EN ÇOK SEVDİĞİNİZ ŞAİR VE ŞİİRLERİ

[Necdet Cevahir]

Benim gibi bir şiirsevere göre bir başlık açılmış ; ne güzel
Gerçi buna benzer birçok başlığımız var ama olsun.
Bende çok sevdiğim şairlerden Faruk Nafiz Çamlıbel'den meşhur Han Duvarları'nı göndereyim.      
Arşivimizde bulunsun.


   HAN DUVARLARI
   
   Yağız atlar kişnedi, meşin kırbaç şakladı    
   Bir dakika araba yerinde durakladı.    
   Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,    
   Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar...  
   Gidiyorum, gurbeti gönlümle duya duya,    
   Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya    
   İlk sevgiye benzeyen ilk acı, ilk ayrılık    
   Yüreğimin yaktığı ateşle hava ılık,  
   Gök sarı, toprak sarı, çıplak ağaçlar sarı...    
   Arkada zincirlenen yüksek Toros dağları,    
   Önde uzun bir kışın söldürdüğü etekler,    
   Sonra dönen, dönerken inleyen tekerlekler...  
   Ellerim takılırken rüzgarların saçına    
   Asıldı arabamız bir dağın yamacına,    
   Her tarafta yükseklik, her tarafta ıssızlık,    
   Bu ıslakla uzayan, dönen kıvrılan yollar.  
   Uykuya varmış gibi görünen yılan yollar    
   Başını kaldırarak boşluğu dinliyordu.    
   Gökler bulutlanıyor, rüzgar serinliyordu.    
   Serpilmeye başladı bir rüzgar ince ince,  
   Son yokuş noktasından düzlüğe çevrilince    
   Nihayetsiz bir ova ağarttı benzimizi    
   Yollar bir şerit gibi ufka bağladı bizi    
   Gurbet beni muttasıl çekiyordu kendine    
   Yol, hep yol, daima yol... bitmiyor düzlük yine.    
   Ne civarda bir koy var, ne bir evin hayali    
   Sonunda ademdir diyor insana yolun hali,    
   Arasıra geçiyor bir atlı, iki yayan    
   Bozuk düzen taşların üstünde tıkırdıyan    
   Tekerlekler yollara bir şeyler anlatıyordu,    
   Uzun yollar bu sesten silkinerek yatıyor...    
   Kendimi kaptırarak tekerleğin sesine    
   Uzanmış kalmışım yaylının şiltesine,    
   Bir sarsıntı... uyandım uzun suren uykudan;    
   Geçiyordu araba yola benzer bir sudan    
   Karşida hisar gibi Niğde yükseliyordu,    
   Sağ taraftan çınğırak sesleri geliyordu;    
   Ağir ağir önümden geçti deve kervanı,    
   Bir kenarda göründü beldenin viran hanı.    
   Alaca bir karanlık sarmadayken her yeri    
   Atlarımız çözüldü, girdik handan içeri    
   Bir deva bulmak için bağrındaki yaraya    
   Toplanmıştı garipler şimdi kervansaraya.    
   Bir noktada birleşmis vatanın dört bucağı    
   Gurbet çeken gönüller kuşatmıştı ocağı,    
   Bir pırıltı gördü mü gözler hemen dalıyor,    
   Göğüsler çekilerek nefesler daralıyor,    
   Şişesi is bağlamış bir lambanın ışığı    
   Heryüzü çiziyordu bir hüzün kırışığı,    
   Gitgide birer ayet gibi derinleştiler    
   Yüzlerdeki çizgiler, gözlerdeki cizgiler...    
   Yatağimin yanında esmer bir duvar vardı,    
   Üstünde yazılarla hatlar karışmışlardı;    
   Fani bir iz birakmış burda yatmışsa kimler,    
   Aygın baygın maniler, açık saçık resimler...    
   Uykuya varmak için bu hazin günde, erken,    
   Kapanmayan gözlerim duvarlarda gezerken    
   Birdenbire kıpkızıl birkaç satırla yandı;    
   Bu dört mısra değil, sanki dört damla kandı    
   Ben garip çizgilere uğraşırken başbaşa    
   Raslamıştım duvarda bir şair arkadaşa;    
   *On yıl ayrıyım Kınadagı'ndan    
   Baba ocağından yar kucağından    
   Bir çiçek dermeden sevgi bağından    
   Huduttan hududa atılmışım ben*    
