Temel Sorunumuz Üzerine

16 yıl önce - Prş 08 Mar 2007, 20:31

TEMEL SORUNUMUZ ÜZERİNE

Ülkelerin demek yerine ülkemizin diyerek konuyu sadeleştirerek genel anlamda ülke sorunlarına değinmek istiyorum. Her ne kadar yasalarca belirlenip güvence altına alınsa da günümüzde pek çok farklı kutup, birbirlerinden bağımsız ve farklı olarak amaçlarını açıklıyor. Kimileri toplumumuzun çağdaş toplumlar seviyesinin üzerine çıkılma ülkümüzü amaçlarken, kimileri ceplerindeki akreplerin doyurulma gayreti içinde ve kimileri de bu doyurma amacını dış güçlere devrederek ülkesini satabilecek bağlamda görevlerini yerine getirme gayreti içinde... Tüm bunların oluşum nedenleri ve gelişme süreçleri mazide kaldı. Bugün bize kalan ise sonuçları yaşamak; fakat sorunumuz bu sonuçları hangi durumda yaşayacağımızdır. Allah büyüktür deyip her şeyi olduğuna mı bırakacağız, devletadamlarının yönetimine güvenip gözlerimizi boyamalarına mı izin vereceğiz, kendimize dokunmadığını sandığımız bu yılanların yaşamasından kaygı duymadan yaşam seviyemizi mi düşünmeyeceğiz; yoksa bırakalım şehitlerimizi, ailemizi, gelecek nesillerimizi, en azından kendi çıkarlarımızı düşünerek devlet için bir şeyler mi yapacağız?..

Kişi, eğer kişisel çıkarlarını devletinkinden önde tutarsa, sadece kısa vadeli yararlar elde edebilir; ki bu da, ondan olacak çocukların ve onların çocuklarının derin bir çukura atılacağı anlamına gelir. Kişi, devletinin çıkarlarını kendininkinden önde tutarsa, uzun vadeli toplumsal yararlar görecektir. Kişi, toplumun en ufak parçası olduğundan, toplumuna sağladığı yarar kendisine dönecektir. Bu durumda gerek kendini, gerek çevresini, gerek geleceklerini düşünen kimselerin toplum çıkarlarına hizmet etmesi farzdır. Türkiye'nin anahtarlarını ABD ve diğer sömürgeci ülkelere satanların bugün çocuklarının feci bir durumda olduğu şüphesiz bir gerçek olarak karşımızda duruyor. Allah'ın, mazlumlarla birlikte olduğu gerçeğinden şüphe duymamak gerekir. Görüyoruz ki haram malları ciğerlerinden (çocuklarından) çıkmakta. İman tahtası eksik olan bu hainler, bugün rahat etse de, diğer tarafta tüm haklarımız ile yakalarında olacağımız gerçektir.

Tüm bunlar görünüp bilinen şeyler. Peki, ulusal ve buna bağlı olan kişisel çıkarlarımız için devlet uğrunda neler yapılabilir? Sorunlar ve nedenleri tam bilinmeden buna çözüm getirmek olanaksızdır. Kanserin nedeni ve tam olarak ne olduğu bilinmeden ilacını hazırlama peşinde koşanların, karanlık içinde boşa top vurdukları açıktır sanırım.

Ekonomimiz iyi olmadığından eğitim sistemimiz gelişmiyor, eğitim sistemimiz iyi olmadığından kaliteli eleman ve özellikle devlet yöneticileri oluşmuyor, bunlar oluşmadığından ekonomi daha da kötüleşiyor, daha da kötüleştikçe dış güçlerin içimize sızması daha da kolaylaşıyor, bunlar içimize girdikçe ekonomi daha da batıyor ve bu zincir böyle uzayıp gidiyor. 1930'lara gelirken Dünya'da oluşan ekonomik sıkıntıdan ülkemizin nasıl erdem içinde kurtulduğunu Atatürk'ün devletçilik politikasına bağlamak en mantıklı yoldur. "Henüz yeni kurulup zorlu savaşlardan ağır antlaşmalar ile çıkan devlet, nasıl olur da bir anda kalkınabilir?" sorusunun tek yanıtı "Devletçilik"tir. Bunun dışında kapitalizm veya liberalizm ya da komünizm gibi ekonomik yollara başvuranların Türkiye yararına iş yapacağını hayal etmek bile olanaksız. Şimdi diğer soru: Bu devlet o durumdan nasıl daha da geriye gitti?..

