12 İlkkanun (Aralık) 1935 Ulus Gazetesi: Akay İdaresi'nin Bağdat Vapuru bu sabah 08.40'ta Köprü'deki Haydarpaşa İskelesi'ne yanaşırken iskelenin üstüne düşmüş ve yan tarafını sıyırmaya başlamıştır. Nüfusça zayiat yoktur...
Paşabahçe vapuru gibi bir vapur İstanbul'a bir daha gelir veya işler mi bilinmez. Kar kış kıyamet ve lodosta Yalova'ya sorunsuz gidebilen ve daha önceleri bir başlıkta okuduğuma göre de gerçekten giden efsane vapur.
Keşke yeni yapılan düdüklü tencere gemiler yerine Paşabahçe vapurunun kasasını örnek alsalardı.
Ben bugün internetten birkaç vapur resmi buldum, sırayla paylaşacağım. İlk olarak Başrolde Ataköy vapuru Köprü'de, arka planda Maltepe ve Suadiye kardeşler, ön tarafta baş salonun tavanı görünen de Paşabahçe.
Atakoy vapuruyla ilgili pek hos olmayan bir anim var. Cinarcik donusu herhalde 80lerin basi, nasil kalabalik iskele, herkes bekliyor, Pazar gunu falan olmali. Atakoy vapuru gelmezdi genelde Cinarciga. O gun nedense o vapor konmustu. Biz de donecegiz ailecek Istanbul'a. Sinirler gerilmis. Yer tutma yuzunden bir aileyle kapistik. Yumruklar konusmadi ama epey bagris cagris oldu. Biz de dort kisiyiz onlar da. Hepimiz oturduk sonunda ve vardik Istanbul'a. Hatta o aileyle ahbap olduk yolculuk sirasinda. Yol boyu konustuk. Kotu basladi ama iyi bitti Atakoy vapuru yolculugumuz.
En büyük dostluklar kavgayla başlarmış misali olmuş Fuat bey =))) Sonunda tatlıya bağlanmasına ben de çok sevindim.
Ataköy vapuru hakkında benim belki kötü bir anım yok ama sizin bahsettiğiniz yıllarda Ada seferindeyken denizin ortasında arıza yaptığını babam anlatırdı. Fenerbahçe açıklarında bir saat kadar beklemişler, neden sonra sıradaki vapur gelmiş yedekte çekmiş, Kınalıada'ya birlikte yanaşmışlar.
İzninizle sizlere "eski" Şehir Hatları Vapurları, daha doğrusu Boğaziçi seferleriyle ilgili bir anımı anlatmaya çalışayım.
Ben doğma büyüme İstinye'liyim (tevellüt 1952'den) , evlilik sonrası Etiler'li olduk. 1900'lü yıllardan beri, 1955'lerde şimdiki Boğaz you genişletilip yapılana kadar Boğaz üzerindeki semtlerle Galata (yani ne Karaköy, ne Eminönü; bahsettiğim fotoğraflarda gördüğümüz eski/ilk Galata Köprüsü) iskeleleri arasındaki temel ulaşım aracı bu nostaljik vapurlardı. Nüfus zaten o zaman çok az, herkes herkesi tanıyor, haliyle ne cep telefonu var ne internet! Evlerde (PTT) telefonu olanlar sayılı!... İnanır mısınız, o zaman o Boğaz vapurlarında resmi yolcuların "gayr-ı resmi yerleri" vardı. Yani Ali Bey Sarıyer'den, Veli Bey Tarabya'dan, ne bileyim Mehmet Bey Emirgan'dan biner ve genellikle hep aynı yerlerde oturabilirlerdi. Yolculuk, bir aile ortamı ve sıcaklığı içinde yapılabilirdi... Tabir caizse, o kaynaşma içinde, "kız alınıp, kız verilirdi" Böyle müdavim bir yolcu üst üste 2-3 gün ortada gözükmezse, sağlığı-esenliği hakkında diğer insanlar meraklanırdı!
Şimdi diyeli vapur taa Kavaklar'dan kalkmış, Ali Bey, Veli Bey binmişler. Mehmet Bey daha binecek Emirgan'dan. Yeri orada boş, ama vapur da yükünü almaya başlamış. İstinye'den müdavim olmayan bir yolcu biner ve boş gördüğü için Emirgan'dan binecek olan Mehmet Bey'in yerine oturmaya kalkar. Diğerleri kibarca kendisini uyarırlar hemen: "biraz sonra binecek Mehmet Bey'in yeri orası; siz lütfen başka bir yer bulunuz!.." O müdavim olmayan yolcu gıkını çıkartmaz, ikiletmez; hadi diyelim çok bıçkın çıktı, "tamam ben şimdilik ilişeyim, bindiği zaman o Mehmet Bey'e kalkar yerini (yerimi DEĞİL!...) veririm" der ve oturacaksa da öyle oturur!...
Bir zamanlar hakikaten böyleymiş, keşke o zamanlarda yaşamış olsak ya da o zamanın o şartları günümüzde de geçerli olsa. Oysa günümüzde aynı apartmanda oturduğumuz komşuları tanımıyoruz.
Bugünkü vapurumuz Kınalıada, Köprü'ye yanaşmış sefer saatini bekliyor, kim bilir nereye gidecek de nereden yolcu getirecek. Yıl yine 1950'li yılların başı olmalı ama kesin tarihi ben de bilmiyorum.
Gelgelelim o zamanların dubalı köprüsüne vapur yanaştırmak acaba köprüyü çok fazla hurdahaş etmiş midir?
Sonradan ekleme:
Sayın Misafir a26 beye teşekkür ederim, en azından üst sınırı bulduk.
En son sazanhayko tarafından Sal 08 Arl 2015, 19:30 tarihinde değiştirildi, toplamda 1 kere değiştirildi
Evlerde (PTT) telefonu olanlar sayılı!... İnanır mısınız, o zaman o Boğaz vapurlarında resmi yolcuların "gayr-ı resmi yerleri" vardı. Yani Ali Bey Sarıyer'den, Veli Bey Tarabya'dan, ne bileyim Mehmet Bey Emirgan'dan biner ve genellikle hep aynı yerlerde oturabilirlerdi. Yolculuk, bir aile ortamı ve sıcaklığı içinde yapılabilirdi... Tabir caizse, o kaynaşma içinde, "kız alınıp, kız verilirdi" Böyle müdavim bir yolcu üst üste 2-3 gün ortada gözükmezse, sağlığı-esenliği hakkında diğer insanlar meraklanırdı! 