   Altında da bir tarih. Sekiz mart otuz yedi..    
   Gözüm imza yerinde başka ad görmedi.    
   Artık bahtın açıktır, uzun etme arkadaş    
   Ne hudut kaldı bugün, ne askerlik, ne savaş;    
   Araya gitti diye içlenme baharına,    
   Huduttan götürdüğün şan yetişir yarına    
   Ertesi gün başladı gün doğmadan yolculuk    
   Soğuk bir mart sabahı...Buz tutuyor her soluk    
   Ufku tutuşturmadan fecrin ilk alevleri    
   Arkamızda kalıyor şehrin kenar evleri    
   Bulutların ardında gün yanmadan sönuyor,    
   Höyükler bir dag gibi uzaktan görünüyor...    
   Yanımızdan geçiyor ağır ağır kervanlar,    
   Bir derebeyi gibi kürülmus eski hanlar    
   Biz bu sonsuz yollarda varıyoz, gitgide,    
   İki dağ ortasında boğulan bir geçide    
   Şıkı bir poyraz beni titretirken içimden    
   Geçidi atlayınca şaşırdım sevincimden    
   Ardımda kalan yerler anlaşırken baharla    
   Önümüzdeki arazi örtülü şimdi karla    
   Bu geçit sanki yazdan kişi ayırıyordu    
   Burada son fırtına son dalı kırıyordu    
   Yaylımız tüketirken yolları aynı hızla    
   Savrulmaya başladı karlar etrafımızda    
   Karlar etrafı beyaz bir karanlığa gömdü;    
   Kar değil, gökyüzünden yağan beyaz ölümdü...    
   Gönlümde can verirken köye varmak emeli    
   Arabacı haykırdı *İste Araplıbeli*    
   Tanrı yardımcı olsun gayri yolda kalana    
   Biz menzile vararak atları çektik hana.    
   Bizden evvel buraya inen uç dört arkadaş    
   Kurmuştular tutuşan ocağa karşı bağdaş    
   Cıtırdayan çalılar dört cana can katıyor    
   Kimi haydut kimi kurt masalı anlatıyor    
   Gözlerime çökerken ağır uyku sisleri    
   Çicekliyor duvarı ocağın akisleri    
   Bu akisle duvarda çizgiler beliriyor    
   Kalbime ateş gibi şu satırlar giriyor    
   *Gönlümü çekse de yarin hayali    
   Aşmaya kudretim yetmez cibali    
   Yolcuyum bir kuru yaprak misali    
   Rüzgarın önüne katılmışım ben*    
   Sabahleyin gökyüzü parlak, ufuk açıktı    
   Güneşli bir havada yaylımız yola çıktı    
   Bu gurbetten gurbete giden yolun üstünde    
   Ben üç mevsim değişmiş görüyordum üç günde    
   Uzun bir yolculuktan sonra İncesu'daydık    
   Bir han yorgun argın tatlı bir uykudaydık    
   Gün doğarken bir ölüm rüyasıyla uyandım.    
   Başucumda gördüğüm su satırlarla yandım    
   *Garibim namıma Kerem diyorlar    
   Aslı'mı el almış haram diyorlar    
   Hastayım derdime verem diyorlar    
   Maraşlı Şeyhoğlu Şatılmış'ım ben*    
   Bir kitabe kokusu duyuluyor yazında    
   Korkarım yaya kaldın bu gurbet çıkmazında    
   Ey Maraşlı Şeyhoğlu, evliyalar adağı    
   Bahtına lanet olsun aşmadıysan bu dağı    
   Az değildir, varmadan senin gibi yurduna    
   Post verenler yabanın hayduduna kurduna    
   Arabamız tutarken Erciyes'in yolunu    
   Hancı dedim bildin mi Maraşlı Şeyhoğlu'nu?    
   Gözleri uzun uzun burkuldu kaldı bende,    
   Dedi    
   Hana sağ indi ölü çikti geçende    
   Yaşaran gözlerimde her sey artık değişti    
   Bizim garip Şeyhoğlu buradan geçmemişti...    
   Gönlümü Maraşlı'nın yaktı kara haberi.    
   Aradan yıllar geçti işte o günden beri    
   Ne zaman yolda bir han raslasam irkilirim,    
   Çünkü sizde gizlenen dertleri ben bilirim    
   Ey köyleri hududa bağlayan yaşlı yollar    
   Dönmeyen yolculara ağlayan yaşlı yollar    
   Ey garip çizgilerle dolu han duvarları    
   Ey hanların gönlümü sızlatan duvarları...