Marshall yardımlarının ve bilinen kimi kurum/kuruluş/vakıf tarzı toplulukların nedeni ile ülkemiz bugünlere sürüklenmiştir. İki tane (iyi niyetle yapıldığına inandığım) askerî darbeyi geçiren ve birçok farklı siyasî yönetimce ele geçirilen ülkemiz, bir türlü ülküsü olan çağdaş toplumlar seviyesine çıkamamıştır ya da Atatürk'ün ölümünün ardından bu seviyeden geri düşmüştür. Hiç şüphe yok ki, KÖY ENSTİTÜSÜ gibi adam gibi adam yetiştiren okulların kapatılması ve bugüne dek eğitim politakasında zararımıza bir şeylerin değiştirilmesi ya da ortadan kaldırılması sonucu kültürümüz başta olmak üzere pek çok şey sömürgecilerin yararına (bizim zararımıza) değişmiştir. İllere üniversite açarak oy beklentileri sonucu pek çok gencin dünyası yıkılmakla kalmıyor, toplumsal düzeninde temellerine dinamit çakılmış oluyor. Eğer ki, aynı oradan iş sahaları da açılsa, her ilimizde bir ya da birkaç üniversite olmasından kimse rahatsızlık duymayacaktır. Pek çok değerli bilim adamının ve düşünürün beyin göçü ile ülkesini terk etmesi gösterir ki, ülkemiz de eğitim/bilim umursanmıyor.

Farklı dönemlerde farklı yönetimleri başa getirdiği hâlde ülkesine henüz bir çivi çakılmamış olan yurttaşın sudan çıkmış balık gibi sersemleşmesi olağandır. Bunda en büyük etken politik gurupların etkileme yöntemleri ve icraatlarıdır. Etkileme demişken:

"Olanaksız Güç:
Fiziksel etki: Güç kullanarak
Sosyal: Sosyal baskı ile

Olanaklı Güç:
İkna ---> a. Baskı/Zorlama (Materyal, statü, ruhsal)
b. Teşvik
c. Öneri verme" *

İşte Türkiye'deki sorun da buradan kaynaklı gibi. Şöyle ki kesinlikle demokrasiye uymayan olanaksız gücü kullanan aşırı sağ ya da sol guruplar halkı sindirip bezdirdi. Olanaklı gücün baskı/zorlama şeklini, siyasî partilerin yakın çevrelerine uygulaması sınıfsal ayrımlara neden olurken, teşvik yolunu medya patronları gibi kimselere uygulayanlar halkın uyutulmasına neden oldular. Öneri verme işi ise, sadece Atatürk'ün benimseyip gündemde tuttuğu yoldu.

Bu dar kalıplar içinde eğri ile doğruyu ayırt edemeyen halk (özellikle eğitimsiz veya yetersiz eğitimli kimseler) yanlış seçimler sonucu kendi geleceklerini kötü etkilediler. Bu yanlış seçimi sağlayan ise, Atatürk ilkelerinin yavaşça ve hissettirilmeden önce zayıflatılması, sonra da zedelendirilmesidir. Son olarakta bu ilkelerin ortadan kaldırılmasıdır. Bugün devletçilik gibi bir politikanın terk edilmesi, sanırım en etkili ve somut örnek olsa gerek.

Medyamızda yayınlanan programların kalitesi ve içeriği ise apayrı bir sorun bizim için. Dizilerin, yarışma programlarının, çocuk ve kadın programlarının, magazin içerikli haberlerin, spor programlarının, boş ve yararsız haberlerin ve tartışma programlarının halkımızı uykuya sokma amacı içinde bir çalışma olduğu ne yazık ki acı bir gerçektir. Sömürgecilerin temel amaçlarından biri, hedefleri almaktır; ancak yöntemlerinde farklılıklar vardır. Topraklarımızda yaşayan Osmanlı en basit yöntemle karşılaşmış ve savaşmıştır. Savaşla sorunlarını halledemeyen sömürgeciler, bu kez soğuk tarzı benimsemiş ve Türkiye'ye bu sistemi uygulamaya başlamıştır. Bu soğuk yöntem ise, halkın devletle arasına nifak tohumları dökmek, halkın kardeş katili oluşunu sağlamak, çıkar yollarının tümünü sömürgecilere bağlı olduğunu empoze etmek, fikir savunucularını parmaklarında oynatmak gibi şeyleri kapsar. Bugün hiçbir çıkarımız olmayan NATO ve Gümrük Birliği'ne katılmamız da, Avrupa Birliği kapısında emek harcamamızda bu kapsamlı ve köklü şer çalışmalarının sonucudur. Henüz dilini doğru dürüst bilmeyen ilköğretim öğrencilerine İngilizce ve hatta kimi yerlerde farklı dillerde de eğitim vermek ya da bu dilleri öğretmek, geleceğimizin bir numaralı sorunu gibi gözükmektedir. Şöyle ki, her yabancı dil dersinde, öğretilen dilin ana ülkesinin de kültürü anlatılır. Bu genelde ABD ya da İngiltere olur. Direkt olmasa da, dolaylı yoldan bu kültürler/yaşam tarzları övülüp teşvik edilir. Doğal olarakta öğrencide toplumuna karşı soğukluğun ilk aşaması kaydedilmiş olur. Alkol, uyuşturucu gibi yollarla bu çocukların fiziksel ve ruhsal sağlıkları da iyice zarar görmüş iken, bir de mezun olduklarında iş bulamayıp iyice yıkıldıklarında devlete iyice küseceklerdir. Eğitim birliğimiz olmadığından (kâğıt üzerinde vardır) sırf bu yabancı dil sistemini irdelemek doğru olmaz. Dinî eğitim veren okullar (devletçe açılanlar ve özel kişi ya da vakıflarca açılanlar) bir yanda, standart (dersaneci/kapitalist) devlet okulları bir yanda, yabancı kökenli özel okullar bir yanda, normal özel okullar bir yanda iken sınıfsal ayrımların oluşumunun önüne geçmenin yolu yoktur. Tek çözüm, eğitimi standartlaştırmaktır. Diğer yandan kitle iletişim araçlarının yayınladıkları saptırıcı yayınlar (dinî, sosyal, ırksal, ekonomik, kısaca kültürel yanıltıcı şeyler) düşmanlarımızın elindeki en büyük silah. Medya devlerinin beslenip kışkırtılması sonucu halk arasında katil, cinsel sapık, uyurgezer seçmen, hortumcu türü tiplerin türemesi; toplumun temel unsurlarının kısır bir döngüye dönüşmesine neden olmaktadır.

