Ana Sayfa 1 milyon Türkiye fotoğrafı
sayfa 6
onurnazliaka
1 yıl önce - Prş 02 Şub 2017, 01:50

Yukarıdaki yazıda adı geçen rahmetli Şehit Ali İhsan Okatan ile ilgili çeşitli haberler: http://www.haberler.com/baskan-akgul-den-sehit-ai ...24-haberi/
http://www.delice.bel.tr/bd/sehitler.html

Ayrıca kendisinin isminin bir sokağa verildiği de anlaşılıyor. Tekrardan Allah rahmet eylesin, mekânı cennet olsun. Misafir bir kişiden gelen yazıda gerçek bir anıya yer verilmesine de ayrıca sevindim.


Misafir 8e7

1 yıl önce - Prş 04 May 2017, 22:41

Evimiz bugünkü Sağduyu caddesinin üzerindeydi.Ev dediğime bakmayın yıkık dökük bir gecekondu. Ama olsun orası bizim kalemizdi, şatomuzdu. Akşam olunca sığındığımız yegane korunaklı yerimiz. Komşularımız genellikle Kusunlarlı, Kıbrıslı,Evciler,Kömürcü , Tekke gibi o zaman Balaya bağlı köylerden kopup gelenlerdi. O zaman bir at arabası yolu olan Sağduyu caddesi daha sonra büyüdü büyüdü bugünkü haline geldi. Herşey o kadar hızlı değişti ki bazı şeyleri bizim de ıskaladığımızı, yeterince değerini bilmediğimizi şimdi daha iyi anlıyorum. Yaşımız keşke diyecek kadar ilerledi. Bazı şeyleri yeniden yaşayabilsek gözümüzden kaçan,önemsemediğimiz pek çok şeyin kıymetini daha iyi biliriz. Ama olmuyor. Hayat bir su gibi,Sülüklü dere gibi akıp gidiyor.Anılarla avunmaktan başka elimizden birşey gelmiyor.

Misafir 2dd

1 yıl önce - Sal 30 May 2017, 00:45

Merhaba ben bünyamin herkesin ramazan ayını kutlarım ramazan .ı kayaş ta yaşamak çok güzel tıpkı eski günler gibi hergün bir evde iftar yapıyoruz kısmetse bu hafta sonu bizim evdeyiz. Ya burda hergün fırının önünde bekleyip sıcacık sohbet ve pide ne güzel tarihi çınar agaç larının gölgesinde iftarı beklemek merak etme kayaş hala seni sevenin çok. Ve yine cok sakin vegüzelsin inanın Ankara.nın en sakin semti gelin ve görün sahura kadar. Özellikle hafta sonu her yer açık ve. Arkadaşlarla sahura kadar oturup eskimeyen günlerin sohbetini ediyoruz



Misafir 0f0

10 ay önce - Pts 04 Arl 2017, 21:16

Arkadaşlar bende aktaş pazar yerinde 1960 ile 70 yılları arasında oturdum 1974 mamak lisesi mezunuyum istasyonun ordaki derede yuzerdik aktaş ortaokulu mezunuyum bayındır barajibda yüzmeye giderdik şu an eskişehirde yaşıyorum emekliyim 3 torunum var o yıllar çok güzel yıllardı ismim namık balcı

