çok aksileri var aralarında bizi orada görse silahla avlar valla biz hem millete görünmemeye hemde sağlam bir yerden tutunarak fotoğraf çekmeye çalışıyoruz ama bir şeyin farkında değiliz ezan okunduğunda dışarı ses veren büyük hoporlörler tam arkamızda kulağımızın dibindeymiş ezan bi başladı biz amcaoğluyla birbirimize anneeeeeee diye sarıldık dedim ne oluyor lan imdattttttttt o anda çok kötü oldum hemen içeri girdik amcaoğlu ile birbirimize mal mal bakıyoz ezan bitince Allahım o neydi öle ya dedik Ben hiç o kadar korkmadım valla daha önce hem de kaç metre yükseklikteyiz Allah korusun ani bir reflekste aşşağı düşebilirdim bile

Neyse ben kızdım hadi inelim dedim amcaoğluna ve sonra başlarım lan fotoğrafına ve hala o çektiğim fotoğrafları siteye koyamadım ,bırak siteye koymayı klasörünü açmadım

İşte o anda amcaoğlunun çektiği ve siteye koyduğu fotoğraf



(+)

[Orhan Kınık]

İlk DSLR'li makineye sahip olduğumda bir heycanla sahile koşmuştum.

İlk gün güneş gözlüğümü düşürmüştüm kayalıklara. Bulamadım tabii.

İkinci gün şapkam denize uçmuştu

Ücüncü gün ayağı sahide unutmuştum, Allah'tan temizlik işçileri görmüşler'de idareye teslim etmişler. Ordan teslim almıştım.

Her şeyi unutuyorum ya dördüncü gün'de arabanın anahtarını kaybettiğimi sanarak bir saat aramıştım, meğerse cebimden düşmesin diye cantanın yan cebine koymuşum.

O gündür bugündür çok dikkatliyim.

[gazi_19]

[Bekir Kurt]

(+)

Yukarıdaki fotografın hikayesini muhterem kardeşim Ahmet Arşipel'in tavsiyesi üzerine buraya eklemeyi uygun gördüm.

5 Eylül günü Afyonkarahisar dönüşü kafamda tasarladığım Göksu fotograflarını maalesef günün dönmesi ve güneşin kaçırılması dolayısı ile çekememiştim. Fakat görüpte ışıksızlıktan çekemediğim manzara içimde bir uhde oldu.

Bende bir Ramazan günü (6 Eylül 2009) ve niyetli olmama ve hatta 38 derece sıcaklığa rağmen kameramı alıp, Silifke Mut tarafına hareket ettim. Önce Göksü Nehri'ni 5 ayrı noktadan çektim (tabii ki o noktalara ulaşmak hiçte kolay olmadı). Fakat sıcak dolayısı ile ter atmaktan başım dönmeye başladı. Ama manzara karşısında sanki büyülenmiştim. Bitkin bir halde yol kenarı Narlıkuyu'dan geçerken birde oradaki bir tepeden ve kayalıklar üzerinden en az 200-300 metre yürüyerek, ücra köşede kalmış bir koy için panorama fotograflar aldım. Tepeyi tekrar tırmanacak mecalim kalmamıştı (bir kayadan diğerine atlarken düşüp bir elimin ve ayağımın sıyrıldığını saymıyorum). Sonra kendimi zar zor kardeşimin Çeşmeli'deki yazlığına atıp, bir an önce iftar vaktinin gelmesi yönünde dua etmiştim.

İçimizdeki memleket aşkı ve dolayısı ile hasıl olan fotograf çekme hobisi, beni ilk defa oruç konusunda bu kadar zorladı. Ve hatta Göksü Köprüsü'nü Silifke'ye doğru kat ederken sağ tarafta bir çesmede durup, elimi yüzümü yıkadım. İnanın içimden orada elimi suya attığımda o sudan 2 yudum içebilmek için neleri feda edebileceğim dahi geçti.

İşte fotografın zahmetli hikayesi bu.

[Latife Koc]

2008 şubat. Yer - İstanbul, Marmara üniv. hastanesi acil servis karşısı (araba park etmek yasak).
Hiç de güzel bir fotoğraf değil aslında, ama bunu çekerken polisle tartışmak zorunda kalmıştım.

