Televizyon izlemek hakkında

[Neslihan Kamer]

Sonucunda mutlu olduğunuz işleri, yaparken mutlu olduklarınıza tercih edin.Örneğin, akşam eve yorgun argın geldiğinizde yemek sonrası yapacağınız televizyon keyfi size oldukça cazip gelir. Ancak...

İzlediğiniz program bittiğinde neler hissedeceğinizi bir düşünelim:

1. Yapılması gereken hiçbir işinizi henüz yapmadınız.
2. Üstüne üstlük artık eve geldiğinize nazaran daha da yorgunsunuz. Radyasyon, uzun süre hareketsiz kalmak günün yorgunluğunu kat kat arttırmış durumda.
3. Oysa eve gelirken, geçenlerde kitap fuarından büyük bir hevesle aldığınız o kitabı artık okumaya başlamaya kararlıydınız. Ama şu an aklınız sadece yatağa gitmenin en kısa yolunu düşünmekle meşgul
4. Yatma hazırlıkları bile gözünüzde büyüyor da büyüyor.
5. Mutsuzsunuz...

Televizyon izlemek size sadece anlık bir mutluluk ve izlediğiniz program bittiğinde, kaybettiğiniz zamanın farkına vardığınızda hissedeceğiniz büyük bir mutsuzluk getirir. Bunu her televizyon izleyicisi için söyleyemeyiz elbet. İzlediği programlar konusunda seçici davranan, program bittiğinde iradeli davranarak televizyonu kapatabilen, yani televizyondan fayda görmeyi başarabilen insanlar için geçerli değil bahsettiklerim.

Size tavsiyem eğer bu iradeli insanlardan değilseniz, televizyonu tamamen terk edin. Hiç değilse bir süreliğine. “Aaa! Olur mu? Haberleri nasıl takip edeceğiz?” demeyin sakın, gazete var, radyo var, internet var. Bağımlısı olduğunuz programları izleme arzunuz köreldiğinde dönebilirsiniz televizyonunuza. Kendinize sınırlar koyup, bunların dışına taşmadığınız sürece problem yok artık.

Çocukların televizyon izlemesi mevzusu hepsinden mühim. Çocuğunuzun yalnız başına televizyon izlemesini mümkün mertebe engelleyin. Durmuyor, susmuyor demeyin, çocuğunuza bulabileceğiniz en kötü bakıcıdır televizyon. Bir insan çocukken kapılmazsa televizyon izleme hastalığına, kurtulmuş demektir bu riskten. Zamanını değerlendirmeye ilişkin kazanacağı diğer alışkanlıklar, tıpkı bir aşı gibi, koruyacaktır onu ömür boyu bu hastalığa karşı.

Ben hep şöyle düşünürüm: Zaman makinesi icat edilmiş olsa ve ilkel insanlar günümüze gelseler, televizyon izlerken gördükleri insanları sanırım şöyle değerlendirirler: Sanki büyülenmiş gibi kıpırdamadan, parlak bir kutuya bakan kişiler.

Felsefeniz şu olsun: izleme, yap. Televizyonda spor müsabakalarını izleyeceğine kalk kendin spor yap, dizilerde oturmuş sohbet eden insanları izleyeceğine, sevdiklerinle sohbet et vs. Hangi dizide oturup, uzun uzun televizyon seyreden insanlar görüyorsunuz?

[Akın Kurtoğlu]

[Emre_Uzan]

Neslihan Hanım, "TV'ye karşı olan yok mu?" demek ne demek ekmeğimle mi oynamak istiyorsunuz? Bu konuyu daha önce çok konuştuk burda, tv düşmanlarının karşısına kendimi hep yem ettim (hiç bir zaman övmedim televizyonları, sadece "seçim sizde, milletvekilini de seçen sizsiniz tv kanalını da, halk ne isterse onu yayınladık" dedim). Kendi çapımda yaptığım minik ankette herkes ama istisnasız herkes Semranım'a karşıydı, lanet ediyordu. Yayınlandığı kanalı tv hafızasından sildim diyenler çıktı, bir delikanlı yürek "Ben izlerim abi" demedi ama n'oldu? Kadın 17 Aralık gibi tarihi bir günde başbakanımızın yaptığı konuşmanın reytingini 3'e katladı.

