Niye böyle olduk?

[Mustafa Taşlı]

[Atilla DÜNDAR]

Şikayetlerimizin en başında hep yanlış politikalar, dürüst olmayan politikacılar ve mali yükümlülüklerini tam anlamıyla yerine getirmeyen belli bir kesim gelmekte. Bunları şikayetlerimize başlık ederken doğru düşünmekle birlikte, bir noktada da hep şikayet etmenin aslında bizi doğruya götürmediğinin de farkına varamayışımız gelmektedir.

Niye böyle olduk? sorusunu sorduğumuz noktada, şunu da kendimize sormamız gerekmiyor mu? Ulu Önder Atatürk, bu ülkeyi ve ülke geleceğini gençlere emanet etmiştir. Şimdi yanlışlarından dolayı şikayetçi olduğumuz yöneticilerin büyük bir çoğunluğu (aktif politika içinde olanlar ve olmayıp fikirlerinden yararlanılanlar) bu yanlışlara rağmen halen çare olması için bizim tercihlerimiz değil midir? Gençlik yıllarından, evliliklerinden itibaren kişiliklerine tanıklık ettiğimiz insanların halen ülke siyasetinde ve yönetiminde gündemde olmaları, yanlışlarına rağmen halen tercih edilmeleri bizlerin de bundan dolayı şikayetçi olmamızı haklı kılmamalıdır.

Eğer halen niye böyle olduk diye kendimizi sorgulama gereği duyuyorsak, bu ülkenin siyasi, ekonomik, bilim ve daha bir çok alanda genç beyinlere ihtiyacı olduğunu düşünmemiz gerekir. Nasıl ki geçmişten bu yana halen gündemde olan insanları bizler tercih ediyorsak ve bu imkan sadece ve sadece bizlerin elinde ise, o zaman memnuniyetsizliğimizi değiştirmek de bizim elimizde olmalıdır.

Siyasi kadrolarımızı daha başarılı görmek istiyorsak, ülkemizin geleceğinden endişe etmek istemiyorsak, o zaman iş yine bize düşmektedir. Yanlış yapanları, ülkeyi bu yanlış yönetimlerle istikrarsız bir geleceğe sürükleyenleri tercih etme yerine, genç ve dinamik yapıda, çağdaş ve modern bir ülke için çalışacak yeni kadroları oluşturmaya ihtiyacımız vardır. Yukarıda da bahsettiğim gibi bu ülkenin emanetçileri GENÇ'lerdir.

[Ahmet Kozanlı]

[Kemal Bayır]

Kalkınma yolunda konuşulurken, değil iğneyi, çuvaldızı kendimize batırmamız gerekmektedir ki,
kaybedilen zamanları bir yana bırakıp, geleceğe yönelik çabalarımız ivme kazansın.

İç çatışmalarımız hiç eksik olmamış, gerek dış etkilerle gerekse cahilane yaklaşımlarımızla,
her şeyi bir yana bırakıp birbirimizi yemişiz yıllarca: İrticai çatışmalar, parti çatişmaları,
sen-ben kavgaları, sağ-sol çatışmaları, mezhep-tarikat çatışmaları,ırk çatışmaları ve
pastadan büyük pay kapma çatışmaları...

9 milyonluk Yunanistanla kıyaslanmamız her zaman ağrıma gitmiştir ama kıyaslamadan da
olmuyor işte. Hem komşumuz, hem de yaptıkları ortada :

600 Milyar dolarlık Dünya Denizciliğinin 100 Milyar dolarına sahipler. Bizim 15 Milyar dolar.
300 milyon ton kapasiteli deniz filolarına karşılık bizim 15 milyon ton.

Gel de gıpta etme. Kimin deniz kıyıları daha fazla, kimde denizcilik istihdamı daha fazla.
Kimde denizcilikten kişi başına düşen pay daha fazla. Kahrolmamak mümkün değil.

Onu bunu yererek, onu bunu beğenmeyerek biryerlere varmayı beklememeliyiz.
Hepimiz bir yerlerde hata yapıyoruz, sonra da bunun bedelini ağır bir şekilde ödüyoruz.

Galiba çok uzun süredir Milli bir politikamız yok topyekün peşinden gidebileceğimiz.
Bir zamanlar kemer sıkma politikaları vardı: Birileri kemerlerini sıkarken diğerlerinin
devamlı genişlettiği. Bunu husumet için söylemiyorum, peşinden gidilecek
Milli bir politika yaratılamadığını, kitlelerin hep bir kısmının ihmal edildiğini ve
politikaların genele yayılamadığını anlatmak için bahsediyorum.

Ve İçine düştüğümüz kısır döngünün fotoğrafı. Problem :
Alıntı :
1938'den sonra halkıyla bir türlü barışamayan,onu kucaklayamayan zihniyetlerin
ülke yönetiminde söz sahibi olmaları ülkenin bugünkü resminin baş sorumlusudur.

Aynı cümlenin devamı. Yeni bir problem. Alıntı :
Modern,çağdaş sıfatlarıyla kendine yer edinmeye çalışan günümüz Türkiye'sine
yaşadığımız darbeler yakışmıyor.Herbir darbenin bizi en az 20 sene geri götürdüğü
söyleniyor.

Suçlu da şikayetçi de aynı : Biz. Alıntı :
Niye bu hale geldik çok açık değilmi basiretsiz politikacılar, iş bilmez bürokratlar,
işini bilen memurlar,vergisini ödememek için adeta bukelemun olan işadamlarımız ,
ve en büyük nedende bir yerlere kapak atmak için türlü torpiller arayan haylaz
insanlarımız daha niye neden soruyoruz ki niye bu hale geldik diye .
Bir an önce herkes kendi evinin önünü süpürmeye başlamalı.

Atatürk'ün güvendiği gençler bu güvene layık olduklarını bir an önce göstermeli.
Yoksa bu böyle sürüp gidecek mi ?

Gençlik yıllarımızda ne umutlarla hayata atılmış ve ne mücadeleler vermiştik.

Galiba beceremedik ?

[Mustafa Urgancı]

Çünkü biz sıfırdan gelen bir devletiz. Kimsenin desteği yoktu. Osmanlı korkusu ile yeni Türk devletine karşı birleşmiş bir dünya vardı. (Avrupalılar, Amerikalılar, ve Arap devletleri) Diğer Türk devletleri ise fakirdiler, yardıma muhtaçtılar. Bu yeni devlette okul yoktu, sanayi yoktu, para yoktu. Ama mangal gibi yürek vardı. Karamsar olmayın.