Yüzyıllardır bizleri bir arada tutan değerler

[sabahattin kayış]

Bayramlar
Kandiller
ve diğerleri

Arkadaşlar
Mevlit kandilinizi tebrik ediyorum,


Bu vesile ile diğer değerlerimizi de hatırlayalım, hatırlatalım kültürümüzü muhafaza edelim...

peygamberimizin doğum gününü unutmayalım!

(Kameri aylara göre her yıl 11 gün geri gider)

[sabahattin kayış]

Daha önce bayramlar ile ilgili yazdığım bir yorumum (ilk mesajlarımdan biridir.)

http://wowturkey.com/forum/viewtopic.php?t=19900& ...=bayramlar

ve o başlıkta bir tek cevap alamadım ona yanarım... ki o mesajım "bayram mesajıydı" ..

(Şimdi sözüm bazı arkadaşlara bu forumda 3.ayımı doldurmaktayım ve verdiğim puanların %99'u olumlu şeyler söyler(+ dır), bazı mesajları beğenmesem de, özelden görüşür araştırırım, ve çok gerekmedikçe olumsuz şeyleri söylemem, kimsenin şevkini kırmam beni buradan tanıyan uslubumu da bilir, şimdi bu mesaja -puan veren arkadaşa sözüm; içeriği sen görmüyorsan ben ne yapayım, yukarıda verdiğim link bu mesajın içeriğidir. gerçi hiç bir önemi de yok benim için, bundan sonraki değerlendirmelerinize ışık tutmak için yazdım sevgilerimle...

[sabahattin kayış]

Ramazan Ayı ve Oruç,

Ramazan arefesinde bir alışveriş telaşı, öyle ya 11 ayın sultanı Ramazan geliyor, en iyi hurmalar, yufkalar, pirinç, makarna vs, bolca stoklanır, Kuru üzüm, kuru kayısı, elma kurusu, ayva kompostuları.. En çok bu ayda tüketilir,

Yardımlaşma en üst seviyededir.. Radyo ve Tv'lerde Ramazan'ın önemi gece gündüz anlatılır,

Bir Ramazan ilahisi vardır Türk radyolarında çocukluğumdan beri dinlediğim, ilk onbeş günü Hoşgeldin Rahmet ayı Ramazan ile başlar ve diğer onbeşgünde ise Elveda, elveda ey onbir ayın sultanı Ramazan diye devam eden, Ankralı bir hocamız Nihat Ulu söylerdi ve ben çok duygulanırdım..

ELVEDA RAMAZAN...
Sebebi ise ölümün kaş ile göz arasında oluşu ve seneye Ramazan'a kavuşup kavuşamayacağımızn belli olmayışı imiş..  Kimbilir..

[TAYFUN KIRALİ]

bu Ramazan!da star tv'de Nihat Hatipoğlu'nun sohbetleri beni alıp götürdü. Peygamber efendimiz'in hiç bilmediğim yönleri, güncel hayatında yaptıkları,insanlara davranışları. içimde sanki başka bir Tayfun yarattı.
Dinimizde,Dilimizde çok güzel şükürler olsun.

[kaya]

ya yıl başıyla kurban bayramı aynı güne denk geliyo bara gitmek caizmidir acaba? bilen varmı?

şaka bir yana gerçektende bu tip bayramlarımız olmasa büyüklerimizin elini öpeceğimiz olmazdı valla, bayramlar sayesinde aileler bir araya gelir dargınlar küskünler barışır, işte biz ırk olarak böyleyiz sertizdir ama bir o kadarda yumuşak kalpliyizdir.

[rabia-k]

İnsanları yakınlaştırıp,biraraya gelmelerine vesile olan, yüce duyguların, yardımlaşmanın alabildiğine arttığı günler bayramlar,
Kardeşlik, dostluk, karşılıklı sevgi ve saygının perçinlendiği, dargınlıkları ortadan kaldıran, ulvi barış günleridir bayramlar,
Çocukluğumdaki bayramları  aramama rağmen, hala yüreğimde coşkuyla beklediğim günlerdir bayramlar.