Misafir e17

7 ay önce - Çrş 07 Mar 2018, 14:54

Böyle bir sitenin varlığını bugün öğrendim. 7 mart 2018. kökten kayaşlı olarak gurur duydum kayaşı sevenlerin yalnız olmadığını. tren istasyonu 1892'de almanlar tarafından osmanlı parasıyla yapıldı. arkadaki su deposunun çelik demirlerinde krup firmasının 1892 yılına ait damgaları vardı. sonra bu depo arka yoldaki dut ağaçlarıyla beraber yok edildi. neymiş güvensizmiş. istasyon binası içinde alman demirhaçlarının fayans versiyonu hala duruyor. şimdi eskisini yıkmadan yeni bir bina yapılıyor. ultramodern. tcdd'yi kutluyorum. eski saygı güzel bir şey. kerpiç binayken kayaş köyiçi'ndeki kayaş ilkokulunda okudum. farelerle köşe kapmaca oynardık. kayaş ortaokulunun havuzunda kaç defa ıslandık, kayaş'ın su arklarında leğenle gezerdik. bizim için cennetti. benim için hala öyle. eski hamamımız yıkıldı, köyçeşmesi kısmen varlığını sürdürüyor. 1871 yılında yapılmış camimiz duruyor. ama tarihi musalla taşımız yok edildi. köyün dibeği hala eski caminin avlusunda duruyor. yağcıoğlu camisi keza yerinde. az teravi namazı kılmadık orada. din adamlarının hala halktan soyutlanmadığı dönemlerde. diğer bir çok şey kentleşme adına yok edildi. ama yinede kentleşme görece daha iyi kayaş'ın özünde.
Kayaş'ın arkasındaki Kayaş Sivrisi hala görkemini koruyor. ortaokulun bahçesindeki meşe ağacımız, ilkokulun arkasındaki iki meşe ağacımız, istasyonun çınarları, postane arkasındaki meşe ağacımız hala ayakta. satılmış bakkalın eski dükkanının önündeki akasya ağaçları da duruyor.
adresimiz bile o zaman güzeldi. soğuk numaralar yoktu. istasyon arkası no. 83.
liseye (Atatürk lisesi) trenle giderdik. çok anılarımız oldu. hüseyingaziye çiğdem toplamaya giderdik, ilkokulun arkasındaki yamaçta çıtalı veya şeytan uçurtması uçurur, uçak atardık (kağıttan). su arklarında kabaktan gemiler yüzdürürdük. orman gibi bahçelerde savaşçılık oynanır, geceleri ateş yakıp patates pişirirdik. bitmez ki geçmiş hatıralar. ortaokulun arkasında büyük bir saha vardı. maç yapılırdı. mahalle aralarında japon kalesi oynanırdı. hemen her maçta (mahalle maçı) kavga çıkardı. ağılardı dediğimiz yerde pazar kurulurdu, hala orada kuruluyor. hatip çayı temiz akarken balık tutar, yüzer, annemlerle yün yıkamaya giderdik. düşününce rüya gibiydi çocukluğumuz.
Hemen herkesin lakabı vardı. cingöz (bendeniz), kovboy abdullah, çalkalama, 20'lik, çamur,piynir cevat gibi. yüzlerce lakap.


Misafir 1d0

7 ay önce - Prş 15 Mar 2018, 20:06

babamla kayaş'taki bahçemizde piknik yapmayı çok seviyorum. İstasyondaki pidecide ben pide yemiştim. çok güzeldi. eskiden babam kerpiç bir evde büyüdü. o evde ben sadece 1 yıl yaşadım. ev çok güzeldi. kışın evden güneş eksik olmazdı yazın ise güneş girmezdi. 1950 yılında yapılan fakat 2010 yılında yıkılan evi görünce çok üzülmüştüm. ama bahçemiz hala duruyor. badem ağaçları var yakında çiçek açacaklar.



Misafir c82

5 ay önce - Prş 03 May 2018, 20:29

üniversite yıllarımda sırf pide yemek için kayaş istasyona sıhhiyeden terin ile gittiğim bilirim. tabi ki üniversite biteli 25 yıl oldu. başkentray açıldığını duyunca acaba açık mıdır? diye aklımdan geçti. acaba açık mı ? bilenler yazarsa sevinirim? teşekkürler

Misafir 40e

5 ay önce - Prş 03 May 2018, 20:51

Geçen pazar gezme olsun diye Kayaş'a kadar gittim
Pideci filan göremedim. Neyse ki istasyon binası duruyor. Köstence'ye kadar her yer apartman olmuş.


Misafir 57a

3 ay önce - Sal 26 Hzr 2018, 15:21

Kayaşta doğup büyüdük. Şimdi Kayaşla ve Kayaşın tarihi ile ilgili bir kitap taslağı üzerine çalışıyorum. Bu anlamda paylaşılmasını istediğiniz bilgi, belge varsa buraya yazarsanız sevinirim

Misafir 3de

3 ay önce - Prş 28 Hzr 2018, 14:27

Bende Kayaşta büyüdüm. 1964 ten 1969 za kadar. Kayaş ilkokulunda 1 yıl okudum. Sonra yaz tatilinde menenjit hastalığına yakalanıp işitme yeteneğimi kaybettim. O okula birdaha gidemeyecektim. Ver elini Almanya. Gitmeden önce, sınıftan çok sevdiğim arkadaşlarımla vedalaştım. Nasılmı , tek tek evlerine giderek. Öğretmenimizin ismi Nimet ti. Bahçelievlerde otururdu. Sevdiğim arkadaşlarım, Arzu, Perihan, Erhan, Şahap, Canan. Bunların hepsini çok özledim. Birbirimizi bulabilsek. Ben SONGÜL ONAT, evlendim tabii, soyadım GÖRÜCÜ oldu. Yıllar sonra Almanyadan Türkiyeye kesin dönüş yaptım. Hala Ankarada oturuyorum.



sayfa 6
cevap yaz
(üye olmadan da mesaj yazabilirsiniz)
ANA SAYFA -> ANKARA - Haberler ve Sohbet