[ozlemh]

Televizyonculuğun gelişmesi  ile toplumun tüketim toplumuna evrilmesi at başı gider. Tüketim dendiğinde akla hemen reklamlar geliyor ama reklamların niyeti aşikardır. Bu nedenle tehlikesi de azdır. Problemi yaratan belli bir yaşam biçimini enjekte etmeye çalışan diziler, magazin programları, çok daha önemli sorunları hasır altı eden ve gündemi saptıran haber programlarıdır. Televizyonun varlığı eğlendirici ve bilgilendirici değil ideolojiktir. Buna tepki veren sivil insiyatif ise çok yavaş gelişmektedir. Amerikalı bir edebiyat profesörü 1970'lerde bir grup Amerikalı entellektüelin belirledikleri bir günde televizyonlarını kapı önüne koyduklarını anlatmıştı. Bu eylemden bugüne değin de daha "kaliteli okuma zamanına" kavuştuklarını söylemişti.

1995 yılında kızımın doğumuyla birlikte evimden televizyonu çıkardım. Böylece çalışırken  kızımı birilerine emanet ettiğimde acaba televizyon karşısında yemek yediriyorlar mı diye düşünmekten kurtuldum. Sürekli kitaplarla oyalanan bir çocuk olarak kızım bugün oldukça iyi bir okur. TV karşısında büyüyen çocukların en büyük sorunu odaklanamamadır. Kızım bundan da kurtulmuş oldu. Bir oyunu, operayı, konseri sıkıntısız biçimde sonuna kadar izleyip yorumlayabiliyor.

Üç yıldır evde ekran niyetine kullandığımız bir TV var ama oturduğumuz bölgede antensiz TRT1 yayını bile almak mümkün değil. Biz yalnızca dvd izlemek için kullanıyoruz. İstediğimiz zaman, istediğimiz filmi, araya reklam almadan izliyoruz, ya da öylesi daha zevkli olduğu için sinemaya gitmeyi tercih ediyoruz. TV insanları evine kapatan yalnızlık oyuncaklarından biridir nihayetinde bu nedenle internete de belli bir mesafeyle yaklaşıyorum. Önümüzdeki bu al benili oyuncuklar bizleri kamusal alandan uzaklaştırabiliyor.

Son olarak şahit olduğum bir anektodu paylaşmak isterim: İstanbul'da yaşadığım dönemde  çoklu zeka programını geliştiren Amerikalı bir eğitimcinin verdiği bir konferansa katılmıştım. Konferansa katılanların büyük çoğunluğu öğretmenlerdi. Buna karşın bir kaç katılımcı ısrarla TV'nin  eğitimde olumlu etkilerini doğrulatmaya çalışan sorular sorunca beyefendi dayanamayarak şöyle bir yanıt verdi: " Fareler üzerinde yapılan deneylerde hareketsiz kalmaları dışında TV izlemenin  tek bir  olumlu etkisine rastlanmamıştır."

(Neil Postman'ın çok değerli iki kitabını şiddetle öneririm: Çocukluğun Yokoluşu ve Öldüren Eğlence: Televizyon. Haber programlarının sahteliği için Paul Virilio'nun Enformasyon Bombası ,  dizilerin hazırlanmasındaki itkiler için Tanya Modelenski'nin Eğlence Biçimleri)

[Guldem]

[Neslihan Kamer]

[mehtap_80]

bende varım üzülmeyin yazınızı okudum ve katılıyorum televizyondaki haber bültenleri bile saptırıldı biz insanlar gerçekten uyuyoruz semrasından tutunda aydınına kadar var ve bizim türkiyede yaşayan hanımlarımız bayıla bayıla bu tür programları izliyorlar.Allah sonumuzu hayırlı kılsın ne dim

[Akın Kurtoğlu]

[Tunc]

Akin bey demiski;

[göçmen]

(Eskisehirde bir karikatür sergisinde bir arkadasimla gezerken cekmistik bu karikatürün resmini)