[minne]

Bayramlarda eski tadını kaybetti sanki, artık bayram deyince aklımıza tatiller geliyor, bir yerlerden başka bir yerlere kaçış için zaman yakalamışız gibi oluyoruz. Zaman geçtikçe eski bayramları daha bir özler oldum. Hala hatırlıyorum ablama, kuzene ve bana üçümüzede annem aynı kıyafeti dikerdi daltonlar gibi olurduk    bütün mahallenin elini öperdik.

Artık çocuk değiliz diye mi böyle yoksa bayramlarımız gerçekten değer mi kaybediyor çözemedim ama bayramlarımız olmasa yaşlılarımızı küçüklerimizi bukadar çok hatırlayamazdık heralde.

[Atilla DÜNDAR]

Yüzyıllardır Bizleri Birarada Tutan Değerler

Ne kadar anlam ve değer kazanmış bir cümle değil mi? Ancak, bu anlam ve değer ne yazık ki git gide şöyle bir hal almaya yüz tutmuş durumda.

Yüzyıllardır Bizleri Birarada Tutan Değerlerin Yok Oluşu

Günümüzde manevi değerler gitgide daha fazla kıymetini yitiriyor. Yardımseverlik, başkalarını önemsemek, nezaket veya sorumluluk ifadeleri anlamsız kelimeler haline geldi. Yetişkin insanların bu değerleri yitirmeleri bir yana, asıl önemli olan ve ürkütücü olan gerçek, çocuklarımızın da bizlerden gördüklerini kendi çağlarında yaşatacak olmalarıdır. Hatta ve hatta onların çocukları da kendilerini örnek alacaklardır. İşte bu zincir sayesinde de başlığa konu olan değerlerimiz git gide yok olacaktır.

Eski bayramların verdiği hazlardan bahsetmiş arkadaşlarımız. Evet, çocukluk yılları 35-40 sene öncesine sarkan ve bayramların bu hazzını son yaşayabilen nesiller olarak şimdilerde aynı gelenek ve görenekleri yaşatabiliyor ve uygulayabiliyor muyuz? Bence artık bayramlar (ki çoğunlukla 9 günlük kaçamak tatilleri) manevi değerlerini yitirmektedirler. Bayramlaşmalar neredeyse zoraki yerine getirilmesi gereken adetler haline dönüşmüş durumda. Aile büyüklerini bile telefonlarla arayarak bayramlarını kutladığımız günler yaşamaktayız. Hatta bayram tatillerinin bu kadar uzun olmasını fırsat bilip ve bayramlardaki misafir trafiğinden kaçmak adına kendimizi tatil yörelerine atmaktayız.

Belki bu değerlerin anlamlarını yitirirken tatil yapma fırsatı yakalamamamız bize daha cazip gelmektedir, ama bizim yaptıklarımızın gelecek nesillere yani çocuklarımıza bir yol haritası olacağını da ihmal etmekte ve görmezlikten gelmekteyiz. Hangimiz eskiden olduğu gibi arefe günlerinde ölmüş yakınlarımızın mezarlarını ziyaret etme geleneğini halen sürdürmekte? Hangimizin çocukları bayram sabahları babalarını bayram namazından çıkışta ayakta karşılayıp ellerini öpüyor? Evet yapanlar mutlaka vardır. Ancak eskiden olduğu kadar çok ve eskiden olduğu kadar geleneksel halde yapanlar ne yazık ki artık oldukça azalmıştır.

Ama her ne olursa olsun, manevi değerler taşıyan gelenek ve göreneklerimiz uygulandığı ve devam ettirildiği müddetçe dostluk, akrabalık, sevgi, saygı gibi kavramlar da yaşamaya devam edecektir.

[YUSUF KARACA 58]

Bakın Ece Temelkuran anlatmış kaybolan değerleri kendi bakış açısıyla bir kadının bakış açısıyla


http://www.milliyet.com.tr/...6/yazar/temelkuran.html

Belki bizden alınmadı da biz onları kendi isteğimizle bıraktık. Yeni kadın "işkadını" olduğu için, erkekler dünyasında binlerce çeşit, küçüklü büyüklü oyunla uğraşırken takatımız kalmadığı için, evlerde yapılan "iş" işten sayılmadığı için, onlar bizi içinde durmak zorunda olduğumuz sert dünyada "yumuşattığı" için terk ettik.
Ne portakal reçelini biliyoruz şimdi, ne patlıcan turşusu kurmayı, ne büyük anneannenin çiğböreğini... Bir sürü bilgi, düşünsenize, kuşaklar arasında binlerce küçük bilgi yok oluyor. Kadınların kadınlara aktarması gereken doğum ve ölüm bilgisi gibi mesela.
İki kuşak öncesine kadar bebeklerin kordonunu kesebilirken kadınlar, ölüleri yıkayıp son yatağına yatırmayı gündelik bir bilgi olarak beraberlerinde taşırken şimdi?

