17 Ağustos 1999 - Büyük Marmara Depremi'nin Yıldönümü - Unutmadık...Unutturmayacağız...

[burakyrc]

Depremi küçük de olsa hatırlayanlardanim.
Dogma büyüme Sakaryaliyim sakarya da yaşadık depremi.

O gece den hatırladığım bir kaç şey var

Dayımla benim üzerime 4 köşeli kolonlar yıkıldı yani etrafımız üstümüz her yerimiz kapalı zifiri karanlık, sadece dayımın
- Dur oğlum dayan oğlum ben burdayım, deden cikaricak şimdi bizi dur canım oğlum dediğini hatırlıyorum, gözlerimize sürekli tozlar düşüyodu, dayıma sarılıp bekliyodum,

Daha sonra duvarı kirdiklarini hatırlıyorum ve bizi ordan çıkarmaya çalışıyolardi, ilk beni almaya calistilar, daha sonra dayımı aldılar.

Depremde amcalarım, yengelerim, kuzenlerim yigenlerim hepsini kaybettim. Zaten babamı da 5 aylıkken kaybetmisim ya neyse.

Daha sonra bir çadırımiz vardı 6 kişi orda kalırdık teyzemler dedem dayım, fareler cirit atardı etrafta üzerimizden geçtikleri olurdu.
Bahçe de ateş yakıp patates kozlemistik.

Hatırladıklarim bunlar fakat eksiklerini çektiklerim çok, Allah' tan gelene amenna, Allah bir daha böyle acılar yaşatmasın.

[E Bahadır]

Depremden önce tuvolete gitmiştim ve tam yatağa girdiğimde çok sesli uğultu geldi ama daha yer sallanmıyordu,bende diyordum hangi münasebetsiz bu saatte süpürge çalıştırıyor;hemen ardından o uğultuyla her tarafı aydınlatan ışık beliriverdi,ne ışığıydı o anlayamadım ve o alttan vuran sarsıntı başladı,ben yorganın altına girdim,çıkmak istemiyordum;çıktığımda halen şoktaydım;panjurlar sallanıyorken,bende diyordum içimden;fırtınamı çıktı diye;yanımızdaki 15 katlı binada deprem başlamadan asansörle aşağı inen birisi varmış,elektrikler kesilince o asansörde kalmış,talihsizliğinde bu kadarı;çıkartmışlar onuda.Biz merdivenle aşağı indik;arabadaki radyolar hep açıktı,ajanstan(haber kanalı)son dakika haberlerini dinliyorduk;sokak boyunca kaldırımda herkes yorganıyla yatıyordu;bazı komşular apartmanda kalmayı tercih etmişti,kapıcımız çay demlemişti o telaşede ve herkese dağıtmıştı.Ancak apartmanda tanımadığımız komşuları o deprem sayesinde tanıdık.Deprem betonarme istanbul yaşamında komşuluk ilişkilerini geliştirmesi açısından önemli yer aldı.Her olumsuz yanın olumlusu bu olsa gerek...

[Vural Demir]

17 Ağustos 1999 depremini yaz tatili için Erdege giderken sabaha karşı Eskişehir'de haberlerden duymustuk sabah Bursa'ya vardigimizda yol üstündeki outlet mağazaların yıkıldığını hatırlıyorum özellikle Rodi mağazası vardı aklımda o çok yer etmiştir .Ayrıca hatiralarimda kalanlar Tüpraş tesislerinin yanisi Clinton'ın küçük bebeği sevdiği aklımda kalanlar. Çok aciydi Rabbim bir daha yasatmasin. Herseyde bir hayır var. O deprem olduktan sonra binaların yapılmasında çeki düzen verildi. En azından yeni binalar suan depreme dayanıklı. Allah ölenlere rahmed eylesin. Geride kalanlarada sabır versin.

[ademt]

Depremde İstanbul İstinyedeydim epey hissettim.Korku dolu anlardı.Akrabalarımdan bir kısmı Değirmendredeydi.Evlerinde bazı çatlaklar oluşmuş.Allah bütün hayatını kaybedenlere rahmet eylesin.Daha sonra Depremden 5 gün sonra Değirmendereye gittim.Anlatacak gibi değil.Herkes perişan.Deniz kıyının içerisine girmiş.Görevliler denize atlayarak denizde ölü aradılar.Allah bi daha böyle felaket vermesin.Dua edelim.3 gün öncede değirmendereye gittim.Depremin eserleri yok gibi.Yenilemişler Değirmendereyi.

[Patron]

Deprem olduğu zamanlar Florya'da oturuyordum ama ben o akşam bir arkadaşımda kalmaya Kadıköy'e gitmiştim. Akşam güneş batarken Moda sahilde dolaşıyorduk, arkalardan bir yerden bir horoz ötüp duruyordu. Bize çok komik gelmişti güneş batarken ötmesi. Demek bir bildiği varmış.