Günümüzdeki bu ağır ve yanlış yaşamın nedenini ilk olarak eğitime, ikinci olarak medyaya ve genel anlamda ise politikacılarımıza bağlamak doğru olur. Şöyle ki binamız ne yazık ki çürümüştür. Bu binanın artık daha da geliştirilmesi olanaksızdır. Temelden yeni bir inşaata başlamak daha doğrudur diye düşünüyorum. Peki bu bina, içindekilere zarar vermeden nasıl yıkılıp Atatürk stili ile yeniden kurulabilir? Eğer bina yıkılırsa içindekiler de ölecektir ve bu insanları başka binalara aktarmakta (dış göç) aptalca olacaktır. O hâlde binanın çürümüş duvarlarını yıkıp, kolonlarına zarar vermeden yeni duvarlar inşa etmek mantıklı bir yol gibi geliyor. Kolonlarımız, TSKca korunan ve Atatürkçe oluşturulmuş sağlam şeyler. Duvarlarımız ise, Atatürk ardından gelenlerce oluşturulan ve çürümesi için her yola başvurulan yapılar. İşte bizim hedefimiz bu duvarları yıkıp kolonlara uygun duvarlarımızı inşa etmektir.

İnancım, ne Atatürk, ne İslam, ne Türklük, ne de diğer unsurlar üzerinde politika yürüterek insanları yanlarına çekmeye çalışan hainlere güvenmememiz gerektiğini söylüyor. Kul ile Allah arasındaki bağı kimse etkileyemez ya da Atatürkçülük gibi eşsiz bir mantığı kimse kendine uyarlayıp yaşama (özellikle politikaya) sokamaz...

Köklü ve inançlı bir çaba gerektiren bu çalışma için her guruptan, her kurumdan, her kimsenin tüm ruhları ile çalışmaları ve ulusal amacımıza (ülkümüze) hizmet etmeleri erdemimiz için tek yoldur. Tabi işte tüm sorunların bir diğer unsuru ise bu erdem amacının yolunu belirlemekten çıkıyor. İnsanlar nasıl doğru yolu seçecekler, nasıl hangi politikanın doğruluğunu belirleyecekler, kime güvenip kime arkalarını dönecekler, mesele de burada. İnançlarımız uğruna çaba sarfetmek, gerek kültürümüzün, gerek dinimizin emridir. O hâlde elimizi vicdanımıza koyup kalbimizin sesini dürüstçe dinlemek ve her şeyde Türkiye maddesini her şeyden önde tutup toplum çıkarlarını düşünmek, işlerimizde her çağda geçerliliğini sürdürebilecek olan tüm Atatürk ilkelerine bağlı kalmak, kültürümüzü anlamak, düşmana güvenmemek, kardeşlerimize bakış açılarını değiştirmelerinde her türlü insanî etkiyi yapmak görevimizdir. Bu görev, bugün bir kişi ile başlayıp yarın tüm kitleleri peşinde sürükleyebilir. Bu topraklar için Malazgirt'ten bu yana milyonlarca şehit verdiğimizi ve vermekte olduğumuzu bir an olsun unutmamak ve bu yüce insanların Allah katında bizlerin duacısı olduğunu bilmek, hakkın sahibine döneceği ilkesine sadık kalmak bizi başarımıza imza attırcaktır.

* DANZIGER, James N., Understanding The Political World, Seventh Edition, University of California, Part 1

Saygılar;
Armağan ÖRKİ