Olmaz mı,bu radyo ile elinde telsiz varmış gibi polis rollerine yatan çok insan tanırım.
İşin şaka yönü bir tarafa FM bandı bu radyolarla tanındı.Aslında FM yayını alan radyoların gelişi daha eskidir.Mesela Almancıların getirdiği çanta radyolardaki "UKW" bandına bir türlü akıl erdiremezdik.Halbuki o da FM bandıydı.
LW,SW ve MW dalgalarından yayınlar belki uzak mesafelere ulaşabilse de kalitesizdi.Ama FM yayınları billur gibi pırıl pırıl ve netti.Ve bu büyüklükteki bir cihaz ile bile dinlenebiliyordu.
Şimdi etrafıma bakıyorum da bazı konular o kadar basite indi ki basiti bile anlamakta zorlanır olduk.Cep telefonunda FM Stereo yayın var.
Eskiden VHS yada Betamax videolar için izleyip sonuna geldiğin kaset'i başa sarmak için satılan kaset sarıcılar vardı.Teknoloji'ye bak Kaseti videoyu kullanarak başa sararsan kafayı arızalandırıyordu...
Birde yukarıdaki resmi koyunca Almanyada çalışan gurbetçilerimizin ilk olarak bizle tanıştırdığı video olan SONY SLC-7 videoyu pas geçmek olmazdı..
Yemeğinizi yediyseniz Çayınızı demleyin televizyonun karşısına geçin dizi başlıyor.
Uzay 1999 en sevdigim dizilerden biriydi. Elimde ilk serinin hepsi var. Firsat buldukca seyrediyorum.
Biz bunlari siyah/beyaz seyrederdik. Ilk kez Almanya'da renkli izleme sansim olmustu 1977de. Ne kadar hosuma gitmisti. Karakterlerin cogunu hala biliyorum. Komutan John Koenig, Doktor Helena Russell, Profesor Bergman, Astronot Alan Carter. Ikinci seride Maya (Catherine Shell) katilmisti diziye. Sekil degistirebiliyordu.
Bir kaç sayfa önce sorulmuş ve merak edilmiş.. Tıbbı müesseselerde 'sus işareti' yapan hemşire aslında hemşire değil. O yıllarda mankenli ve fotomodellik yapan bir bayana Dilek Tunca'ya ait.. Yani sağlık bakanının eşi fln da değil..
Dilek Tunca' nın hikayesi şu şekilde:
Hiç unutmuyorum, 1976 senesinin yazıydı. Turizm işimle ilgili Almanya’dan döndüğüm gün annem söyledi “Seni ajanstan aradılar” diye. İstanbul Reklam Ajansı’ydı, Cağaloğlu’nda. Şimdi kapandı tabii. Hatta döndüğümün ertesi günü çekildi o fotoğraf. Şişli’de yaşıyordum. Babam Subay Emeklisi, annem ise terziydi.
O dönem turizmciydim, aynı zamanda mankenlik yapıyordum. Şimdiki kadar çok manken yoktu. Biz 10-12 kişi kadardık. Simla Kantarcıoğlu, Başak Gürsoy, Fatoş Altınkum’lar filan. Ertesi gün hemen gittim ajansa. Yurtoğlu ilaç firması, hastanelere bir ‘Sus Pankartı’ yaptırmak istiyormuş. Firma beni seçmiş. O zamanlar ‘kast ajansı’ diye bir şey de yoktu. Reklam ajansları birbirine haber verirdi. Bağlı olduğumuz bir ajans da yoktu. Hepimiz birbirimizi tanırdık. Ekspozisyonlara 1-2 kişi çıkardık. Rozet Konfeksiyon için hep beraber çektirdiğimiz fotoğraflarımız da vardır.
20 küsurlu yaşlardaydım. Gündüz çalışırken, 2 saatliğine gidiyorsun. Bir tek katalog çekimleri art arda birkaç gün sürerdi. O da günde 2 saat, dediğim gibi. Çalıştığım turizm şirketi Harbiye’deydi, izin alıp giderdim./_np/6086/20036086.jpg
‘Bayan Sus’tan önce de deterjan reklamları vardı. 4 sene oynadım. ‘Bayan Omo’ydum o zamanda. Hayat, Ses Mecmuası’nda çıkardı fotoğrafları. Reklam filmi de çekildi. Hem de ilk renkli reklam filmiydi. Çamaşırları asıyorum. ‘Benim için önemli olan beyazlık’ diyorum.