İlerlemiş bir hayat
Bitkileri; hangilerinin zehirli, hangilerinin şifalı olduğunu bilirken o kadınlar bize kendilerinden neler bıraktılar?
Hayvanların dilinden ve zamanından anlayanlar bizi bilgisiz bıraktılar...
Gelenekten sadece ezberlenen duaları ve nesiller boyu sakatlanmış yerlerini yeni kızlarda da sakatlamayı anlamamalı. Bunları da anlamalı işte: Çiçek adlarını, ağaçların huylarını, otların tatlarını, kahve falının inceliklerini, mendilin iki ucunu kıvırıp beşikte sallanan ikizler yapmayı...
Dishy dergisini okumam ama bir vesile ile bakarken derginin içine, Şebnem Dönmez'in röportajını gördüm. Bu genç kadında, en "sabah şekeri" olduğu zamanlarda bile bir ışık vardı, diğerlerinden ayırt edilen. Hayatın ayrı damarlarında aktığımız için hiç bir araya gelmedik ama hep gözümün ucuyla izledim onu. Nihayet dergiye bakarken gördüm ki, hayat tahmin ettiğim gibi ilerlemiş ve Şebnem Dönmez içinin derinliğini anlatan cümleleri kurabileceği bir yerinde durmaya başlamış hayatın. Dönmez, Hindistan gezisinden ve meditasyondan söz ediyor. Şöyle diyor sonra:
"Meditasyon demek zihnin akışını, o hiç durmayan makineye müdahale etmeden izlemek demek. O sırada olan her şeyi sadece seyirci olarak izlemek... Bizler çoğu zaman meditasyon yapıyoruz zaten. Yürümek, resim yapmak, el emeğiyle yapılan tüm işler de bir meditasyon aslında."

Doğal yollarla iyileşme
Şebnem'in zarif mizah yeteneğiyle kurduğu cümleleri okurken hamur açan kadınları düşündüm, yoğuran, parçalayan, yayan, tekrar toparlayan... Kaynayan reçelin önünde duran kadınlar, şekerin ve meyvenin kokusunu içine çeken, sebzelerle oynayan, bitkilere dokunan kadınlar... Bu meditasyon hakkı bizden alındı biz "modern" kadınlar olduğumuz için.
Biz ellerimizi, hayat karşısında çaresiz kaldığımızda, öfkelendiğimizde, küstüğümüzde sadece cebimize sokuyoruz artık. Kendi kendimizi doğal yollarla iyileştirme meşguliyetlerini aşağıladığımızdan beri iyileşemiyoruz.
Sinirlenince evi temizleyenlere "Neyi temizlemeye çalışıyorsun aslında, düşün bakalım" demeyi öğrendiğimizden beri şöyle çitileye çitileye dertlerimizden kurtulamıyoruz. Asabı bozulunca dağ gibi ütülere girişenlere, "Neyi düzeltmeye çalışıyorsun aslında. Çamaşırları mı? Hayır" demeyi öğrendiğimizden beri o antidepresanımız elimizden alındı. Çıldırıp bir anda beş yemek birden yaparken durduruyoruz arkadaşlarımızı:
"Niye bunları yapıyorsun?"
Bu "yeni" bilgilerimiz her zaman işe yaramıyor oysa. Bazen gerçekten de ellerimizle bir şeyler yapmamız gerekiyor. Bin yıllardır kadınlar kendilerini nasıl iyileştirdiyse o yöntemleri de öğrenmemiz, tekrar etmemiz gerekiyor.
Şöyle kan ter içinde kalıncaya kadar hamur yoğurmanın tadına da varmamız gerekiyor. Sonra yine çıkarız ve kavga ederiz kılıçlarımızla... Ama bazen de geçip televizyonun karşısına deli gibi ütü yapmak bizi o kadar da zavallı yapmaz aslında.

[url][/url]

[Atilla DÜNDAR]