                                    Faruk Nafiz Çamlıbel

[sercan_10]

BENİ BU HAVALAR MAHVETTİ

Beni bu güzel havalar mahvetti,
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım,
Böyle havada aşık oldum;
Eve ekmekle tuz götürmeyi
Böyle havalarda unuttum;
Şiir yazma hastalığım
Hep böyle havalarda nüksetti;
Beni bu güzel havalar mahvetti.

                             Orhan Veli KANIK

[salihh]

Mehmet Akif
 
                               

[gokhan75]

YAŞAMAYA DAİR (1-2-3)
1    

Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi mesela,
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani bütün işin gücün yaşamak olacak.

Yaşamayı ciddiye alacaksın,
yani o derecede, öylesine ki,
mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
yahut kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle bir laboratuarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu bildiğin halde.

Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
yaşamak yanı ağır bastığından.

1947

2

Diyelim ki, ağır ameliyatlık hastayız,
yani, beyaz masadan,
bir daha kalkmamak ihtimali de var.
Duymamak mümkün değilse de biraz erken gitmenin kederini
biz yine de güleceğiz anlatılan Bektaşi fıkrasına,
hava yağmurlu mu, diye bakacağız pencereden,
yahut da sabırsızlıkla bekleyeceğiz
en son ajans haberlerini.

Diyelim ki, dövüşülmeye değer bir şeyler için,
diyelim ki, cephedeyiz.
Daha orda ilk hücumda, daha o gün
yüzükoyun kapaklanıp ölmek de mümkün.
Tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu,
fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz
belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu.

Diyelim ki hapisteyiz,
yaşımız da elliye yakın,
daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının.
Yine de dışarıyla birlikte yaşayacağız,
insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla
yani, duvarın ardındaki dışarıyla.

Yani, nasıl ve nerede olursak olalım
hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak...

1948

3

Bu dünya soğuyacak,
yıldızların arasında bir yıldız,
hem de en ufacıklarından,
mavi kadifede bir yaldız zerresi yani,
yani bu koskocaman dünyamız.

Bu dünya soğuyacak günün birinde,
hatta bir buz yığını
yahut ölü bir bulut gibi de değil,
boş bir ceviz gibi yuvarlanacak
zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız.

Şimdiden çekilecek acısı bunun,
duyulacak mahzunluğu şimdiden.
Böylesine sevilecek bu dünya
'Yaşadım' diyebilmen için...

1948

NAZIM HİKMET

[cansu_KFL]

BİR FOTOĞRAFA

Karşımdasın işte...
Bana bakmasan da oradasın, görüyorum seni.
Ah benim sevdasında bencil, yüreğinde sağlam sevdiğim.
Kalbime gömdüm sözlerimi, ceset torbası oldu yüreğim.
Tıkandığım o an,
Elimi nereye koyacağımı şaşırdığım o an işte,
Aklımdan o kadar çok şey geçti ki takip edemedim.
Ellerim boşlukta, ben darda kaldım.
Ellerim buz gibi, ben harda kaldım.
Bir senfoni vardı kulağımda çalınan,
bitti artık hepsi...

