Hz. Mevlana - [KÜLTÜR]

[Seyfo]

Ayasofya,Sultanahmet Camii ve Galata Kulesi Kompozisyonu ve Sema

Paspartulu Gravür-Semazenler

[sabahattin kayış]

seyfo'nun gönderdiği bir fotoğraf üzerine yorum...

[Seyfo]

Gelibolu Mevlevihanesi


 


 


 


 


 


 


 


www.mekder.org

[korgun]

 
 
 
 

[Seyfo]

(+)




(+)


 

(+)

[Seyfo]

(+)


 

(+)

[Seyfo]

732.şeb-i Arus



(+)


 

(+)


 

(+)


 

(+)


www.mekder.org

[mete-m]

Hz. Mevlana, hayatında çok hoyrat muamelelere maruz kalmış, çok incitilmiş; ama hiçbir zaman kaba davranmamış ve kimseyi rencide etmemişti. Hakk’a ait mevhibeleri haykırırken her zaman gürül gürül ve fütursuzdu; ancak, sair ahvâli itibarıyla hep mütevazı, mahviyet içinde, yüzü yerde ve herkesi şefkatle kucaklamaya hazır bulunurdu. Bencillik, iddia, çalım ve huşunet... gibi mesâvi-i ahlâktan sayılan kötü huylar hiçbir zaman onun atmosferinde ikamete fırsat bulamamışlardı. Fitilini ondan tutuşturduğu arkadaşı diyeceğimiz Hazreti şems-i Tebrizî’yi üstadı gibi görür ve saygılı davranır.. müridi ve halifesi Salâhaddin Zerkûb’a "şeyhim, efendim, sultanım..." diye hitap eder.. Hüsamettin Çelebi’yi tazimle anar ve aile efradına karşı da âdeta ehl-i beyt muamelesinde bulunurdu. Meclisi, Peygamber meclisi gibi herkese açıktı ve en uzaktakilere bile öyle yakın dururdu ki, can alıcı hasım ruhlar dahi ellerinde olmayarak kendilerini birden onun şefkatli kucağına salıverirlerdi. Bir kere de o atmosfere girdiler mi artık bir daha ayrılmayı düşünmezlerdi. Hazreti Pir, ötelerle toptan alışverişi olan birisiydi; ama, insanlara karşı muamelesinde bu koca farklılığı hissettirmeyecek kadar hep muhlis ve mütevazı idi: insanlar içinde insanlardan bir insan olarak yaşar; onlarla oturur-kalkar, onlarla yer-içer; Allah’la arasındaki esrârı elinden geldiğince sır bilmezlerden saklamaya çalışır ve inandıklarını yaşayan bir mürşid olarak her zaman gönüllere nüfuz etme yollarını araştırır; "sohbet-i Cânân" der, sürekli nazarları O’na çevirir; "aşk" der, "iştiyak" der, "cezbe" der, "incizab" der, ruhunda köpürüp duran his ve heyecanı başkalarına da duyurmaya gayret eder ve iklimine uğrayan herkese hakiki insan olma ufkunu gösterirdi. Dünyada, dünya malında asla gözü yoktu; hiç olmamıştı da. Bulduğunda, kifâf-ı nefs edeceği miktarın dışındakini yedirir-içirir, başkalarına infak eder; bulamadığında da, "Çok şükür, bugün evimiz Peygamber evine dönmüş." der, yerinde sabır pistiyle göklere açılır, yerinde de şükürle mâverâîliklerde pervaz ederdi. Sadaka, zekat kabul etmez; insanlara verecekli olma durumuna düşmemek için müzâyakaya maruz kalır, aç durur, fakirane yaşar; ama, sızlanıp ağyârı âhından agâh etmez ve irşad hizmetini de hediye ve behiyyelerle kirletmezdi.

[Kemal Yoğurtçu]

irfan x

[resitokumus]

Bu nasıl bir bakıştır.
"Türkçe yazmıyorsa .... " demek Mevlana`ya saldırı değilmidir.
"Yazdığı bir eser" tabiri , bu büyük düşünür ve tasavvuf ehlinin diğer yapıtlarından hangisini kast etmektedir.
1200`lü yıllarda yaşamış bir gönül adamının elinde şekillenen Mevlevilik anlayışının hala Milletimize yaptığı katkı ortadayken böyle müptezel bir yazı neyin nesidir.
Çok kısa süre önce ortaya çıkan sözde bir araştırmacının , Mevlana Hazretlerinin , gönül derinliğinin yansımalarını sapıklık olarak yorumlamasına benziyor.
Aynı dönemlerde Mevlana Farsça yazarken , Yunus Emre Türkçe yazmış. İkiside manevi görevlerini tamamlamışlar.
Yine de dil konusuna gelmek istersek.Mevlana öğrenci değil , Öğreticidir.
Tasavvufu sadece Türklere değil tüm insanlığa aktarmaya çalışmıştır.Bu gün dünyada nasıl teknik konularda İngilizce ortak dil vazifesi görüyorsa, O günde tasavvuf ilminde Farsçanın konumu aynıdır.
Evet Mevlana, özbe öz Türk oğlu Türktür. Ama tüm insanlığa aittir...
Saygıyla...