‘Bayan Sus’ için ajansta bir sürü poz çektiler, sonra arasından da bildiğimiz pozu seçtiler. Set normaldi. 2-3 kişiydik. “Bir tek hastanelere koyacağız, sus işareti yapın” dediler. Reklam ajansının müdürü, bir de kameramanlar vardı. Elbiseyi de Haseki Hastanesi’nin başhemşiresinden ödünç almışlardı.
Ben hastanelere gittiğimde doktorlar ve hemşireler önce bir bakıyorlar bana, onlara her seferinde tanıdık geliyorum. Yakın davranıyorlar. İlk kez karşılaşmışız aslında ama yıllarca fotoğrafıma bakmışlar, aşinalar bana. Bu duruma çok gülüyorum. Bir gün göz doktoruna gittim. Kızcağız bana bakıp “Yüzünüz hiç yabancı gelmiyor” dedi gülerek, halbuki tam arkasında benim hemşire pozum asılı. Ben hiç çaktırmayıp gülüyorum, “Olabilir tabii” diyorum. Söylemiyorum da. Çünkü gözüme makyaj fırçası batmıştı, canım yanıyor. Çıktım oradan, sonradan kendi bulsun diye.
Genelde söylemem, o kadının ben olduğumu. Bir keresinde anjiyo oluyordum, hastaneye birlikte gittiğim arkadaşım söylemiş doktorlara, bana gelip “Aşkolsun niye söylemiyorsunuz o olduğunuzu?” dediler. “Siz bir an evvel bitirin işinizi, oradaki benim işte!” dedim. Hatta sonra beni özel odaya aldılar, çok hoşuma gitti. Doktorlarla çaktırmadan da olsa samimi bir ilişkim var.
Almanya’da bir dişçi polikliniğine gittim, poliklinikte de bir Türk varmış. Odaya girdim, duvarda benim fotoğrafım asılı. “Nereden buldunuz bu fotoğrafı?” dedim, doktor “Aaa, ben onu çok seviyorum, bayılıyorum, âşığım o hanıma” dedi. Ben kaldım. Hiçbir şey söyleyemiyorum. Bir baktı “Yoksa siz misiniz?” dedi. “Yok, o benim kardeşim” dedim. “Hadi canım, kandırmayın. Sizsiniz işte” dedi, güldük.
Sonra bir gün Tekirdağ’a gidiyordum, seçim zamanıydı. Bir otobüs gördüm. Bir baktım, otobüsün bir yanında Ecevit’in, diğer yanında benim fotoğrafım var. “Ne alaka yahu!” diye düşündüm. Kime sus diyorlar anlamadım hiç.
‘Bayan Sus’un ayrı bir yeri daha vardı, çünkü Atatürk’ten sonra duvardan inmeyen fotoğraf benimkiydi. Herkes geldi gitti, ben duvarda ‘Bayan Sus’ olarak kaldım.
Son zamanlarda da bir gazete sürekli benim fotoğrafımı kullanıyor. Sanırım orada bir çalışan var bunu yapan. En son Aziz Yıldırım için koymuşlardı, “Sus kimse duymasın” yazmışlar. Öncesinde bir takıma söylüyorlardı “Sus!” diye. Önüne gelen o fotoğrafı kullanıyor!
Kurtlar Vadisi de hep kullanıyor mesela. Bir de arada zum yapıyorlar. Çok enteresan geliyor bana, hâlâ o fotoğrafımı kullanıyor olmaları. Nejat Uygur’un bir dizisinde de hep vardı. Ama en komiği Metin Akpınar’ın ‘Hastane’ dizisindekiydi. “Hastaneye giriyorsun, karşında bir kadın! Hastalığını söyleyeceksin doktora, o sus deyince söyleyemiyorsun!” diyor. Dizilerde, fotoğrafımın yanında
o pozu veriyorlar. Görünce kendimi, gülüyorum. Şaşırıyor insan. Anı işte. Zaten oğlum da bir yerde gördüğü zaman bana hemen telefon açar; “Kurtlar Vadisi’ndesin, en başta hem de...” filan diye.
Oğlum Ömür, ‘Bayan Sus’u çok beğenir. Nerede görse hemen fotoğrafını çekip gönderir. O Amerika’da yaşıyor, ben Bodrum’da. 4 sene önce yerleştim Bodrum’a, dinleniyorum. Hemşire olmayı hiç istemedim, turizmci olmak istemiştim, oldum da. Hem zaten beni kan tutar ki. Ama herkes beni hemşire sanıyor...