Köşeme çekildim, hani hep kaldığım köşeme.
Bakış açım belli oldu yine.
Geride kalan, ardından bakar gidenlerin.
Bir meltem olacak rüzgarım dahi kalmadı benim.
Dağlara çarptım her esişimde.
Yollara küfrettim her gidişinde.

Demiştim sana hatırlarsan:
“Önemli olan ‘zamana bırakmak’ değil,
‘zamanla bırakmamaktır’
Şimdi bana, geçen o zamanın
Unutulmaz sancısı kalır

Gittiğim eğer bensem, söyle bana kimden gittim?
Sende yoktum zaten ben, ben yine bende bittim...

NAZIM HİKMET


AYRILIRKEN

Dinle sevdiğim, bu ayrılık saatidir.
Dünya var olalı beri çirkin ve soğuk,
Erken içeceğimiz bir ilaç gibi.
Tadı dudaklarımızda acımsı, buruk.
Bu saatte gözyaşları, yeminler,
Boş bir tesellidir inandığımız.
Perde kapanıyor, film bitiyor işte,
O hiç bitmeyecek sandığımız...
Görüyorsun, konuşacak bir şeyimiz kalmadı.
Sadece bakışlarımızda hüzün.
İşte ayrılık bu; hiç beklemediğimiz...
O ikiz kardeşi ölümün.
Anlıyorum bir daha görüşemeyeceğiz
Bu son buluşmamızdır seninle
Yeni bir hayata başlayacaksın artık
Onunla, o yeni sevgilinle.
Anlıyorum artık o öpecek ellerini
Kulağına aşkı o fısıldayacak
İçinde bir pişmanlıktan başka
Benden eser kalmayacak.
Sigaranı söndür, kalkabiliriz
On adım sonra yollarımız ayrılmalı
Sakın ağlama ve bir şey söyleme bana
İnsan ayrılırken bile büyük olmalı.

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

BENİ UNUTMA

Bir gün gelir de unuturmuş insan
En sevdiği hatıraları bile
Bari sen her gece yorgun sesiyle
Saat on ikiyi vurduğu zaman
Beni unutma
Çünkü ben her gece o saatlerde
Seni yaşar ve seni düşünürüm
Hayal içinde perişan yürürüm
Sen de karanlığın sustuğu yerde
Beni unutma
O saatlerde serpilir gülüşün
Bir avuç su gibi içime, ey yar
Senin de başında o çılgın rüzgar
Deli deli esiverirse bir gün
Beni unutma
Ben ayağımda çarık, elimde asa
Senin için şu yollara düşmüşüm
Senelerce sonra sana dönüşüm
Bir mahşer gününe de rastlasa
Beni unutma
Hala duruyorsa yeşil elbisen
Onu bir gün benim için giy
Saksıdaki pembe karanfilde çiğ
Ve bahçende yorgun bir kuş görürsen
Beni unutma
Büyük acılara tutuştuğum gün
Çok uzaklarda da olsan yine gel
Bu ölürcesine sevdiğine gel
Ne olur Tanrıya kavuştuğum gün
Beni unutma..

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

SENİ DÜŞÜNMEK

Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey,
Dünyanın en güzel sesinden
En güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...
Fakat artık ümit yetmiyor bana,
Ben artık şarkı dinlemek değil,
Şarkı söylemek istiyorum.
NAZIM HİKMET

SEVİYORUM SENİ

Seviyorum seni
ekmeği tuza banıp yer gibi
Geceleyin ateşler içinde uyanarak
ağzımı dayayıp musluğa su içer gibi
Ağır posta paketini
neyin nesi belirsiz
telaşlı, sevinçli, kuşkulu açar gibi
Seviyorum seni
denizi ilk defa uçakla geçer gibi
İstanbul'da yumuşacık kararırken ortalık
içimde kımıldayan birşeyler gibi
Seviyorum seni
Yaşıyoruz çok şükür der gibi.