Arkadaşımın salonunda tek başıma uyuyordum. Gecenin bir yarısı sallantıyla uyandım. Elektrikler kesilmişti, dışarıdan arabaların alarmları koro halinde ötüyordu. Ayakta durmak zor olduğu için kapı eşiğine giderek tutundum. O anda nedense aklıma Nostradamus'un kehaneti geldi. Nostradamus'un tarih verdiği tek kehaneti 1999 yılının yedinci ayını veriyor, ve felaket tellalları yıllardır bu tarihte bir felaket bekliyordu. "Vay canına adam 1 ay gecikmeyle bildi herhalde" diye düşündüm. Bunları düşünürken deprem ikinci vitese taktı, daha bir şiddetli sallanmaya başladı. Bir yerlerden şangırtılar geliyor ama karanlık olduğu için görünmüyordu. Uzunca bir süre sonra deprem yavaşladı. Arkadaşımla birbirimize seslendik, ben dışarı çıkmayı teklif ettim ama arkadaşım "boşver uyuyalım" dedi. Ama arka arkaya artçı depremler olduğu için sonunda dışarı çıkmaya karar verdik. Her yer karanlıktı, o zamanlar depremin nerede olduğu bile tam bilinmiyordu, herkes deprem İstanbul'da oldu zannediyordu. İnsanlar kaldırımlarda araba farlarının ışığında Kuran okuyordu, ateist kalmamıştı. Sabaha kadar sarsıntılar devam etti.

Ertesi gün Floryadaki evimize gittiğimde eve hırsız girmiş zannettim, her yer dağılmıştı, çekmeceler yerinden çıkartılmış, saksılar devrilip kırılmıştı. Kadıköy'den daha çok sarsıldığı belli idi.

Bir gün sonra da Balıkesir'deki yazlığa gitmek için Mudanya'ya arabalı deniz otobüsü bileti almıştım. Saati gelince deniz otobüsüne binip numaralı koltuğuma oturdum. Bir adam geldi ve oturduğum koltuğun kendisine ait olduğunu söyledi. Biletleri karşılaştırdık, koltuk numaraları aynı idi ama onun biniş saati daha önceki sefere ait idi. Ama daha önceki sefer depremde yaralıları taşımak için kullanılmış ve bu yüzden herkesi aynı deniz otobüsüne bindirmişlerdi. Yerimi vermeyince adam gıcık olup beni görevlilere şikayet etmeye gideceğini söyledi. Bir de kahve söyle diye göndermiştim, bir daha görünmedi.

[Eray_44]

Öncelikle hayatlarını kaybeden bütün vatandaşlarımıza ALLAH (C.C.)'dan Rahmet diliyorum, olay gecesi saatler 03:10 civarlarını gösterdiği zaman aniden Malatya karanlığa gömülmüştü o anı çok iyi hatırlıyorum hatta camilerde sabah ezanın sesini duymamıştık. Babamın haber vermesiyle üzücü olayı öğrendim ama ilk vakitler yanlış anlamıştım İzmirden İstanbula kadar çoğu yerin yerle bir olduğu şeklinde daha sonra televizyonu açtığımda depremin İzmit ve İstanbul bölgelerinde etkili olduğunu öğrenmiştim, 17 Ağustos 1999 tarihinde Elazığ'daki birliğime katılış yapacaktım yola çıktığımda Malatya'dan Elazığ'a kadar konvoy konvoy yardım araçlarının geçmesi halen gözlerimin önünden gitmiyor.
Tekrar hayatlarını kaybeden aziz vatandaşlarımıza yüce ALLAH (C.C.)'dan Rahmet diliyorum. Rabbim güzel ülkemizi her türlü doğal afetlerden korumayı nasip eylesin inşALLAH.

[Süha]

Bu depremde bizim Ailede 5 kişi gitti. Eniştem, Halam ve 3 tane gencecik yeğenim. 3'nü de Dedem ve Babam çıkardı enkaz altından ve 1 hafta sürdü çıkarmaları.

Ayrıca deprem zamanı kepçemiz vardı onu da Yalova şehir mezarlığına göndermiştik ve sürekli mezar yeri kazıyorlardı. Boş mezar yeri bulan hemen defnediyorlardı.

Bizimkileri yan yana defnettik şimdi huzur içine yatıyorlar.

Allah rahmet eylesin. Mekanları cennet olsun.

[zafery94]

15 sene sakladım ama bugün anlatacam Ben zamanın 1994-2000-2005 gebze yaşıyordum 2000 Beykoz kavacıkda ablamlarım yanına giderdim ordada bir olayım ama bugün anısına bunu anlatacam 17 ağustos 1999 depremle olayımı anlatacam depremde gebze yakalandım 5 yaşındaydım deprem annenem yattımış deprem olmuş bizim evde 2 tane cam bardak kırılmıştı ve apartmanda bir şey yoktu gebzede bir şey yoktu sadece ben yatakdan düştüm ve uyandımda yerdedim yerde bisiklet vardı düşebilirdi benim üzerime uyandık ve babamın gebze ve şekerpınarda nalbur dükkanı vardı gebzedekine gittik kazma kürek aldık normalde izmit gölcüğün 1 saat sürmesi gereken yol 2 saat sürmüştü ulaştık ve bir koku vardı gölcüğün üzerin yerde izmat kurtarın sesleri duyuyordum ben ses duyduğum yere gidiyordum burda birisi var diyordum sabh olmuştu 3 kişi felan kurtarmıştım 3 gün orda kalmıştık 20 kişi kurtarmış ama o ceset kokularını imdat seslerini ve kopuk bacak kol parçalarını unutmayacam . beni niye götürmüşler yıllar sonra anladım ki çocukların kulağı yaşlı bir adama göre daha iyi duyduğu için götürmüşler tramva yaşıyorum ama kulağımla duyduğum 20 kişi kurtamanın olduğu gururuda duyuyorum .bu ülkeyi sevmemenin bir sebebi budur . zafer yurt 17.08.2014

[Patron]

[Ertan Akyüz]

O Yıllarda Elektrik ağının kalbi batıdaydı.(ana dağıtım şebekesi)