Sessizliğin Olumlu Etkileri

[Mine Beyaz]

'Söyleyeceğin iyi birşey yoksa hiç bir şey söyleme' sözünü çok severim. Millet olarak konuşmayı, tartışmayı çok severiz. Apartman Yöneticisi değilken apartmanı en iyi biz yönetiriz; futbol maçlarında 'Teknik Direktör de kimmiş, bir şey bildiği yok!' yaklaşımlarımız pek boldur; politika da hepimiz herşeyi Başbakan'dan Cumhurbaşkanı'ndan daha iyi biliriz; 'Ben olsam'la başlayan cümlelerimizin ardı arkası gelmez bir türlu  Elbette insanlar konuşa konuşa anlaşır, elbette hayatta herşeye "evet' demek, hiç fikir beyan etmemek olacak birşey değil, ama ben suskunluğun bazen ses çıkarmaktan daha etkin olduğu inancında olanlardanım.

Bir insan tartışma zeminini neden hazırlar? Büyük bir olasılıkla tartışmayı kazancağı inancında olduğundan. Ancak her zaman neden bu olmayabilir. Orneğin güncelliğini kaybetmiş bir konuyu irdelemek, tekrar su üstüne çıkmasını sağlamak ve bir çeşit fikirlerinin reklamını yapmak için de olabilir tartışma ortamı yaratan konuşmalar. Böyle durumlarda yanıt alamayan 'zeminci' konuyu daha da uçlara taşıyarak 'kışkırtma' yöntemleri uygulayabilir. Karşıt cevap geldiği anda zafere doğru ilk adım atılmıştır. Artık 'zeminci'ye gün doğmuş, söylemek istediği her konuyu bir biri arkasına sıralar hale gelmiş, planlı programlı bir şekilde başlatılan propaganda ortamı amacına ulaşmıştır. Böyle bir çabanın karşısında konuyu yanıtsız bırakmak ise 'zeminci'nin emellerine alet olmamak, konunun amaçlanılan değeri bulmamasını ve unutulup gitmesini sağlamak açısından en kuvvetli silah olabilir.

1980 öncesini yaşamış, o günlere geri dönülmemesini tüm kalbiyle arzu eden biri olarak, memleketimizde kardeşin kardeşe düşürülmeye çalışıldığı şu günlerde kavgaları ve gereksiz propagandaları engellemek, tahriklere kapılmamak adına Atalarımız'ın o güzel sözünü tekrar etmek istiyorum:

                                             Söz gümüşse sükut altındır!

[Ahmet Cenan]

Mine hanım sizin de söylediğiniz gibi daha doğrusu atalarımızın dediği gibi SÖZ GÜMÜŞ İSE SÜKUT ALTINDIR. bu söz sadece siyesette değil ben ce hayatın her anında gaçerlidir.ben işim gereğii herkese cevap gereği duyuyorum ama bazı zamanlar oluyor ki "bu konuda bilgim yok" diyerek karşımdaki insanla gereksiz tartışmaya girmekten kaçınıyorum. çok iyi bilirimki o insanla gireceğim tartışma ortamı bana ve doğal olarak işime zarar verecek. atalarımız ne güzel sözler söylemiş.

Ayrıca sedece konuşmak değil bazen insan bulunduğu ortamdan da uzaklaşıp sessiz ve sakin bir ortamda dinlenmek istiyor. bu özellikle istanbul ankara gibi büyük şehirde yaşayanlarda daha sık görülen bir istekdir sanırım. özellikle iş yoğunluğu hele de mesai başlangıç ve bitiş saatlerinde yaşanan trafik çilesi herşeye tuz biber oluyor sanırım.bir sözde ben ekliyeyim: TEBDİLİ MEKANDA FERAHLIK VARDIR.

[Uğur1]

İnsan yeri geldiğinde susmalıdır.. Ama ''bana dokunmayan yılan bin yaşasın'' mantalitesinde olmamalıdır bu susma..

Zira yılan büyümektedir.. Her geçen gün çığ gibi büyümektedir.. Ama susuyoruz..

[Ali KIRLI]

Bu konuda ataların söylediklerini bir araya toplamakta yarar var:

Dokuz düşün, bir söyle!

[Ayhan B2]

Kusura bakmayın ama atalarımız yanılmışlar bu konuda.Allah eğer susmanın iyi bir şey olduğunu düşünseydi bize ağız vermezdi.İnsanlar konuşarak anlaşabilirler.Kimse fenomonlardan hareket ederek davranmaz.Bunu hayvanlar yapar.
Konuşmak ama adam gibi konuşmak.Konuşmanın yanında dinlemek.Sorunlar tartışalarak halledilir.Susarak değil.Sevgilinle problemin mi var?Şunu dene:Önce sus öyle hallet,sonra konuş öyle hallet.Hangisi yararlı onu göreceksin.Ama nasıl konuştuğun önemli.Örneğin;Bağırmak sadece haksızların kendilerini haklı göstermeye çalışmalarından ibarettir.
Sessizlik sadece enerji harcamamaktır bana göre.Lütfen konuşun.Konuşun tartışın.Ama kavga etmeyin.Ben sen değil.Biz kullanın daima.İletişim insanlar için çok önemlidir.Bunu unutmayın.

[Figen]

[Ali KIRLI]

Atalarımız "Ağzın var, söyle söyleyebildiğin kadar." dememişler ki... Yeri gelince konuşmamız gerektiğini, söylenen bir sözün geri dönüşü olmadığını vurgulamışlar. Hatta bir de demişler ki:

Söz ola kese savaşı, söz ola kestire başı.

[Mert_Bey]

Insan sinirli oldugu zaman normal halde soylemeyecegi kelimeleri cok kolayca sarf edebiliyor...Bundandir ki; Susmak gercekten cok degerli bir hal aliyor...Insan sonra daha bir uzuluyor,soylediklerinden dolayi...

Sinirliyken; Eger basarip susabilirsek,Hersey daha bir kolay olacak...Genel olarak iliskiler de oluyor bu durum aslinda... Iki tarafta karsisindakinin dusuncelerini dusunmeye firsat tanisana kendine,problemler olmayacak aslinda... Ama Susmakta olmuyor bazen

[Ayhan B2]

Tamam mimik ve beden dili de çok önemli ancak kaç kişi değerlendirebilir ki?Bariz ifadeler olmadıktan sonra.Şu konuda çok doğrudur.9düşün 1söyle.İşte yapmamız gereken aslında bu.En sinirli olduğumuz anda bile söyleyeceğimizi düşünebilmek.Bir sonraki lafımızı tartabilmek.Bunu eğer yapabilirsek emin olun çok şey değişecek.
Eğer çok sinirlenirseniz;içinizden 10a kadar sayın ve ondan sonra düşünüp konuşun.

[Mehmet!]