Yurtdışında yaşamak nasıl bir duygudur?

[Burhan Dag]

Almanya Berlin'de yasiyorum. Burda dogdum ve baska bir sehirde de yasamadim. Benim oturdugum semtte Alman'dan fazla Türk var. Yani hic bir kelime Almanca bilmeyen biri, burada ömür boyu cok rahat yasiyabilir.

Nasil bi duygu? Ben gayet memnunum. Ne de olsa burda dogma büyümeyim. Fakat insan kendi memleketini de özlüyor tabii. Her yil, 2 ayligina Türkiye'ye ucuyorum. Genelde Kusadasi'nda kaliyorum. Oranin havasi burda yok. Her nekadar burda dogup büyüdüysem, insan kendi memleketini cok özlüyor.

Gecen ay, 2 haftaligina Istanbul'daydim. Inaninki tekrar geri gitmek istiyorum oraya. Ne yazikki olmuyor (üniversiteden dolayi). Fakat bir terslik olmazsa, seneye, 6 ayligina Istanbul'da okuyacagim. Belki böylece farki daha da iyi anlamis olurum.

Uzun lafin kisasi: Yurtdisinda yasadigimdan memnunum, fakat Türkiye'yi (her sene gittigim halde) cok özlüyorum.

Not: Yazim hatalarini görmemezlikten gelin lütfen.

[umutberk]

Ben yurtdışında çok yaşamadım ama okulum sayesinde Zürih'e gitme fırsatım oldu.

Her şey düzenli, karmaşa yok, sakinlik çok güzel. Her şey insanların yararına düşünülerek yapılmış. Sadece yayalara geçiş önceliği verilmesi bile orada yaşamama yeter. Bir diğer artı ise insanlar çok hoşgörülü ve sıcak. Hayatımda İsviçreli'ler kadar hoşgörülü insanlar görmedim, bir Türk olarak hep hoşgörü milleti olduğumuz öğretildi, bence de hoşgörülü bir milletiz ama İsviçreli'ler bizden kat kat daha fazla hoşgörülü.

İnsanlar bir birlerine güven duyuyorlar ve bu da toplumu çok etkiliyor. Bizdeki babana bile güvenmeyeceksin mantığının tam tersi uygulanıyor. Bir örnek vermek gerekirse , evinde kaldığım arkadaşım okula gidip gelirken kapısını kilitlemiyordu evin kapısı ise bizim evlerimizdeki oda kapıları gibi kolu çeviren rahatça girebilir.

İmkanım olursa okulum bitince daimi olarak Zürih'te yaşamayı istiyorum. Bence yurtdışında yaşamak güzel bir duygu

[ömer]

Bu soru sorulunca aklima hep vatasizlik gelir, her nekadar Türkiyeyi vatanimiz olarak görsekte Avrupada yabanci, Türkiyede Almanciyiz.

[superadam]

hic guzel bi duygu degil hapishane gibi insanlar robot olmus

[umutberk]

[orkun_01]

İç savaş çıkana kadar Libya'da çalıştım. Arap halklarından Türkleri en çok sevenler belki de Libyalılardır. Oradayken dikkatimi en çok çeken şeylerden biri, Kurtlar vadisini bizden çok seyretmeleri olmuştu. Kadınlar bile izliyorlar. Bütün telefonlarda kurtlar vadisi melodileri, Murad Alemdar resimleri mevcut. (Onlar "Polat" değil "Murad Alemdar" diyorlar)

[Bekir Kurt]

Bazı olayları genellememek gerek. Her ülkede ve yörede insanların kötüsüne denk gelineceği gibi, aksi durumda her zaman sözkonusudur.

Yaşadığım bir çok olaydan 2 tanesini anlatayım:

Yıl 1990, o zamanlar üniversitede okuyorum. Eşim doktor yardımcısı olduğu için, çalıştığı muayenehaneye stajer bir doktor bayan gelir. Bunlar bir pazar günü bize kahveye davetliydiler. Kahvemizi içip pastamızı yemişken, stajer doktor hanımefendinin beyi ayakkabılarını giyip, evin kapısından çıkarken ''nereye gidiyorsun ?'' diye sordum. ''Sigara içeceğim'' dedi. Gel sana sigara tablanı vereyim, hem sohbet ederiz, hemde sigaranı içersin deyince, bana ''sizleri sigara dumanı ile zehirleme hakkını kendimde görmüyorum'' deyince, beynimden vurulmuşa döndüm. Oysa yakın çevremdeki tüm arkadaşlarım o küçücük talebe evimde hemde sormadan sigara içiyorlardı.

Bir diğeri ise 2005 yılında Kassel'de bir tramvaya vurdum (Çevremdeki bir çok arkadaşım benle alay etti: Vuracak daha küçük bir araç bulamadın mı ? ). Hatalıydım ve haksızdım. Tramvay sürücüsü Alman hemen dışarı fırladı ve benim arabanın sağ kapısını açarak seslendi: (Ne söyledi dersiniz ?) Yaralımısınız ? Bu lafı duyunca tam şoke oldum. Aynı olayı Türkiye'nin herhangi bir ilinde yaşamış olsaydım, tramvay yada otobüs şöfürü bana ne derdi acaba ?

Bu iki olay, yıllardır Almanya'da yaşamama ve vatandaşı olmama rağmen bir türlü ısınamayıp, sevmediğim Almanlar hakkında nasıl bir resim çiziyor acaba?

Örnekler çok. Olayları genellemenin ne kadar yersiz olacağı konusunun tekrar altını çizmek istiyorum.

[Yasar Kekilli38]

Ben ilk defa 1979 yılında Almanya'ya gittim. İlkokulu burada okudum sayılır, 7.sınıfa kadar. Tabi Kayseri'nin küçük bir köyünden Almanya'ya gelirseniz " köyden indim şehire" misali her şey size tuhaf gelir Neyse çocuktuk herşeye alıştık oralarda, babam bizi Türkiyeye getirdiğinde çok üzülmüştüm ve Türkiyeye uyum sorunum bayağı sancılı bile oldu. Ama aklım hep Almanya'da kalmıştı. Kendi kendime hep bir gün Almanyaya tekrar gideceğim diye kendimi avuttum durdum, 2004-2009 yılları arasında hayallerim gerçek oldu ve Öğretmen olarak tekrar Almanya-Berline gittim
Ama nerde o çocukluğumdaki Almanya demekki o zamanlar çocuktuk ve herşey toz pembe imiş...Neyse ki 5 yıl burada misafirim diyerek yine kendimizi teselli ettik ve görevim bittide tekrar Vatanıma döndüm. Allah orda yaşayanlara sabır versin, Hasretlik çok zor....

[mehmet20]

Gerçekten söylemek gerekirse yaşamayı çok istediğim bir duygu.

Tüm hayatımı geride bırakarak, yepyeni bir serüvene atlamak isterdim. Sıfırdan bir hayata başlamak.

Zor herşeyi unutmak, herşeye göğüs germek ama olsun. Yine de isterdim.

[Berk]

kötü
aslinda yasamak lazimki, degerlerimizi anlayalim..