NAZIM HİKMET

[afes5]

Makber

Eyvah ne yer ne yar kaldı
Gönlüm dolu ah u zar kaldı
Şimdi buradaydı gitti elden
Gitti ebede gelip ezelden
Ben gittim o haksar kaldı
Bir köşede tarumar kaldı
Baki o enisi dilden eyvah
Beyrutta bir mezar kaldı

Bildir bana nerde nerde Ya Rab
Kim attı beni bu derde YA Rab
Nerde arayayım o dil rübayı
Kimden sorayım bi-nevayı
Derler ki unut o aşnayı
Gitti tutarak reh-i bekayı

Sığsın mı hayale bu hakikat
Görsün mü gözüm bu macerayı?
Sür'atle nasıl da değişti halim
Almaz bunu havsalam hayalim.

Çık Fatıma! lahteden kıyam et
Yanımdaki haline devam et
Ketn etme bu razı şöyle bir söz
Ben isterim ah öyle bir söz
Güller gibi meyl-i ibtisam et
Dağı dile çare bul meram et
Bir tatlı bakışla bir gülüşle
Eyyamı hayatımı temam et

Makber mi nedir şu gördüğüm yer
Ya böyle reva mı ey cay-ı dilber


Abdulhak Hamit Tarhan

[erkmen se]

Edip CANSEVER hep okuduğum ve sevdiğim ozanların başında gelir.Erken yaşlarda kaybettiğimiz değerli bir "İnsandır"....
ADSIZ BİR ÇİÇEK
Rengini dünyaya ilk defa sunan
Adsız bir çiçek gibi parlıyorsa gözlerim
Sevgilim
Bana 'sen bir şairsin' dediğin zaman.

Yalnız sana yazıyorum bu şiiri
İstersen bir şiir gibi okuma
Çünkü her yıl yeniden yazacağım onu
Soğuklar başlayınca havalanıp
Millerce yol katettikten sonra
Güneyi tadan bir kuşun sevinciyle.

Ve yazmış olacağım bir de
Her dönemde her çağda
Sevdanın kendine özgü diliyle.

Edip CANSEVER

[Ali KIRLI]

ANALAR

Garibin anası pencerelerden
Yanık türkülerle yollara bakar.
İncecik yüzünde her akşam üstü,
Çizgi çizgi, nokta nokta bir efkar.

Fakirin anası her sabah sessiz
Ağlar çocuğunun aç çıplak durduğuna...
Elleri koynunda kalır çaresiz,
Bin pişman doğduğuna, doğurduğuna.

Mahkumun anası susar, konuşmaz
Suçu kendisinde sanır.
Kaçar insanlardan, aydınlıklardan
Duvarlara bile baksa utanır.

Açılsa üstüm biraz duyar da gece yarısı
Kalkar yatağından gelir.
Bir mübarek el uzanır yorganıma usulca
Bilirim anamın elidir.

Bir merhamet, bir sıcaklık, bir gurur,
"Yavrum" diyen sesinde
Ve günde beş vakit nabzı vurur,
Beyaz tülbentinde seccadesinde

Karımın anası anama benzer,
Öylesine yakın duygulu, ince...
Özü sözü bir yayla gözesi kadar berrak
Oturacak yer bulamaz çıkıp yanına gelince,
Yüreği, destanlar gibi sımsıcak.

Ve alnım açıksa, başım dikse
Dirliğimiz varsa, mutluysam,
Yüzüme gülüyorsa böyle bu şehir...
Bir beyaz zambak gibi pırıl pırılsa yavrum
Ve yavrumsa sevdiren bana her şeyi bir bir
Bu mutluluk, bu düzen, bu bitmeyen aydınlık
Anasının yüzü suyu hürmetinedir.

