Çankırı - Orta - Karaağaç Köyü

7 yıl önce - Pts 22 Ağu 2016, 15:10

Köyümüz, adını çevresindeki tepelerin bazılarının kuzey yamaçlarında küçük kümeler halinde görülen ‘Karaağaç’lardan almıştır. Bu ağaç türü yöre iklimine uygun, sert, düzgün gövdeli, sağlam ve soğuğa dayanıklıdır. Bu ağaçların geçmişten günümüze kadar zarar görmeden gelebilmelerinin sebebi kesilmelerinin köy halkı tarafından hoş karşılanmamasıdır. Yine bu ağaç türünün hayvanları nazardan koruduğuna inanılır, bu nedenle zaman zaman koyun ve sığırların boyunlarına süs olarak takılır.

Köyümüz eski adı Karapazar olan Orta’ya bağlı diğer bazı köylerin ilimiz Çankırı’ya giderken kullandıkları eski bir yol üzerindedir. Yine Kurşunlu ilçesinin Dumanlı, Taşkaracalar, Sünürlü köylüleri köyümüze misafir olarak gelirdi. Bu köylüler önceleri Şabanözü’ne, sonraları Orta pazarında satacakları hayvanları götürürken gece bir köy odasına konuk olurlardı. Ertesi sabah erkenden hareket edip hayvanlarını pazara ulaştırırlardı. Ayrıca köye gelen seyyar satıcılar veya başka amaçlarla köyde bulunan yabancılar da bu odalarda misafir edilirlerdi.

Köyümüzde çoğu köyün merkezindeki meydana yakın inşa edilmiş yedi köy odası bulunur. Bunlar tek katlı olarak inşa edilmiştir. Giriş bölümünden sonra bir kapıyla esas oda bölümüne geçilir. Bu oda şark odası diye tabir edilen oda tipindedir. Duvarların kenarında boydan boya uzanan sedirlerin üzeri halı veya kilimlerle kaplıdır. Bu sedirler oturmak ve konukların yatabilmeleri için üzerine yatak serilebilen yerlerdir. Odaların çoğunun tavanı ve dolapları ahşap işlemelerle süslenip boyanmıştır. Isıtmak için eskiden kullanılan kömür mangalının yerini şimdi kömür sobası almıştır. Gelen misafirlerin hayvanlarını barındırmak için köy odalarının mutlaka bir de ahırı bulunur.

Köy odalarına gelen yabancılar, geleneksel Türk misafirperverliğinin devamı olarak en güzel şekilde ağırlanıp saygı görürlerdi. Her şeyden önce Tanrı misafiri olarak kabul edilirlerdi. Karşılığında hiçbir ücret beklemeksizin en güzel şekilde yemek verilir, yatırılır, gerekiyorsa ısınmaları sağlanırdı. Hayvanları için ise yem, saman temin edilirdi.

Karaağaç Köyü’nde bulunan yedi odadan bir ikisi sürekli kullanıma açıktır. Fakat Ramazan ve Kurban Bayramlarında yedisi de bir gelenek olarak hala açık tutulur. Bayram namazından sonra insanlar bu odalarda bir arada yemek yerler. Sonra köy halkı meydanda toplanıp gruplara ayrılır. Önce yaşlılar sonra orta yaştakiler ve en sonra da gençler olarak bölünürler. Her bir grup sırayla bu odaları ziyaret edip bayramlaşırlar. Bu ziyaret esnasında odalarda Kur’an okunup dualar edilir. Oda sahiplerinin gelenlere şeker, kolonya ikram etmesi adettendir.

Bunların dışında eskiden köy odaları köylülerin daha çok uzun kış gecelerinde bir araya geldikleri yerlerdi. Her tarafın karlarla kaplı olduğu zamanlarda odalar, daima yanan bir sobaya sahipti. Odalarda toplanan köylüler, yaşlılardan geçmişe ait hatıraları dinlerlerdi. Günümüzde köyümüzde hala bir ikisi daima açık tutulan köy odaları bulunur. Bu mekanlarda insanlarımız bir araya gelip, hoş sohbetlerinde komşuluk, dostluk ve akrabalık bağlarını güçlendirirler.

Yöresel yemekler; Ekşili köfte,Su böreği,bazlama,höşmelim, bandırma tatlısı, cızlama, cıvık tatlısıdır. Geleneksel :Köy şenlikleri ve ağaç dikme şenlikleri yapılmaktadır.

İlçeye olan uzaklığı yaklaşık 7 km’dir. Köyümüze komşu olan köyler Sancar, Kırsakal ve Sakarcaören’dir. Köyümüz, Devrez Irmağı’na karışan derelerden birinin her iki kıyısında kurulmuştur. Bu dereye yörede Karaağaç Çayı da denilmektedir. Dere köyün en üst kısmı olan doğu yönünden köye girer, önce batı sonra güneye ve daha sonra tekrar batı önüne doğru kıvrılarak yoluna devam eder.

Köyümüzün deniz seviyesinden yüksekliği yaklaşık 1300 m civarındadır. Doğusunda Yassı tepe, kuzeyinde Çağşak, güneyinde Erenler ve Aluçca Sırtı batısında ise İntepe yer alır. İntepe beyaz renkli, Yassı tepe ise sarı renkteki birikip tabakalaşmış kaya oluşumlarına sahiptir. Bu kaya türlerine yörede ‘kist’ denir.

Köyümüzde kış mevsimi oldukça soğuk geçerken ocak ayıyla birlikte inen kar mart sonuna kadar yerde kalır. En yüksek sıcaklığın görüldüğü ay ise ağustostur.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.Köyümüzde iktisadi faaliyet, ilçenin diğer köylerinde olduğu gibi kuru ziraat ve hayvancılıktır. Yaygın olarak ekilen buğdayın yanı sıra yem bitkisi olarak da fiğ ve arpa ekilmektedir. Köye yakın olan tarlalara arpalık adı verilir ve buralar diğer tarlalara göre kısmen daha verimlidir. Uzak tarlalar bir yıl nadasa bırakılıp sonraki yıl ekilirken arpalıklar her yıl ekilir. Tarlalar, miras yoluyla bölünmeden dolayı küçük parçalar haline gelmiştir. Bu bölünmeden, toprak veriminin düşük olmasından ve iklimin karasal olmasından dolayı ekonomik değerleri yoktur. Eskiden köyün doğusunda yer alan tarlalar göçler nedeniyle terk edilip mera haline dönüşmüştür. Yine geçmişte hayvancılıkta koyun en önemli yeri tutarken şimdi bu oran oldukça azalmıştır. Aynı şekilde ikinci sırada yer alan sığır ve küçük baş sayısı da giderek azalmaktadır.

Köyde ilköğretim okulu vardır ancak öğrenci sayısı az olduğundan kapalıdır. Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır.Su deposu İki adet su deposu ,Kuyu 1 adet kuyu ve Çeşme çok sayıda çeşme bulunmaktadır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol kaplama asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.Yayla Köye 5 km uzaklıkta karaağaç köyü yaylası bulunmaktadır.Cami köyde 1 adet cami bulunmaktadır.

https://tr.wikipedia.org/wiki/Karaa%C4%9Fa%C3%A7,_Orta

(+)

Alıntı.