Adam arabayı bırakmış gitmiş, çekici gelmiş arabayı götürüyor. Bende ordan geçerken olaya tanık oluyorum ve fotoğraf çekiyorum... ve o anda polis memuru yanıma geliyor...
Polis - Hanfendi, ayıp değilmi? Bu tabelaları kimin için asıyoruz?
Ben - Pardon memur bey?
P - Arabayı diyorum! Park yerimi burası diyorum! Hastane burası diyorum!
B - Ben napim, bekçi değilim ki?
P - Araba sizin değilmi?
B - Yoooo.....
P - E o zaman niye fotoğraf çekiyorsunuz? Kimliğinizi alalım...
B - Buyurun... Ben sadece şey... öylesine yani... yasaksa hemen sileyim...
P - Yasak değil, bazen böyle araba sahipleri çekiyorlar sonra başımıza gelmeyen kalmıyor.
B -
Birde yabancı olduğum için kimliğim 15 dk incelendi ve serbest bırakıldım, fotoğraf ta bana kaldı



(+)

PS. Kurallara uyalım, yasak yerlere arabalarımız park etmeyelim

[Yusuf Esengül]

Bir grupla birlikte Hasankeyf'e gitmiştik. Kıramayacağım biri benden yedek pillerimi istedi. Hayır diyemedim ama kendi pillerim de çok az kaldı. Neyse verdik artık. Canım çok sıkılmıştı. Bir de kaygan ayakkabı ile kayalara tırmanırken iki seksen düştüm. Ellerim filan kanadı dikenler battı. En kötüsü de fotoğraflamayı çok istediğim Hasankeyf'ten çok az fotoğrafla dönebildim. Aşağıdaki fotoğraf da o kötü günün güzel hatırası:



(+)

[SADIK KÖKÖZ]

Fotoğraf bir tutkudur çoğu insan için.
Bazen soğuk havada saatlerce bekler, bazen de deli gibi yükseklere çıkarız sadece 1-2 kare fotoğraf için.
İyi fotoğraf çekmek için çok kaliteli makina kullanmaya gerek yok der büyük üstad Ara GÜLER.
Her kaliteli fotoğraf makinası olan kaliteli fotoğraflar çekseydi , her son model daktilosu olanlarda harika eserler ortaya koyarlardı der...

1 tek kare fotoğrafın arkasında belki ne hikayeler yatar.
Neler konuşulmuştur o anı yakalamadan önce , neler hayal edilmiştir.

Bu başlık altında bunları paylaşalım istedim. Lütfen Sizlerde Paylaşın böyle hikayelerinizi.
Hikayeleriniz , Hikayelerimiz olsun

İşte öyle bir hikaye Siirt / Tillo ( Aydınlar ) Hikayem.

Tillo Siirt il merkezine 20 km uzakta doğa harikası ama günyüzüne çıkmamış bir cennet.
Dar yollar , sıra sıra uzanan dağlar, mistik bir hava , çok yüksek de olduğunuz için ufacık gözüken dereler.

Fotoğraf bir tutkudur ve bu tutku bakın insana neler yaptırıyor
Bazen en iyi açıyı yakalamak hiç de kolay ve basit olmuyor
İnşallah fotoğraf paylaşımlarımı beğeniyor ve zevkle izliyorsunuz.



(+)




(+)

[Mehmet DK]

Başlığı görür görmez, hah işte bu başlık tam bana göre bir başlık dedim. Umuyorum çok güzel anılar paylaşılacaktır. Her karenin çekilmesi anında muhakkak ki her insanın yaşamış olduğu bazı duyguları ve anıları vardır. Inşallah, ve isterim ki, enteresan fotoğraflar ve heyecanlı yorumlar burada birlikte paylaşırılır ve birlikte tadını çıkartırız.

Dilerim, yoğun ilgi ve alaka görerek hoş bir başlık olur..
Tebrikler.

[SADIK KÖKÖZ]

Eminim bu kadar çok fotoğraf çeken arkadaşımızın olduğu bir ortam da paylaşılacak çok hikayeler olacağını düşünüyorum...