YAVUZ BÜLENT BAKİLER


ANALAR

Ne güzel hayatı analarla yaşamak
Yürekleri temiz, alınları ak
Duyguları bile haramdan uzak
Sıcak analar bilirim.
Yurdumuzun, yuvamızın orta direği
Dünyadaki varlıkların en mübareği
Elimize diken batsa yüreği;
Yanacak analar bilirim.

Bendedir öksüzlerin çektiği çile
Gözyaşımı oya yaptım mendile.
Ağlasam sesimi yattığı yerden bile
Duyacak analar bilirim.

YAVUZ BÜLENT BAKİLER

Anne

İlk kundağın
Ben oldum, yavrum;
İlk oyuncağın
Ben oldum!

Acı nedir
Tatlı nedir... bilmezdin...
Dilin damağın
Ben oldum!

Elinin ermediği
Dilinin dönmediği
Çağlarda, yavrum
Kolun kanadın
Ben oldum
Dilin dudağın
Ben oldum

Belki kıskanırlar diye
Gördüklerini
Sakladım gözlerden
Gülücüklerini...
Tülün duvağın
Ben oldum!

Artık isterlerse adımı
Söylemesinler bana
"Onun annesi" diyorlar...
Bu yeter sevgilim, bu yeter bana!

Bir dediğini iki
Etmiyeyim diye öyle çırpındım ki
Ve seni öyle sevdim sana
O kadar ısındım ki
Usanmadım, yorulmadım, çekinmedim
Gün oldu, kırdın...
İncinmedim;
İlk oyuncağın,
Ben oldum, yavrum
Son oyuncağın
Ben oldum...

Layık değildim
Layık gördüler
Annen oldum yavrum,
Annen oldum!

ARİF NİHAT ASYA

[Kani]

Umarım bu sayfa, böyle sade ve şiir dolu devam eder.

CEVİZ AĞACI
 
Başım köpük köpük bulut,
İçim dışım deniz,
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane parkında,
Budak budak, serham serham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.

Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane parkında,
Yapraklarım suda balık gibi kıvıl kıvıl.
Yapraklarım ipek mendil gibi tiril tiril.
Koparıver, gözlerinin, gülüm, yaşını sil
Yapraklarım ellerimdir tam yüz bin elim var,
Yüz bin elle dokunurum sana, Istanbul'a.
Yapraklarım gözlerimdir.Şaşarak bakarım.
Yüz bin gözle seyrederim seni, Istanbul'u.
Yüz bin yürek gibi çarpar, çarpar yapraklarım.

Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane parkında,
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.


Nazım Hikmet Ran

[tuba h]

Ataol Behramoğlu'nun Hayatı (1942 )

Günümüz şairlerinden Ataol Behramoğlu.

Çatalca'da doğdu, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Rus Dili ve Edebiyatı Bölümü'nü bitirdi. İstanbul şehir Tiyatroları'nda dramaturg olarak görev aldı. Bir süre İngiltere, Fransa ve Sovyetler Birliği’nde yaşadı.


Asya Afrika Yazarlar Birliği Lotus Ödülü'nü 1981 yılında kazandı. Son yüzyıl Büyük Türk şiiri Antolojisi’ni (1988) hazırladı. Rus edebiyatından birçok eseri Türkçe’ye kazandırdı.


                       BİR KADINI BEKLEMEK



Bir kadının bana gelecek olması, bir rüzgarı geçerek

Bir şarkıyı geçerek, saçlarının uçuşunda

Bir kadının bana gelecek olması, bir ömür geçecek



Aşkın buruk tadında, buluşması iki yalnızlığın

Bir akşamı geçecek



Belki de dağılan sesleri hüznün ve akşamın

belki de

Bir kadını geçecek



Bir kadını bekliyorum

Eteklerini ve saçlarını uçurarak gelecek…